Γιάννης Μπουρούσης: “Δεν μπορώ να γίνω προπονητής, μόνο παράγοντας”

Της Eurohoops Team/ info@eurohoops.net

Σχολιάζοντας το μέλλον του μετά το πέρας της αγωνιστικής καριέρας του υποστήριξε πως θα ήθελε να γίνει παράγοντας! Για την εμπειρία του στην Κίνα ανέφερε: “Όταν πήγα στην Κίνα είχα σαν στόχο να πάω σε μια ομάδα που θα πρωταγωνιστούσε, θα έφτανε τουλάχιστον μέχρι τα πλέι οφ. Η συγκεκριμένη ομάδα δεν είχε φτάσει ποτέ σε τελικούς, δεν είχε τερματίσει ποτέ πρώτη στην κανονική περίοδο. Αυτό ήταν κίνητρο για μένα, γνωρίζοντας πως η ομάδα έχει δυναμώσει και πως η έδρα της είναι σε μια όμορφη περιοχή της Κίνας. Οπότε, οι συνθήκες θα ήταν πιο εύκολες”.

Για τις επαφές του με άλλες ομάδες το περασμένο καλοκαίρι δήλωσε: “Ναι, είναι αλήθεια πως υπήρχε ενδιαφέρον από την Κίνα τα τρία τελευταία χρόνια. Όταν τελείωσε το συμβόλαιό μου με τη Ρεάλ Μαδρίτης, με ζήτησαν. Η αλήθεια είναι πως φοβήθηκα να κάνω αυτό το άλμα. Πήγα στη Βιτόρια, μετά στον Παναθηναϊκό και εντέλει μετά από ώριμη σκέψη και αφού κατακτήσαμε το πρωτάθλημα με τον Παναθηναϊκό αισθάνθηκα πιο ικανοποιημένος και δέχτηκα”.

Για τα ρεκόρ του σε συμμετοχές και πόντους με την Εθνική υποστήριξε: “Δεν το ήξερα. Αυτούς τους δύο παίκτες τους σέβομαι και τους εκτιμώ πολύ. Ποτέ δεν φανταζόμουν, το 2005 που ξεκίνησα, πως θα έφτανα σε αυτό το επίπεδο με την Εθνική ομάδα. Αλλά αυτό με κρατάει όρθιο και μου δίνει κίνητρο όταν παίζω με την ομάδα να προσπαθώ, να διεκδικώ, γιατί δεν είναι κάτι που σου δίνεται εύκολα”.

Για τη σημασία της παρουσίας του με τη φανέλα του αντιπροσωπευτικού συγκροτήματος της χώρας μας δήλωσε: “Δεν βαραίνουν οι ώμοι μου από αυτό. Μπορεί μερικές φορές να είμαι αυστηρός, αλλά ξέρουν πως μπορούμε να κάνουμε πλάκα. Απλά πρέπει τα νέα παιδιά να μην αγχώνονται, να βγάζουν το ταλέντο τους, την ενέργεια και το πάθος που διαθέτουν, ώστε να μπορέσουν να προσφέρουν και στις ομάδες τους αλλά και στο ελληνικό μπάσκετ”.

Για τους στόχους της “επίσημης αγαπημένης” ανέφερε: “Το Παγκόσμιο είναι το επόμενο καλοκαίρι. Έχουμε τα προκριματικά. Όταν, πρώτα ο Θεός, περάσουμε, τότε θα είμαστε μια εντελώς διαφορετική ομάδα, κακά τα ψέματα. Το λέω με πίκρα, γιατί κάποια παιδιά δίνουν τα πάντα για να πάει η Εθνική στο Παγκόσμιο. Από την άλλη, παίζεις για τη χώρα σου. Αν δεν υπήρχαν αυτά τα παράθυρα, ίσως να μη φορούσαν ποτέ τη συγκεκριμένη φανέλα. Άρα δεν θα πρέπει να πικραθούν από τη μη συμμετοχή τους. Το ίδιο θα μπορούσε να συμβεί και σε μένα, δεν σημαίνει πως θα είμαι. Τίποτε δεν είναι δεδομένο. Απλά πρέπει να χαιρόμαστε κάθε ματς και να το παίζουμε σαν να είναι το τελευταίο μας”.

Για το αν τον κουράζει η Εθνική είπε: “Θεωρώ πως η Εθνική ομάδα δεν σε κουράζει. Είχαμε συζητήσει πριν τρία χρόνια με τον Νίκο Ζήση, με τον οποίο είχαμε ξεκινήσει μαζί στην ΑΕΚ και του είχα πει “Νίκο, εγώ θα σταματήσω”. Στην πορεία της χρονιάς τα έβαλα κάτω και αναρωτήθηκα “Γιατί να σταματήσω αφού μπορώ ακόμα να παίζω;”. Δεν μπορώ βέβαια να κρίνω την επιλογή κάποιου να σταματήσει στα 30 του”.

Για τη συνέχεια της πορείας του με την Ελλάδα δήλωσε: “Έχουμε τα ματς των προκριματικών και μετά το Παγκόσμιο. Αν καταφέρω να είμαι καλά -γιατί μην ξεχνάμε πως θα έχω και έναν χρόνο στην πλάτη μου- θα δω πως θα είμαι σωματικά και ψυχικά. Εντάξει, έχουμε μεγαλώσει”.

Για το πρωτάθλημα με τον Παναθηναϊκό είπε: “Η ομάδα άλλαξε πριν από τη σειρά με τον Ολυμπιακό, στο ματς με την ΑΕΚ που το χάσαμε. Ήταν το δεύτερο παιχνίδι της ημιτελικής σειράς -ήταν γηπεδούχος η ΑΕΚ- κι εκεί ομολογώ πως έγινε ένα μπαμ μεταξύ μας. Έπρεπε να σοβαρευτούμε. Αν πηγαίναμε με αυτή τη νοοτροπία, θα χάναμε από τον Ολυμπιακό. Παίξαμε δυνατά, κάτι που δεν το περίμεναν και πήραμε το πρωτάθλημα”.

Για το NBA ανέφερε: “Πέρασε από δίπλα μου το τρένο, αλλά δεν ανέβηκα. Ήμουν στα 25 στον Ολυμπιακό, μεγάλη ομάδα, κόσμος… Το ζούσα διαφορετικά. Πέρσι είχα τη δυνατότητα να πάω, ήμουν και σε άλλη φάση. Το σκέφτηκα και συνειδητά δεν πήγα, προτίμησα τον Παναθηναϊκό”.

Για την ιστορία με το πούλμαν υποστήριξε: “Αυτό ήταν πιο πολύ καψόνι. Ηλεκτροσόκ ήταν το ματς με την ΑΕΚ”.

Για τις δύο κόρες του δήλωσε: «Είναι φανταστικά πλασματάκια. Ο Θεός μου έδωσε δύο υγιέστατα και όμορφα κοριτσάκια. Βέβαια, το βάσανο το τραβάει η γυναίκα μου, όχι εγώ. Στην πιο μεγάλη λείπω πιο πολύ, καταλαβαίνει περισσότερα τώρα, είναι πιο δεμένη μαζί μου. Η μικρή δεν θέλει να με βλέπει!”.

Για τη ζωή μετά το μπάσκετ είπε: “Το μόνο πόστο που θα ήθελα είναι αυτό του παράγοντα -θα γελάνε τώρα που το λέω. Προπονητής δεν μπορώ να γίνω, δεν το έχω. Δεν μπορώ να μεταδώσω πράγματα… να έχω δέκα μαντραχαλάδες σαν κι εμένα… Είναι δύσκολο να προπονείς δεκαπέντε διαφορετικούς χαρακτήρες. Όλοι γκρινιάζουν, όλοι θέλουν να παίζουν. Είτε σε μικρή, είτε σε μεγάλη ηλικία, ο παίκτης είναι πάντα παιδί. Είμαι χειρότερος σε αυτό και από τη μικρή μου κόρη. Όλοι μας, κακά τα ψέματα”.

Διαβάστε τα τελευταία νέα εδώ

Related Post