Του Γιάννη Ράμμα/ irammas@eurohoops.net
Πάει και το Game 3 (102-92). Ο Ολυμπιακός ανέκτησε το προβάδισμα, ο Παναθηναϊκός έμεινε ξανά πίσω στο σκορ και το Game 4 (10/6, 21:00/ΕΡΤ2) ίσως να είναι το τελευταίο παιχνίδι της χρονιάς. Αν η έδρα “μιλήσει” ξανά κι ο Παναθηναϊκός καταφέρει να “σβήσει” το matchball τίτλου του Ολυμπιακού η best-of-five σειρά θα επιστρέψει στο ΣΕΦ (13/6, 18:00/ΕΡΤ2) για το απόλυτο φινάλε.
Τι είδαμε στο Game 3; Πολύ περισσότερο μπάσκετ απ’ ό,τι στα προηγούμενα δύο παιχνίδια.
Έχει σημασία που χορτάσαμε μπάσκετ, τηρουμένων των αναλογιών και μη; Όχι. Γιατί συγχρόνως χορτάσαμε τρέλα κι υποκρισία. Μπουχτίσαμε, όμως.
Ο μεν Ολυμπιακός είχε τον Εβάν Φουρνιέ να τα βάζει από παντού στην πιο παραγωγική του εμφάνιση σε ντέρμπι “αιωνίων”, τον Σάσα Βεζένκοφ να σκοράρει παρά έναν πόντο όσους δεν είχε σε Game 1 & 2 μαζί, είχε και τον έλεγχο των ριμπάουντ με +11 συνολικά (34-23) και +11 πόντους (19-8) από μόλις +4 επιθετικά (11-7).
Ο δε Παναθηναϊκός είχε τον Τζέριαν Γκραντ και τον Τι Τζέι Σορτς να του δίνουν πολλά περισσότερα σε σχέση με τα προηγούμενα παιχνίδια σε ΣΕΦ & ΟΑΚΑ, αλλά τον Κέντρικ Ναν και τον Νάιτζελ Χέιζ-Ντέιβις να μένουν μακριά από τον καλό τους εαυτό, δεν είχε τον Τσεντί Οσμάν με ενοχλήσεις στη μέση την τελευταία στιγμή, έχασε και τον Νίκο Ρογκαβόπουλο στο τέλος του πρώτου ημιχρόνου λόγω της πελματιαίας απονευρωσίτιδας που τον ταλαιπωρεί τελευταία, ενώ ο Κώστας Σλούκας επέστρεψε στη δράση, αλλά χωρίς να έχει επίδραση στο παιχνίδι.
Όπως στο Game 1, ο Παναθηναϊκός εντόπισε τα αίτια της ήττας στις ελεύθερες βολές, αφού ο Ολυμπιακός σκόραρε +16 πόντους (26-10) από +19 ελεύθερες βολές (32-13) από +10 φάουλ (7) και τεχνικές ποινές (3). Από τον Τσεντί Οσμάν στο ημίχρονο της πρεμιέρας μέχρι τον Χρήστο Σερέλη στη συνέντευξη Τύπου του Game 3, εξέφρασε δημοσίως τα παράπονά του.
Έχει δίκιο να παραπονιέται; Σίγουρα έχει το δικαίωμα. Οι αριθμοί τού το επιτρέπουν. Υπάρχουν και φάσεις που το επιτρέπουν. Κι εγώ μπορώ να θυμηθώ και να γράψω συγκεκριμένες, που με έκαναν να απορώ με την απόφαση των διαιτητών κάθε φορά. Και δεν είναι του στυλ μου. Για παράδειγμα, δεν κατάλαβα ποτέ πώς και γιατί χρεώθηκε ο Κέντρικ Ναν με το 3ο και το 4ο φάουλ. Βέβαια, έτσι όπως έπαιζε, ίσως να έκαναν και “χάρη” στον Παναθηναϊκό, που έκτοτε τον κράτησε στον πάγκο για σημαντικά διαστήματα. Όχι πως επέστρεψε καλύτερος στο παρκέ. Κρίμα για την αφάνα. Ανέκαθεν πίστευα στο συμβολισμό της.
Από την άλλη, κι ο Ολυμπιακός μπορεί να κάνει το ίδιο για να υπερασπιστεί και να ενισχύσει τη δική του θέση, δηλαδή γιατί έφτασαν να είναι 61-18 στα δύο παιχνίδια στο φαληρικό στάδιο.
Το κοινό, κυρίως το οπαδικό, γιατί άλλο “φίλαθλος” κι άλλο “οπαδός”, ακούει συζήτηση για τη διαιτησία κι οτιδήποτε άλλο μίζερο και τρέχει να χωθεί. Το ίδιο κοινό τρέχουν πολλές φορές να ικανοποιήσουν κι οι ίδιες οι ομάδες, αλλά ο τρόπος είναι πάντα ένας, ο αντιαισθητικός.
Ποια εκ των δύο πλευρών έχει δίκιο ή άδικο εξαρτάται σχεδόν πάντα από το ποια υποστηρίζει ο καθένας. Κάπως έτσι η τρέλα κι η υποκρισία καταλήγουν να κάνουν πάντα κουμάντο στις περισσότερες συζητήσεις.
Τα παραδείγματα περισσεύουν σε αυτά τα τρία παιχνίδια και μόνο.
Με… αλφαβητική σειρά:
Ανακοινώσεις, αναρτήσεις στα social Media, Αφοί Αγγελόπουλοι, Γιώργος Μπαρτζώκας, Δημήτρης Γιαννακόπουλος, διαιτησία, εθνικός ύμνος, Έλληνες και ξένοι (μαζί αυτό παρότι το “ξ” έπεται), Εργκίν Αταμάν, ΕΡΤ, καταγγελίες, Κώστας Σλούκας, Νίκος Λεπενιώτης, Νίκος Ρογκαβόπουλος, τιμωρίες, υβριστικά συνθήματα…
Όλα είναι ή πράσινο ή κόκκινο. Καθόλου πορτοκαλί. Μηδέν. Όπως μηδέν είναι κι από ουσία.
Τουλάχιστον στο “μηδέν” φτάνει σιγά-σιγά κι η αντίστροφη μέτρηση. Άντε, να τελειώνουμε επιτέλους. Θα προτιμούσα με 2-3, αλλά ας γίνει πρώτα το 2-2…
Κάνε το