Του Γιάννη Ράμμα/ irammas@eurohoops.net
Πού είχαμε μείνει; Α, ναι! Έγραφα στο προηγούμενο blog για την “ελληνική πραγματικότητα” που εμπεριέχουν οι Τελικοί της GBL γενικά κι ειδικά, αναλόγως τι έχει προηγηθεί και στην Ευρωλίγκα.
Μετά από 40:00 αγωνιστικά λεπτά σε ΣΕΦ & ΟΑΚΑ δε χρειάζεται καμία ανάκρουση του εθνικού ύμνου για να μας υπενθυμίσει σε ποια χώρα είμαστε.
Αυτό πρέπει να σκέφτηκαν κι οι οπαδοί -όχι οι φίλαθλοι- του Παναθηναϊκού όταν τον σκέπασαν με υβριστικά συνθήματα. Ντροπή και κρίμα.
Από την άλλη, δε βρίσκω λόγο στην ανάκρουση του εθνικού ύμνου πριν από κάθε παιχνίδι στη GBL. Πόσοι Έλληνες παίζουν, πόσω μάλλον πρωταγωνιστούν, σε καθεμία από τις 13 ομάδες; Πόσοι ήταν στις αρχικές πεντάδες τη στιγμή της ανάκρουσης και πόσοι έπαιξαν τελικά;
Τουλάχιστον ο Παναθηναϊκός κι ο Ολυμπιακός μπορούν και ντύνουν στα χρώματά τους τους καλύτερους ξένους. Μπορεί να μη το δείχνουν πάντα, αλλά θα είναι πάντα η εξαίρεση. Ο Νάιτζελ Χέιζ-Ντέιβις αποτελεί το πλέον χαρακτηριστικό παράδειγμα. Μετά από τους μόλις 2 πόντους με 1/13 σουτ στην πρεμιέρα έφτασε να σκοράρει 23 με 9/16 και να κάνει τη διαφορά. Χώρια την άμυνα που έπαιξε (και παίζει κάθε φορά).
Ο τόνος της φωνής, το σκυμμένο κεφάλι, η ταπεινότητά του στις δηλώσεις που έκανε αμέσως μετά στην ΕΡΤ με έκανε να τον συμπαθήσω ακόμη περισσότερο, που δεν πίστευα πως γινόταν άλλο.
Επίσης δεν πίστευα πως ο Παναθηναϊκός μπορούσε να παίξει τέτοια άμυνα. Και το έκανε στο τέλος της χρονιάς, όπου η κόπωση φτάνει και περισσεύει. Ίσως εδώ κολλάει η δήλωση του Τζέριαν Γκραντ πως “ξέραμε πως κρινόταν η χρονιά μας και παίξαμε αναλόγως, ιδίως στο δεύτερο ημίχρονο”.
Βέβαια, στην Ευρωλίγκα κι ιδίως στα playoffs κρίνονταν για πολλά περισσότερα για περισσότερους από τους προφανείς λόγους, αλλά τέτοια άμυνα δεν έπαιξε ποτέ. Τι πάω και θυμάμαι κι εγώ, όμως…
Θα χρειαστεί να το κάνει τουλάχιστον άλλες δύο φορές και δεν ξέρω κατά πόσο γίνεται. Περιττό να τονίζουμε τα προφανή, δεν είναι ομάδα των 58 πόντων ο Ολυμπιακός.
Ούτε ο Παναθηναϊκός, όμως, είναι ομάδα των 68 πόντων. Πόσες φορές θα σουτάρει ξανά έτσι ο Κέντρικ Ναν; “Μπορεί να βάλει 35 πόντους στο επόμενο παιχνίδι”, είπε στη συνέντευξη Τύπου ο προπονητής του Παναθηναϊκού, Εργκίν Αταμάν. Μακάρι, ιδίως αν δεν παίξει ξανά ο Κώστας Σλούκας κι ο Τι Τζέι Σορτς συνεχίσει να μη βρίσκει στόχο, ώστε να μην είναι ο ίδιος (στόχος. Πσσς, πού το σκέφτηκα!).
Στο μεταξύ, δεν ξέρω πόσα “μακάρι” δικαιούμαι στο blog, αν τα ξόδεψα ήδη όλα, ωστόσο, πρέπει να χρησιμοποιήσω τουλάχιστον άλλο ένα.
Μακάρι οι Τελικοί να ολοκληρωθούν το συντομότερο δυνατό. ΟΚ, τι δύο, τι τρία παιχνίδια ακόμα, αλλά όσο λιγότερα τόσο το καλύτερο.
Πρέπει να σταματήσουμε να παράγουμε περισσότερο περιεχόμενο από όσο μπορούμε να διαχειριστούμε ψυχολογικά. “Ψυχολογικά”, γιατί προφανώς πρόκεται για αρνητικό περιεχόμενο. Και προφανώς δεν είναι μόνο τα υβριστικά συνθήματα εν ώρα εθνικού ύμνου.
Δεν έχει καμία δουλειά ο ιδιοκτήτης της ΚΑΕ Παναθηναϊκός, Δημήτρης Γιαννακόπουλος, να εισβάλλει στο glass floor. Αν θέλει να διαμαρτυρηθεί για το οτιδήποτε μπορεί να το κάνει (μόνο) μέσω ανακοίνωσης, που δεν εμπεριέχει και τον κίνδυνο τιμωρίας της έδρας. Γενικά, δε χρειάζονται τέτοιου είδους αντιδράσεις, σίγουρα όχι τέτοιο λεξιλόγιο. Δεν είναι σοβαρά πράγματα αυτά. Μια, δυο, τρεις, δεκατρείς, κάπου ώπα!
Ούτε είναι σοβαρή εικόνα ο προπονητής του Ολυμπιακού, Γιώργος Μπαρτζώκας, να χρησιμοποιεί τέτοια φρασεολογία προς τον Head of Operations του Παναθηναϊκού, Σάββα Αρώνη, που απάντησε. Τα επίσης απαράδεκτα συνθήματα που ακούει κάθε φορά ο ίδιος και πρέπει να ανέχεται δεν αποτελούν δικαιολογία.
Είμαι κάθετα αντίθετος και στη στοχοποίηση του Δημήτρη Χατζηγεωργίου από τον Γενικό Διευθυντή του Ολυμπιακού, Νίκο Λεπενιώτη. Από πότε είναι υπεύθυνος ο δημοσιογράφος για την παραγωγή και τη σκηνοθεσία μίας μετάδοσης; Άλλο πάλι και τούτο. Επίσης, κάνω πως δεν άκουσα τη χρήση λέξης “χούντα” για το γεγονός πως οι δηλώσεις του δεν έπαιξαν την ώρα που ο ίδιος ήθελε, αλλά στο τέλος. Κατά τ’ άλλα, συμφωνώ πως δε γίνεται με τόσες κάμερες στο γήπεδο να μην έπαιξε το πλάνο με την εισβολή του Δημήτρη Γιαννακόπουλου στο glass floor και τη επίθεση στους διαιτητές, φραστική κι όχι σωματική όπως είπε.
“Εεε, μας βλέπουν!” και μικρά παιδιά, για να το “δέσω” ξανά με το προηγούμενο blog.
Και μας ακούν.
Και ίσως και να μας μιμούνται στο μέλλον…
Κάνε το