Του Μιχάλη Στεφάνου/ info@eurohoops.net
Για να κερδίσεις στο ΟΑΚΑ τον Παναθηναϊκό πρέπει να κάνεις αρκετά πράγματα καλά, ένα, όμως, είναι αδιαπραγμάτευτο: Οφείλεις να σκοράρεις. Μια ματιά στις φετινές εντός έδρας ήττες των “πράσινων”, τόσο για την Ευρωλίγκα, όσο και για το ελληνικό πρωτάθλημα αποδεικνύουν του λόγου το αληθές, καθώς σε όλες, η φιλοξενούμενη πέτυχε τουλάχιστον 85 πόντους. Ακόμα και ο Κολοσσός όταν κατάφερε την έκπληξη της χρονιάς, σταμάτησε στους 102.
Σύμφωνοι, μιλάμε για τελικούς, νευρικότητα, σκληρές άμυνες και πιο αργό ρυθμό, επομένως είναι λογικό κι αναμενόμενο να χαμηλώνουν τα στάνταρ, όμως ο χθεσινός Ολυμπιακός τα… ισοπέδωσε. Οι “ερυθρόλευκοι” ηττήθηκαν κατά κράτος στο δεύτερο ημίχρονο από έναν ανώτερο και πιο διψασμένο αντίπαλο, που ξόδεψε περισσότερη ενέργεια, τους πίεσε ασφυκτικά και τους οδήγησε σε πολλαπλά αδιέξοδα.
Τα 14 λάθη για μόλις 16 ασίστ αποτελούν καταδικαστικό στατιστικό για τον τρόπο που αγωνίζεται η ομάδα του Γιώργου Μπαρτζώκα, η οποία ενώ ξεκίνησε το ματς τακτικά άψογα, είχε σταθερά φθίνουσα πορεία στην διάρκειά του. Φανταστείτε ότι στο πρώτα 12-13 λεπτά του παιχνιδιού τα ποσοστά εντός παιδιάς ήταν 36% – 55% στο δίποντο, 0% – 40% στο τρίποντο και 28% – 52% συνολικά, ενώ στη λήξη του αγώνα έφτασαν να έχουν ανατραπεί πλήρως (51% – 50% 2π., 30% – 26% 3π. και 41%- 39% στο σύνολο).
Πάντως, οι Πειραιώτες εμφανίστηκαν στο ΟΑΚΑ με το σωστό mindset και επιδεικνύοντας ιδιαίτερη συγκέντρωση τόσο στα αμυντικά όσο και επιθετικά τους καθήκοντα. Οδήγησαν τους γηπεδούχους τους σε κακές επιλογές, ενώ εκείνοι διάβαζαν σχεδόν άριστα την αντίπαλη άμυνα. Η μπάλα ακουμπούσε στον Βεζένκοφ, ο οποίος μόλις ερχόταν η βοήθεια την “έσπαγε” σωστά, με αποτέλεσμα να υπάρχει flow, να δημιουργούνται ρήγματα και να βγαίνουν σουτ με καλές προϋποθέσεις, άσχετα αν η ευστοχία δεν ήταν η αναμενόμενη.
Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα τα τρία άστοχα τρίποντα στα μέσα της δεύτερης περιόδου, όταν με το σκορ στο 18-27 και τον Ολυμπιακό να έχει το μομέντουμ ελέγχοντας πλήρως την κατάσταση, πρώτα ο Βεζένκοφ και στη συνέχεια δύο φορές εντελώς ανενόχλητος ο Τζόζεφ, απέτυχαν να στείλουν τη διαφορά στους 12 και να βάλουν δυσβάσταχτη πίεση στους πράσινους ώμους. Κι όχι μόνο αυτό, ο Παναθηναϊκός απάντησε με επιμέρους 11-3, έκλεισε το ημίχρονο στον πόντο και το παιχνίδι άλλαξε εντελώς όψη.
Ο Ολυμπιακός των 27 πόντων στα πρώτα 15 λεπτά πέτυχε μετά κόπων και βασάνων μόλις 31 στα υπόλοιπα 25′. Η καθίζησή του ήταν αδιάκοπη, αλλά όχι ανεξήγητη. Οι γηπεδούχοι ανέβασαν την ένταση, την επιθετικότητα, αλλά και τα μέτρα της άμυνας τους, η μπάλα δεν μπορούσε να ακουμπήσει με τίποτα στο ποστ, η κυκλοφορία πήγε περίπατο και οι χειριστές επιδόθηκαν σε ακατάσχετη ντρίμπλα και ως επί το πλείστων “σκοτωμένες” προσπάθειες. Ο Αταμάν εξαφάνισε τον Σορτς που αποτελούσε τον μόνιμο ερυθρόλευκο στόχο, το βαρόμετρο Χέιζ-Ντέιβς βρήκε ρυθμό κι έβαλε κάποια πολύ δύσκολα σουτ κι ο Παναθηναϊκός δεν ξανακοίταξε πίσω.
Επιπλέον, η τεράστια διαφορά στα ριμπάουντ του πρώτου τελικού συρρικνώθηκε στο ελάχιστο, αφαιρώντας από τον Ολυμπιακό ένα ακόμα πλεονέκτημα. Αυτός, φυσικά, ήταν και ο βασικός λόγος του πολύ πιο ισορροπημένου αριθμού βολών σε σχέση με το ματς της Τετάρτης κι ας χτυπάει όσο θέλει ο Αταμάν τα τραπέζια στις συνεντεύξεις Τύπου.
Η σκηνή μεταφέρεται στο ΣΕΦ και πλέον είναι η σειρά του Ολυμπιακού να επιβάλει τους όρους του. Να γίνει εκείνος ο πιο σκληρός και ο πιο physical, να βάλει εκείνος τα μεγάλα σουτ, να σιγουρέψει περισσότερο την μπάλα και πάνω από όλα να επιστρέψει στο δικό του μπάσκετ, ώστε να εκμεταλλευτεί περισσότερα από τα όπλα του.
Αν δεν το κάνει θα έχει σοβαρό πρόβλημα. Η εικόνα του Φουρνιέ να πηγαίνει μόνος εναντίον όλων, του Ουόκαπ να σουτάρει όπως όπως γιατί δεν έχει τι άλλο να κάνει και του Βεζένκοφ να ανεβοκατεβαίνει χωρίς να ακουμπάει την μπάλα, δεν είναι καθόλου ενθαρρυντική και σπανίως έχει οδηγήσει σε θετικά αποτελέσματα.
ΥΓ1. Η στοχοποίηση του Γιώργου Μπαρτζώκα, είτε επειδή ουδέποτε έκρυψε την αγάπη και τη σύνδεσή του με τον σύλλογο που υπηρετεί ως προπονητής, είτε επειδή έχει καταγράψει ακραία ποσοστά νικών επί του Παναθηναϊκού, δεν είναι κάτι πρωτοφανές. Αντιθέτως, πρόκειται για μια πρακτική που έχουμε δει να επαναλαμβάνεται επί σειρά ετών, συχνά με συντονισμένο, ενίοτε προσχηματικό και σχεδόν πάντα ξεδιάντροπο τρόπο. Ίσως δεν θα έπρεπε, πλέον, να μας προξενεί αλγεινή εντύπωση. Αλλά το να τον εγκαλεί για τη… συμπεριφορά του προς τους διαιτητές, ΚΑΕ της οποίας ο ιδιοκτήτης, στο ίδιο παιχνίδι, μπούκαρε στον αγωνιστικό χώρο για να επιτεθεί στους διαιτητές, καταντάει ανέκδοτο.
ΥΓ2. Η αγωνιστική ένδεια, σε συνδυασμό με την εσωστρέφεια ήταν μάλλον αναμενόμενο να αναζητήσει διέξοδο σε μεθόδους δοκιμασμένες και γνώριμες. Αδιάκοπες αναφορές στη διαιτησία και στο περιβόητο σύστημα που υποτίθεται ότι λειτουργεί αποκλειστικά προς όφελος του αντιπάλου, αν και, κατά τα φαινόμενα, το ίδιο αυτό «σύστημα» επιλέγει κατά διαστήματα να… παίρνει ρεπό, όταν κάποιο αποτέλεσμα δεν εξυπηρετεί το αφήγημα. Είναι, άλλωστε, πολύ ευκολότερο να αναζητά κανείς εχθρούς παρά να αναμετρηθεί με τις πραγματικές αιτίες των προβλημάτων του.
Διαβάστε ακόμη:
- Παναθηναϊκός – Ολυμπιακός 68-58: ΕΜΦΑΤΙΚΗ ισοφάριση στον αστερισμό του Χέιζ-Ντέιβις
- Το “ντου” του Γιαννακόπουλου στους διαιτητές
- Γιαννακόπουλος: “Ο Μπαρτζώκας απολαμβάνει μιας ακατανόητης ασυλίας”
- Λεπενιώτης για “ντου” Γιαννακόπουλου: “Η είσοδος παράγοντα τιμωρείται από 1 έως 3 αγωνιστικές” – Τι είπε για ΕΡΤ
- Παναθηναϊκός κατά Μπαρτζώκα: “Ως πότε θα συνεχιστεί η ασυλία του;”
- Μπαρτζώκας: “Συγχαρητήρια στον Παναθηναϊκό, ήμασταν κατώτεροι του αναμενομένου”
Κάνε το