Του Γιάννη Ράμμα/ irammas@eurohoops.net
Πριν από το παιχνίδι: Τραυματίες οι Τσεντί Οσμάν, Κώστας Σλούκας & Νίκος Ρογκαβόπουλος.
Στο παιχνίδι: 11άδα, αφού οι Κένεθ Φαρίντ & Μάριους Γκριγκόνις ήταν/είναι εκτός για διαφορετικούς λόγους, με 10ο τον Αλέξανδρο Σαμοντούροβ (συγγνώμη “Σάμο”) και 11ο τον Γιάννη Κουζέλογλου (συγγνωμη “Κουζ”), πέντε φάουλ ο Κέντρικ Ναν στο 34′ κι ο Τζέριαν Γκραντ στο 43′, πρόβλημα στον αριστερό αστράγαλο ο Παναγιώτης Καλαϊτζάκης κι εκτός από το 39′, πρόβλημα στον δεξί τρικέφαλο ο Ματίας Λεσόρ, ας ολοκλήρωσε το παιχνίδι.
Μετά από το παιχνίδι: 93-86 σε παιχνίδι 50 λεπτών και 2-2 απέναντι σε έναν Ολυμπιακό που είχε το matchball τίτλου και προβάδισμα 5 πόντων στο 43′ (74-79).
Καλές οι τακτικές σε επίθεση κι άμυνα κι οι προσαρμογές, αλλά κάποια πράγματα δε σχεδιάζονται, υπάρχουν και ξυπνάνε κάποια στιγμή, αναλόγως την περίσταση. Για κάποιους είναι το ένστικτο της επιβίωσης, για άλλους θέμα υπερηφάνειας, για τους ακόμη πιο ρομαντικούς το βάρος της φανέλας. Όλα δεκτά, τουλάχιστον στις νίκες αυτού του είδους, αφού στις ήττες όλα αυτά χάνονται και εντοπίζονται στην αντίπαλο ομάδα, αν κι εφόσον αυτή διαθέτει τουλάχιστον το τελευταίο.
Κι όλα αυτά στο προτελευταίο παιχνίδι της χρονιάς, 79ο (44 στην Ευρωλίγκα, 32 στη GBL, 3 στο Κύπελλο Ελλάδας) για τον Παναθηναϊκό (και 80ό για τον Ολυμπιακό).
Με πρωταγωνιστές την ύστατη ώρα τον Τι Τζέι Σορτς που δεν (έχει αξιοποιηθεί έτσι ώστε να) παίζει στο επίπεδο που τον μάθαμε και τον Βασίλη Τολιόπουλο που δεν παίζει, τελεία.
Με έναν σέντερ, τον Ματίας Λεσόρ, που ο σοβαρός τραυματισμός εκείνη την αποφράδα 19η Δεκεμβρίου 2024 τον πήγε τόσο πίσω που όση προσπάθεια κι αν έχει καταβάλλει έκτοτε δεν έχει καταφέρει να αναπληρώσει το χαμένο έδαφος.
Με τον Νάιτζελ Χέιζ-Ντέιβις να “λιώνει” για 48:22, και λόγω των απουσιών στη θέση “3”, και λόγω της πολυχρησιμότητάς του σε επίθεση και κυρίως στην άμυνα στην προκειμένη περίπτωση (συγγνώμη Σάσα).
Με τον Χουάντσο Ερνανγκόμεθ να πατά σε όλα τα pixels του glass floor και να κάνει τα λιγότερα δυνατά “glitch”.
Με τον Ντίνο Μήτογλου να καλείται να κάνει τη δουλειά άλλων στη ρακέτα απέναντι σε παίκτες είναι οι κορυφαίοι στη θέση τους (παρακαλώ “Μίλου”).
Με τον Εργκίν Αταμάν να έχει μοναδική επιλογή το ρίσκο και να δικαιώνεται.
Με τον κόσμο να είναι ο “έκτος” παίκτης (εξαιρούνται ξανά όσοι δε σέβονται τον εθνικό ύμνο, τους αντίπαλους, τους διαιτητές ανεξαρτήτως τα όποια λάθη τους και κυρίως τους εαυτούς τους).
Ραντεβού ξανά στο ΣΕΦ (13/6, 18:00/ΕΡΤ2).
Με ευχή κι ελπίδα να υπάρχει ραντεβού και στο ΟΑΚΑ αμέσως μετά…
Κάνε το