Ολυμπιακός blog: Το όπλο της απόγνωσης

Του Μιχάλη Στεφάνου/ info@eurohoops.net

Χρησιμοποιώντας μια λέξη που… συνορεύει με την απελπισία, αλλά κρύβει τόνους αλήθειας μέσα της, ο Γιώργος Μπαρτζώκας έστειλε το πιο αυθεντικά αισιόδοξο μήνυμα λίγο μετά την ολοκλήρωση της σειράς με την Μονακό, που έφερε την ομάδα του για 5η διαδοχική φορά στο Final Four.

Ναι, απεγνωσμένα. Αυτός είναι ο όρος που περιγράφει με χειρουργική ακρίβεια το μέγεθος της επιθυμίας που υπάρχει στον οργανισμό του Ολυμπιακού, ώστε μια από τις πιο αξιόλογες ομάδες που έχουν εμφανιστεί ποτέ στα ευρωπαϊκά γήπεδα να βρει επιτέλους την Ιθάκη της και να πάρει τη θέση που της αρμόζει στην ιστορία.

Κατά βάθος, η απόγνωση δεν είναι παρά το τίμημα που υποχρεούται να πληρώσει κανείς για να φτάσει σε αυτογνωσία ανάλογη μ’ αυτή που επέδειξε χθες ο προπονητής των “ερυθρόλευκων” και όπως είπε κι ο Φρόιντ… “το να είσαι ειλικρινής με τον εαυτό σου είναι πάντα μια καλή πρακτική”. Αυτή ακριβώς η… κόκκινη απόγνωση, λοιπόν, που χτίστηκε κομμάτι κομμάτι από το Βελιγράδι έως το Άμπου Ντάμπι, είναι η ανυπόφορη αγωνία για τον ανεκπλήρωτο στόχο, αλλά και το σημείο που κάποιος παύει να φοβάται την πτώση του κι αρχίζει να γίνεται αληθινά επικίνδυνος και ταυτόχρονα ικανός για όλα. Είναι η σιωπηλή μεταμόρφωσή της από ανυπόφορο συναίσθημα σε όπλο ανθεκτικότητας.

Ο Ολυμπιακός δεν πηγαίνει στο ΟΑΚΑ για να αποτινάξει από πάνω του την στάμπα της ομάδας που δεν τα καταφέρνει στα Final Four, ούτε για να σηκώσει την παρανοϊκή ανασφάλεια κάποιου θεόρατου “πρέπει”. Πηγαίνει, επιτέλους, με τη λαχτάρα να παίξει, να δοκιμαστεί, να παλέψει, να νικήσει. Πηγαίνει να δείξει σε όλους αυτό που βλέπουν κάθε μέρα: Ότι, δηλαδή, είναι η καλύτερη ομάδα της Ευρώπης. Έχοντας τον κόσμο στο πλευρό του να βοηθά, να σπρώχνει και να στηρίζει, όχι μπροστά του να απαιτεί.

Πολλοί αναρωτιούνται αν η εξέλιξη της σειράς με την Μονακό θα κάνει στον Ολυμπιακό καλό ή κακό. Αν το πρώτο 3-0 της ιστορίας του, το οποίο, μάλιστα, συνοδεύτηκε από τη μεγαλύτερη μέση διαφορά πόντων που έχει καταγραφεί ποτέ στα playoffs της Eυρωλίγκας, θα του δώσει έξτρα ώθηση ή θα αποδειχθεί παγίδα. Απάντηση φυσικά δεν υπάρχει κι εκείνη που θα προκύψει από το τελικό αποτέλεσμα δεν είναι βέβαιο ότι θα ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Δεν έχει, άλλωστε και τόση σημασία τι ισχύει, καθώς οι μεγάλες ομάδες οφείλουν να βασίζονται αποκλειστικά στις δυνάμεις τους και όχι στις συνθήκες που κάθε φορά διαμορφώνονται.

Εκείνο που ίσως έχει αξία να αναφερθεί -μάλλον ως θετική παράμετρος- είναι το γεγονός ότι μετατρέποντας την σειρά με τους Μονεγάσκους σε υγιεινό περίπατο, οι “ερυθρόλευκοι” δεν έφτασαν στην παραμικρή συναισθηματική έξαρση και κατ’ επέκταση σε οποιασδήποτε μορφής “άδειασμα” πριν από το μεγάλο ραντεβού. Συνήθως τα playoffs προσφέρουν σοβαρές συγκινήσεις, όμως, κάθε έκρηξη αδρεναλίνης δίνει τη θέση της σε μια αναπόφευκτη πνευματική και σωματική ύφεση, που πολλές φορές αποδεικνύεται τροχοπέδη την ώρα της κρίσης.

Τα τρία παιχνίδια με την Μονακό ήρθαν και πέρασαν ως μια προέκταση της regular season, χωρίς ιδιαίτερες κορυφώσεις, χωρίς αγωνίες, χωρίς ξεσπάσματα και φυσικά χωρίς πανηγυρισμούς. Κάτι που σημαίνει, ότι στο στρατόπεδο του Ολυμπιακού τα επίπεδα δίψας και προσμονής παραμένουν στο υψηλότερο σημείο. Δεν ξοδεύτηκαν ψυχικά αποθέματα, δεν ακούστηκαν στομφώδη λόγια, δεν χρειάστηκαν υπερβάσεις. Κρατήθηκαν όλα κάβα για την τελευταία πίστα…

Διαβάστε ακόμη:

Δείτε τα τελευταία νέα

Related Post