Του Γιάννη Ράμμα/ irammas@eurohoops.net
Και τι κύκλος ήταν αυτός! Μέχρι που κατάφερε να τον τετραγωνίσει την πρώτη χρονιά!
Προφανώς το ρόστερ διέφερε σχεδόν σε όλα από την προηγούμενη και δεν πρόκειται επακριβώς για τον ορισμό του απόλυτου turnaround από τη 17η θέση στην Ευρωλίγκα, ωστόσο, δεν είναι εύκολο, κάθε άλλο, για έναν προπονητή να πετύχει αμέσως σε νέα ομάδα, πόσω μάλλον με 11+1 (+1 ο Κάιλ Γκάι, που αποχώρησε μεσούσης) παίκτες σε σύνολο 16.
Κι όμως! Να το έβδομο αστέρι στη φανέλα (80-95 επί της Ρεάλ Μαδρίτης στον τελικό της Ευρωλίγκας), να και το 41ο Πρωτάθλημα Ελλάδας με reverse sweep (3-2 από 0-2) επί του Ολυμπιακού.
Οι επόμενες δύο χρονιές περιλάμβαναν κι αυτές κατάκτηση τροπαίων, όπως η back to back του Κυπέλλου Ελλάδας, δυστυχώς, όμως, περιλάμβαναν και στιγμές που κανείς στην ομάδα δε θέλει να θυμάται με σημείο αναφοράς τον αποκλεισμό από τη Βαλένθια, επίσης με reverse sweep, στα playoffs της Ευρωλίγκας. Η διεξαγωγή του Final Four στο ΟΑΚΑ πρόσθεσε στο οδυνηρό του πράγματος.
Έτσι, παρά το υπόλοιπο συμβολαίου μέχρι το 2027, η συνεργασία των δύο πλευρών ολοκληρώθηκε.
Παρά τη φθίνουσα πορεία, όμως, η συνεργασία αυτή κρίνεται άκρως επιτυχημένη. Δεν τίθεται καν θέμα συζήτησης.
Και παρά τη φθίνουσα πορεία, παρά το αποτέλεσμα της σειράς με τη Βαλένθια στην Ευρωλίγκα και με τον Ολυμπιακό στη GBL μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα, το “αντίο” όφειλε να γίνει όπως έγινε, γεμάτο χαμόγελα κι “ευχαριστώ”.
Στην τελική, οι χαρές είναι αυτές που μένουν για πάντα.
Ο 60χρονος Τούρκος προπονητής σίγουρα έκανε λάθη και συνέβαλε στις λύπες, αλλά δεν ήταν όλα αποκλειστικά δικής του ευθύνης. Εξαιρούνται οι κατά καιρού δηλώσεις για θέματα που δεν ήταν της δικαιοδοσίας του και θα έπρεπε να τις είχε κάνει ποτέ. Ακόμη κι εδώ, όμως, προτιμώ να θυμάμαι τις ατάκες που προσέφεραν γέλιο και χαρά παρά οποιοδήποτε αρνητικό συναίσθημα.
Οι λύπες φεύγουν πάντα και το μόνο που μένει από αυτές είναι τα λάθη για να (προσπαθήσεις να) μη τα επαναλάβεις.
Ευχή κι ελπίδα ο Παναθηναϊκός να έμαθε από αυτά, άλλωστε, συνένοχος ήταν.
Κάνε το