Του Μιχάλη Στεφάνου/ info@eurohoops.net
Τόσο σπουδαία και κλειστά ματς κρίνονται (ή δεν κρίνονται) από κάποιες πολύ ιδιαίτερες περιστάσεις. Από μια πάσα που δεν έγινε σωστά, από δύο χαμένες βολές, μια λάθος άμυνα, ένα μεγάλο σουτ, ή ένα ριμπάουντ. Τίποτε, όμως, από όλα αυτά τα φαινομενικά μικρά πράγματα που εν τέλει αποφασίζουν τον νικητή, δεν είναι ανεξάρτητα από όσα έχουν συμβεί σε όλο το προηγούμενο παιχνίδι. Ενδεχομένως και σε όλη την προηγούμενη σειρά.
Για να βάλει ο Τι Τζέι Σορτς επτά συνεχόμενους πόντους στην έναρξη της δεύτερης παράτασης, χρειάστηκε -εκτός από την δεδομένη του ποιότητα- να μην μπορεί κι ο Νίκολα Μιλουτίνοφ να περπατήσει, αφού είχε φτάσει σχεδόν τα 40′ λεπτά συμμετοχής, με τα 16 τελευταία συνεχόμενα. Για να μη συμβεί αυτό, θα έπρεπε ο επιρρεπής και απερίσκεπτος Ταϊρίκ Τζόουνς να έχει ελέγξει τον παρορμητισμό του ώστε να έχει δώσει στον συμπαίκτη του περισσότερες ανάσες κατά τη διάρκεια της αναμέτρησης.
Για να φτάσει ο σπουδαίος Εβάν Φουρνιέ να αστοχήσει στις δύο πιο κρίσιμες βολές του πρωταθλήματος ή να θολώσει και να μην βλέπει γύρω του στη δεύτερη παράταση, έχει προηγηθεί μια ακραία υπερχρήση του λόγω της απουσίας του Ντόρσεϊ, ένα τεράστιο έως μη φυσιολογικό usage από πλευράς του και σε τελική ανάλυση μια αντίπαλη τακτική προσέγγιση που σε γενικές γραμμές λειτουργεί.
Καλώς ή κακώς, δεν μπορούμε να απομονώνουμε στιγμιότυπα και να τα χρησιμοποιούμε κατά το δοκούν ώστε να φτάσουμε στο συμπέρασμα που βολεύει το αφήγημα μας. Είτε αυτό αφορά στην κρίση του παιχνιδιού, είτε της διαιτησίας. Η συνολική εικόνα οδηγεί σε πιο ασφαλείς κρίσεις και αυτό που βλέπουμε μέχρι τώρα από τις δύο ομάδες εμπεριέχει ένα συγκεκριμένο μοτίβο. Οι γηπεδούχοι βγάζουν έξτρα σκληράδα και αναδεικνύουν περισσότερους πρωταγωνιστές, ενώ οι φιλοξενούμενοι πληρώνουν το έλλειμμα συγκέντρωσης και αποφασιστικότητας στις κρίσιμες καμπές.
Ο Ολυμπιακός μοιάζει να έχει περισσότερο βάθος και να επιβάλει συχνότερα τον ρυθμό του, ο Παναθηναϊκός από την άλλη έχει μείνει ζωντανός λόγω της στρατηγικής του στην άμυνα, που όσο εφαρμόζεται βγάζει τους “ερυθρόλευκους” από την confort zone τους. Και η αλήθεια είναι, ότι αν το σύνολο του Γιώργου Μπαρτζώκα δεν ήταν τόσο δοκιμασμένο και συμπαγές, δύσκολα θα έβρισκε λύσεις απέναντι στο πράσινο σχέδιο.
Ως γνωστόν, η motion επίθεση του Ολυμπιακού βασίζεται περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον στον Σάσα Βεζένκοφ. Ο κορυφαίος “οφ” μπολ παίκτης της σύγχρονης εποχής, είναι το σημείο αναφοράς της χαρακτηριστικής και αρμονικής ροής στην κυκλοφορία της μπάλας, που συνήθως καταλήγει σε μια επιλογή με καλές προϋποθέσεις, είτε είναι εκείνος ο αποδέκτης, είτε όχι.
Ε, ο Εργκίν Αταμαν εστίασε όλο το αμυντικό του πλάνο στον συγκεκριμένο παίκτη, σε σημείο που ορισμένες φορές δείχνει να μην τον νοιάζει τίποτε άλλο. Ο Χέιζ-Ντέιβις είναι μόνιμα κολλημένος πάνω του και ουσιαστικά δεν επιβαρύνεται με άλλες υποχρεώσεις. Ακόμα και μπροστά στον κίνδυνο να δεχτεί καλάθι από την πλευρά του έχει ξεκάθαρη οδηγία να μην δώσει βοήθεια ούτε να κλείσει μέσα, καθώς πρώτο μέλημα του προπονητή του – που ξέρει ότι ο Ολυμπιακός δεν θα αλλάξει κάτι στη λειτουργία του – είναι να αποκοπεί ο Βεζένκοφ όσο το δυνατόν από τους υπόλοιπους.
Η προσέγγιση αυτή έχει όντως αποκλείσει τον MVP του Ολυμπιακού από την συνήθη επιρροή του στο παιχνίδι και τον έχει οδηγήσει στο να ψάχνει… ψίχουλα ολιγωρίας, ώστε να βρει μια βιαστική εκτέλεση ή έστω να υποδεχτεί μπάλα και μόλις έρθει το νταμπλ τιμ να την “σπάσει” σε κάποιον ελεύθερο συμπαίκτη του. Γι’ αυτό και οι 38 πόντοι που έβαλε στα δύο τελευταία ματς, αγγίζουν τα όρια του ανεξήγητου. Την ίδια ώρα, οι ασίστ του Ολυμπιακού παρουσιάζουν σημαντική μείωση, ενώ τα λάθη έχουν αυξηθεί.
Όταν, πάντως, μια άμυνα δείχνει τόσο μεγάλη εμμονή σε έναν παίκτη, μοιραία ανοίγει ευκαιρίες στους υπόλοιπους. Ο Εβάν Φουρνιέ έχει πάρει το γενικό πρόσταγμα “τρέχοντας” τα περισσότερα πικ εν ρολ κι επειδή είναι πρώτα σκόρερ και μετά δημιουργός τις περισσότερες φορές επιλέγει να εκτελέσει. Έχει βάλει τεράστια καλάθια, έχει κουβαλήσει, έχει κάνει φυσικά λάθη και κακές επιλογές. Το βασικό είναι ότι ανταποκρίνεται ηγετικά στις ανάγκες που προκύπτουν, όπως το έκανε και στο Final Four.
Η υπάρχουσα συνθήκη μεταβάλει και τον ρόλο του Τόμας Ουόκαπ, ο οποίος στην φετινή Ευρωλίγκα είχε περίπου τέσσερις προσπάθειες ανά παιχνίδι και στους τελικούς έχει εκτιναχθεί στις δέκα! Στο χθεσινό ματς εντόπισε τους ανοιχτούς διαδρόμους, σούταρε από απόσταση και λίγο έλειψε εξελιχθεί σε ήρωα. Τελικά ο κλήρος του πιο κομβικού σουτ έπεσε στον Τζόζεφ, όμως ο Καναδός δεν “έγραψε” από τη γωνία.
Επί της ουσίας, ο Εργκίν Αταμάν έχει επιλέξει (όπως κι ο Βασίλης Σπανούλης στον ημιτελικό του Άμπου Ντάμπι) να χάσει από το ατομικό ταλέντο του Φουρνιέ – ή όποιου άλλου – πάρα από το κλασικό παιχνίδι του Ολυμπιακό που έχει στο επίκεντρο τον Βεζένκοφ. Στο ΟΑΚΑ ο Παναθηναϊκός δείχνει μεγαλύτερη συνέπεια στην τακτική του, ενώ στο ΣΕΦ αντιμετωπίζει πιο συχνά ζητήματα επικοινωνίας.
Το ζητούμενο για τον Ολυμπιακό δεν είναι τόσο να απεμπλέξει τον Βεζένκοφ από τις πράσινες δαγκάνες, όσο το να τις εκμεταλλευτεί προς όφελός του αναδεικνύοντας περισσότερους πρωταγωνιστές. Εκεί εντοπίζεται και η δυσκολία. Ο Ουόρντ έχει κάνει δύο κακά κι ένα καλό ματς, ο Τζόζεφ είναι επίσης ασταθής, ενώ ο Πίτερς παραμένει όχι απλά άφαντος, αλλά ζημιογόνος. Αν ο Ντόρσεϊ εμφανιστεί λίγο πιο έτοιμος, τότε όλα θα γίνουν πιο απλά για τους Πειραιώτες.
Εδώ που φτάσαμε το πρωτάθλημα θα κριθεί από την πιο ανθεκτική ομάδα. Οι τακτικές το έφεραν μέχρι εδώ, όπως, όμως είδαμε και χθες από ένα σημείο και μετά υπερτερούν άλλοι παράγοντες. Επι της ουσίας, την νίκη στον Παναθηναϊκό την χάρισαν οι δύο πιο φρέσκοι παίκτες του, ο Τολιόπουλος με τον Σορτς. Σε ματς 50 λεπτών στο φινάλε μιας τόσο εξαντλητικής σεζόν, κάτι τέτοιο δεν είναι καθόλου παράξενο.
Ο Ολυμπιακός έχει το πλεονέκτημα έδρας, άρα και την τελευταία λέξη. Διαθέτει το “μεντάλιτι” και την απαιτούμενη αυτοκυριαρχία, ώστε να παρουσιαστεί διαυγής και συνειδητοποιημένος για τα τελευταία 40 λεπτά και να τελειώσει και αυτήν τη δουλειά.
ΥΓ. Το γεγονός ότι ο Παναθηναϊκός έχασε τον εξαιρετικό Ναν νωρίς με φάουλ οφείλεται 100% στη διαχείριση που του έγινε από τον προπονητή του. Ο Ολυμπιακός για παράδειγμα, προτίμησε να αποσύρει τον Παπανικολάου μετά από 2:50 συμμετοχής και τον Τζόουνς μετά από 1:42 για όλο το το πρώτο ημίχρονο επειδη χρεώθηκαν με δεύτερο φάουλ. Ο Ναν, αντίθετα, συνέχισε να βρίσκεται παρκέ μέχρι την ανάπαυλα κι ας είχε υποπέσει ήδη σε τρία.
ΥΓ2. Εργκίν Αταμάν και Χρήστος Σερέλης ήταν λαλίστατοι στις δύο νίκες του Παναθηναϊκού. Στις δύο ήττες εμφανίστηκαν με το ζόρι και για ελάχιστα δευτερόλεπτα στη συνέντευξη Τύπου και μόλις είπαν αυτό που είχαν ετοιμάσει σηκώθηκαν κι έφυγαν χωρίς να δεχτούν ερωτήσεις. Ο Γιώργος Μπαρτζώκας, από την άλλη, κρατάει την ίδια στάση ανεξαρτήτως αποτελέσματος, σεβόμενος το παιχνίδι και τους εκπροσώπους του Τύπου. Στη νίκη όλοι φαίνονται σπουδαίοι, στην ήττα, όμως, αποκαλύπτεται το πραγματικό ανάστημα του καθενός…
Διαβάστε ακόμη:
- Ουόκαπ: “Να πάρουμε τον τίτλο στο ΣΕΦ – Δεν νιώθω κουρασμένος, νιώθω υπέροχα”
- Μπαρτζώκας: “Κάναμε λάθη που δεν έπρεπε για το επίπεδό μας, είχαμε έλλειψη επικοινωνίας”
- Αταμάν: “Δεν τους αφήσαμε να πάρουν το πρωτάθλημα στο ΟΑΚΑ, πάμε να το πάρουμε στο ΣΕΦ”
- Σορτς όπως… Σούπερμαν: Το σερί στο ξεκίνημα της 2ης παράτασης έκρινε τον τελικό!
- Παναθηναϊκός – Ολυμπιακός: Έντονος διάλογος Μπαρτζώκα-Τζόουνς (video)
- Ολυμπιακός: Απέθεσε λουλούδια στη μνήμη του Παύλου Γιαννακόπουλου
Κάνε το