Του Μιχάλη Στεφάνου/ info@eurohoops.net
Σε ένα ντέρμπι που ούτε βαθμολογικό ενδιαφέρον είχε (η πρώτη θέση στην κανονική περίοδο είχε ήδη κριθεί), ούτε τη δυναμική των δύο ομάδων θα προσδιόριζε (λόγω των πολλών και σημαντικών απουσιών), βρέθηκε τελικά τρόπος ώστε να μην βαρεθούμε στο ελάχιστο. Το μοτίβο, πάντως, δεν διαταράχθηκε, με τον έναν να έχει το αίσθημα υπεροχής και τον άλλον το αίσθημα αδικίας.
Οι ερυθρόλευκοι πατούσαν καλύτερα στην συντριπτική πλειοψηφία της αναμέτρησης και κέρδισαν με σχετική άνεση, αλλά επί της ουσίας ήταν οι χαμένοι της υπόθεσης. Βασικό ζητούμενο για τις δύο ομάδες, βλέπετε, ήταν να ολοκληρώσουν το 40λεπτο όσο το δυνατόν πιο αναίμακτα -έχουν σημαντικότερες προκλήσεις μπροστά τους- όμως για το σύνολο του Γιώργου Μπαρτζώκα κάτι τέτοιο δεν κατέστη δυνατό. Ο Ταϊρίκ Τζόουνς ένιωσε τράβηγμα στην γάμπα και απ’ ό,τι φαίνεται θα οδηγηθεί στα πιτς για ένα διάστημα.
Κατά τα άλλα, κανείς νοήμων άνθρωπος δεν κατάλαβε τι μπορεί να ώθησε για μία ακόμα φορά τους γηπεδούχους στο άλλοθι της διαιτησίας, αν και είναι πλέον πασιφανές ότι πρόκειται για πάγια τακτική που ουδόλως επηρεάζεται από τα τεκταινόμενα στον αγωνιστικό χώρο. Υπάρχει, δεν υπάρχει πάτημα, οι φωνές θα πρέπει να θεωρούνται δεδομένες σ’ αυτό το διαρκές και ιδιαίτερα κουραστικό “σύνδρομο καταδίωξης”, τόσο απέναντι στην ΕΟΚ του Λιόλιου, όσο και απέναντι στην Euroleague του Μποντίρογκα. Δύο οργανισμούς, που υπάρχουν για να βλάπτουν τον Παναθηναϊκό, όμως εκείνος αντιστέκεται σθεναρά στα υποχθόνια σχέδιά τους. Το έχουμε εμπεδώσει πια.
Ο ανυπότακτος Εργκίν Αταμάν πάσχιζε από τα πρώτα λεπτά ν’ αποβληθεί, όμως οι διαιτητές -άγνωστο γιατί- δεν έκαναν το χατίρι ούτε σε εκείνον, αλλά ούτε και σε εμάς που αναγκαστήκαμε να υποστούμε άλλη μια αφόρητη συνέντευξη Τύπου του Τούρκου προπονητή μετά από ήττα. Από ‘κει και πέρα, τα court επιδόθηκαν σε ρεσιτάλ χυδαιότητας, υβριστικά συνθήματα κατά φυσικών προσώπων δεν καταγράφηκαν, τα φάουλ ήταν 20-28, οι βολές 24-21, αλλά ο Ολυμπιακός, λέει, αγωνίστηκε με έξι ξένους, τρεις μη κανονικούς Έλληνες (πόση κακεντρέχεια, αλήθεια) και τρεις διαιτητές…
Εν πάσει περιπτώσει, εκείνα που πραγματικά συνέβησαν στο παιχνίδι -γιατί με τα αποκυήματα φαντασίας δεν βγαίνει άκρη- ήταν τα 15/28 ερυθρόλευκα τρίποντα, οι 25 ασίστ και τα 12 κλεψίματα, εκ των οποίων τα οκτώ στο πρώτο ημίχρονο. Σε εκείνο το διάστημα ο Ολυμπιακός κυριάρχησε, προστατεύοντας το ζωγραφιστό του, εμποδίζοντας τις πράσινες συνεργασίες και εκτελώντας σωστά στo τρανζίσιον, με αιχμή του δόρατος τον καυτό Τάιλερ Ντόρσεϊ. Πέτυχε 30 πόντους στην πρώτη περίοδο, πληγώθηκε μόνο από το mid-range του Ναν και το προβάδισμά του άρχισε να σταθεροποιείται σε διψήφια επίπεδα. Η εικόνα του ματς δεν ήταν παράλογη, αφού οι γηπεδούχοι στερούνταν λύσεων και ο Εργκίν Αταμάν αναγκαζόταν να καταφεύγει σε ασυνήθιστα και αδόκιμα σχήματα.
Ο Τόμας Ουόκαπ ήταν εξαιρετικός δημιουργικά και εκτελεστικά, ο Ντόντα Χολ έκανε αμέσως αισθητή την παρουσία του, ο Πίτερς ανέλαβε δράση βγαίνοντας μπροστά από τον “σβηστό” Βεζένκοφ, ενώ μετά από την αποβολή του Ντόρσεϊ, ήρθε η ώρα του Γιαννούλη Λαρεντζάκη. Παρά τον ελάχιστο χρόνο συμμετοχής του φέτος, ο διεθνής γκαρντ ήταν “εκεί”, έτοιμος και συγκεντρωμένος. Σε μια δύσκολη συνθήκη που έκανε την συνδρομή να μοιάζει απαραίτητη, μπήκε αμέσως στο πνεύμα του παιχνιδιού και προϊόντος του χρόνου αναδείχθηκε σε πρωταγωνιστή, κάτι που δεν συνέβη, για παράδειγμα, με τις εφεδρείες του Παναθηναϊκού, καθώς Καλαϊτζάκης και Τολιόπουλος δεν κατάφεραν να ανταποκριθούν.
Η πράσινη αντεπίθεση στην τρίτη περίοδο, με τους Σορτς και Οσμάν να βγαίνουν μπροστά, θορύβησε, αλλά δεν απείλησε τους Πειραιώτες, που άνοιξαν και πάλι την διαφορά λίγο πριν την τα τελευταία μέτρα της κούρσας. Σε ένα ματς που εξελίχθηκε σε… στυλ να μην ξεχνιόμαστε (κόκκινη επικράτηση – πράσινη γκρίνια), αλλά δεν είχε να προσφέρει κάτι ουσιαστικό, ο Ολυμπιακός κέρδισε από την παρουσία του Ντόρσεϊ (όσο κράτησε), αλλά και του Χολ, ο οποίος λόγω Τζόουνς αναμένεται να ενεργοποιηθεί, ενώ στο βάθος αρχίζει να ξεπροβάλλει και η φιγούρα του Μουσταφά Φαλ. Επιπλέον, πέτυχε μια νίκη που του έφτιαξε τη διάθεση και πλέον στρέφει την προσοχή στον στόχο του έτερου πλεονεκτήματος έδρας.
Η Ευρωλίγκα περνάει σε πρώτο πλάνο με τεράστιο ενδιαφέρον και κάθε αποτέλεσμα να αναδιαμορφώνει τα δεδομένα αναφορικά με την τελική κατάταξη στην regular season. Όσο, δε, το ενδεχόμενο “αιώνιας” σύγκρουσης στα play off παραμένει υπαρκτό και για πολλούς εξόχως επιθυμητό, τόσο ο σκληρός ρεαλισμός θα μας προσγειώνει με το διαχρονικό ρητό που λέει “πρόσεχε τι εύχεσαι, γιατί μπορεί να γίνει πραγματικότητα”.
ΥΓ1. Το επεισόδιο Ναν – Ντόρσεϊ ξεκίνησε όταν ο παίκτης του Παναθηναϊκού έβαλε επίτηδες το χέρι του στο πρόσωπο του ομογενή γκαρντ (ενώ ήδη εκείνος είχε χρεωθεί με επιθετικό φάουλ) και εντάθηκε με την κίνηση του για κουτουλιά. Αν κάποιος αδικήθηκε από την αποβολή, αυτός είναι ο Ντόρσεϊ, όμως οι διαιτητές ερμήνευσαν τον κανονισμό με τέτοιο τρόπο ώστε οδηγηθούν σε οριζόντια λύση και να κρατήσουν ίσες αποστάσεις. Σωστό το αντιαθλητικό στον Λεσόρ που προτίμησε να πάρει μέρος στον καβγά, αντί να χωρίσει τους συναδέλφους του. Σημειωτέων, ότι μέχρι εκείνο το σημείο τα φάουλ ήταν 9-15, ο Ολυμπιακός έχει συμπληρώσει πρώτος τα ομαδικά και στα δύο δεκάλεπτα (2-5 στο 8’ και 1-5 στο 5’), αλλά στο ΟΑΚΑ επικρατούσε από την ώρα του τζάμπολ, κλαυθμός και οδυρμός.
ΥΓ2. Αν το υπογεγραμμένο συμβόλαιο του Τάιλερ (που τελικά έμεινε στο… συρτάρι) είχε ενεργοποιηθεί, φανταζόμαστε ότι ο Αταμάν θα τον θεωρούσε πιο Έλληνα από τον Ελύτη και φυσικά δεν θα έκανε κανένα περαιτέρω σχόλιο για την καταγωγή και την συμμετοχή του. Για το διαβατήριό του είχε πάει να τον υπογράψει, άλλωστε. Διότι για την αγωνιστική του αξία δεν έλεγε και τα καλύτερα. Έτσι δεν είναι;
ΥΓ3. Φανταζόμαστε, επίσης, ότι και τον Βεζένκοφ, τον οποίο ήθελε διακαώς στον Παναθηναϊκό, θα τον χρησιμοποιούσε με το ελληνικό του διαβατήριο και όχι με αυτό που αγωνίζεται στην εθνική Βουλγαρίας.