Tης Eurohoops team/ info@eurohoops.net
Ο σπουδαίος αυτός σκόρερ ξεκίνησε την καριέρα του στο Λαύριο (2016-17), πέρασε από την ΑΕΚ (2018) και τον Ολυμπιακό (2019), αλλά είναι αλήθεια πως η απόδοση του εκτοξεύθηκε εκτός Ελλάδας, ειδικά από την Αρμάνι (2021) και μετά.
Ίσως έφταιξε ότι δεν του… άρεσε η Ελλάδα και οι εδώ συνθήκες, όπως τουλάχιστον ο ίδιος περιγράφει σε συνέντευξη του στο MozzartSport
“Ήταν απαίσια. Δεν μου άρεσε. Όλα μύριζαν περίεργα, το ξενοδοχείο ήταν άσχημο, το κρεβάτι μικρό. Δεν μπορούσα να φορτίσω το τηλέφωνό μου επειδή η πρίζα δεν ήταν η ίδια και κανείς δεν μου το είπε αυτό. Δεν ήξερα τίποτα. Απλώς έμαθα τα πάντα στην πορεία. Το τηλέφωνό μου δεν λειτουργούσε όταν προσγειώθηκα, φρίκη. Μετά η διαφορά ώρας, ήθελα να ζήσω με αμερικανική ώρα πάση θυσία. Δεν συνέβη τίποτα πολύ σημαντικό, αλλά απλώς πολλά μικρά πράγματα που με ενοχλούσαν, αλλά για να είμαι ειλικρινής, όλα αυτά ήταν μέρος της άγνοιάς μου για τον πολιτισμό και τη ζωή. Φυσικά, αυτό άλλαξε χρόνια αργότερα, όλη μου η αντίληψη για τη ζωή στην Ευρώπη άλλαξε, αλλά μετά… Αυτά τα πρώτα χρόνια ήταν πραγματικά δύσκολο να τα συνηθίσω”.
Μετά το Λαύριο πήγε στην Άντβερπ και για ένα χρόνο στην πολωνική Ρόσα Ράντομ. Στη συνέχεια ήρθε η πρόταση της ΑΕΚ…
“Ήξερα ότι ερχόμουν σε έναν μεγαλύτερο σύλλογο επειδή έπαιξα εναντίον τους όταν ήμουν στο Λαύριο. Συνειδητοποίησα ότι έκανα ένα βήμα μπροστά. Τότε παίξαμε στο γήπεδο, όπου παίζει ο Παναθηναϊκός. Είχα επίσης έναν φίλο από το Μπρούκλιν που με βοήθησε, έπαιζε στην ΑΕΚ. Επίσης, ένα σημαντικό στοιχείο, μετακομίζω από την Πολωνία στην όμορφη Αθήνα. Είναι ίσως η πρώτη στιγμή που σκέφτομαι: αυτή είναι η Ευρώπη… υπάρχει κάτι εδώ. Ακόμα σκεφτόμουν το NBA, αλλά για πρώτη φορά δεν ήταν μόνο το NBA στο μυαλό μου. Άρχισα να βλέπω μερικές ωραιότερες πλευρές του ευρωπαϊκού μπάσκετ.
Η συνεργασία μου με τον κόουτς Σάκοτα ήταν εξαιρετική (σ.σ. πήραν μαζί το Κύπελλο Ελλάδας του 2018 και το BCL). Όταν ακούς έναν Σέρβο προπονητή, νομίζεις αμέσως ότι είναι τρελός. Ότι φωνάζει. Θέλει απλώς να προπονείσαι σκληρά. Δεν ήταν καθόλου έτσι. Ήταν καλός άνθρωπος, μπορούσες να του μιλήσεις. Οι προπονήσεις δεν ήταν τρελές. Είχα μια πολύ καλή εμπειρία με τον Ντράγκαν. Άλλωστε, είχαμε μια ομάδα γεμάτη βετεράνους, ήμουν παιδί εκεί. Ειλικρινά, όλοι οι μεγαλύτεροι με βοήθησαν πολύ να προσαρμοστώ. Ήταν ωραίο. Είναι η πρώτη φορά που έπαιξα για ένα μεγάλο σύλλογο με μεγάλες φιλοδοξίες και είναι ο πρώτος τρόπος για να κερδίσω το Champions League, μια σπουδαία εμπειρία”.
Για τη βραχύβια θητεία του στον Ολυμπιακό, δήλωσε:
“Επιτέλους, είχα την ευκαιρία, αλλά πρέπει να αποκαλύψω κάτι. Υπήρχαν και άλλες ομάδες και μου είπαν ότι δεν ήμουν σε αυτό το επίπεδο. Δεν θα αποκαλύψω τώρα ονόματα συλλόγων και ανθρώπων, αλλά πολλοί από αυτούς δεν πίστεψαν σε μένα. Ευχαριστώ τον Ντέιβιντ Μπλατ, που μου έδωσε την ευκαιρία να παίξω και του είμαι πραγματικά ευγνώμων γι’ αυτό.
Ένα ακόμη μεγάλο όνομα που με προπόνησε. Τη στιγμή που συνεργάζεσαι με τέτοιους ανθρώπους, δεν σκέφτεσαι το μεγαλείο τους, αλλά τώρα που γυρίζω… είχα πολύ καλούς προπονητές. Είμαι ευγνώμων για πολλές από αυτές τις καταστάσεις γιατί υπήρχαν και πολύ δύσκολες στιγμές.
Δεν έπαιζα στον Ολυμπιακό όταν έφυγε ο Μπλατ λόγω ασθένειας. Ο βοηθός (Κεμζούρα) άλλαξε κάποια πράγματα και ξαφνικά δεν έπαιζα. Θυμάμαι ότι κι εκεί έπεσα πολύ. Έπιασα τον εαυτό μου να νιώθει κατάθλιψη που δεν έπαιζα, απλώς περίμενα το τέλος της σεζόν. Απλώς απολάμβανα τη ζωή μου στην Αθήνα, αν θυμάστε, εκείνη τη σεζόν ο Ολυμπιακός δεν έπαιζε στην Ελλάδα. Δεν θα πω ότι έχασα την ταυτότητά μου, αλλά κάπως διαλύθηκα.
Ξαφνικά εμφανίστηκε μια προσφορά από τον Ερυθρό Αστέρα. Θυμάμαι ότι έπρεπε να πάω εκεί, επειδή ήταν διακοπές, έπρεπε να μετακομίσω σε μια νέα πόλη, αλλά ήξερα τι να περιμένω από το συμβόλαιό του και καθώς προχωρούσα, αυτό ήταν όλο. Ωστόσο, είναι ίσως μια από τις καλύτερες αποφάσεις στην καριέρα μου, γιατί τότε άνοιξε η καριέρα μου στην Ευρωλίγκα. Έπαιξα 12 παιχνίδια στον Ερυθρό Αστέρα πριν από την covid και έτσι πήρα τη δουλειά στο Μιλάνο. Έδωσα τον καλύτερό μου εαυτό στον Ερυθρό Αστέρα και μετά πήρα συμβόλαιο στο Μιλάνο”.