“Το scouting report του Τζόρνταν έλεγε απλά… καλή τύχη”

09/Feb/17 00:38 February 9, 2017

Giorgos Orfanakis

09/Feb/17 00:38

Eurohoops.net

O Τζον Σταρκς υπήρξε εξαιρετικός αμυντικός και μέσω της ιστοσελίδας “The Players Tribune” ξεχώρισε τους πέντε πιο δύσκολους παίκτες που αντιμετώπισε στα παρκέ του ΝΒΑ.

Του Γιώργου Ορφανάκη / info@eurohoops.net

Ο άλλοτε σούτινγκ γκαρντ της Νέας Υόρκης αλλά και άλλων σημαντικών ομάδων του ΝΒΑ ξεκινάει το κείμενο του ξεκαθαρίζοντας πως “η γενιά μου ήταν η καλύτερη” ενώ στη συνέχεια αναφέρει πως:

“Ο τρόπος που παίζαμε μπάσκετ ήταν απίστευτος. Ακόμα και αν έβλεπες το παιχνίδι από την τηλεόραση μπορούσες να νιώθεις το πάθος που υπήρχε στο παρκέ. Ο κόσμος στο δρόμο πολλές φορές με πλησιάζει και μου λέει: “Τζον, μας λείπει αυτό το παιχνίδι. Αυτή η σκληράδα!”. Οι παίκτες αγωνιζόντουσαν με αυτό τον τρόπο κάθε βράδυ. Το επαγγελματικό μπάσκετ ήταν ένα παιχνίδι επαφών”.

Στη συνέχεια βέβαια ο Σταρκς υψώνει ασπίδα προστασίας στον τρόπο που έχει εξελιχθεί το άθλημα ξεκαθαρίζοντας πως οι οπαδοί σήμερα λατρεύουν να βλέπουν τις ομάδες να τρέχουν και να σκοράρουν πολύ με την ευκινησία να αποτελεί σημαντικότατο προσόν. Τονίζει ακόμα πως η θεαματικότητα έχει εκτιναχθεί ενώ το ίδιο ισχύει για την φήμη της λίγκας αλλά και το άθλημα του μπάσκετ παγκοσμίως. Τέλος, ο Σταρκς καταλήγει στο συμπέρασμα πως η ικανότητα των παικτών στο ΝΒΑ του σήμερα είναι κάτι το απίστευτο αλλά σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να συγκριθεί σε σκληράδα με τη δική του εποχή.

Με αφορμή το τελευταίο στοιχείο ο 51χρονος πλέον γκαρντ επιχειρεί να ξεχωρίσει τους πέντε πιο δύσκολους παίκτες που αντιμετώπισε ποτέ στα παρκέ και αυτοί είναι οι:

  • Μιτς Ρίτσμοντ
  • Ρέτζι Μίλερ
  • Στιβ Σμιθ
  • Κλάιντ Ντρέξλερ
  • Μάικλ Τζόρνταν

Ειδική αναφορά αξίζει να γίνει στον τρόπο με τον οποίο ο Τζον Σταρκς επιχειρεί να περιγράψει τον έναν και μοναδικό Τζόρνταν για τον τρόπο που κινούταν πάνω στο παρκέ. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει:

“Ίσως ακουστεί τρελό – και κάθε φορά που το εξηγώ σε κάποιον σοκάρεται – αλλά ο Μάικλ ήταν ο πιο εύκολος από αυτή τη λίστα στο να παίξεις άμυνα πάνω του.

Ξέρω ξέρω. Δεν λέω πως μπορούσα να τον σταματήσω ή κάτι τέτοιο. Επιτρέψτε μου να εξηγήσω.

Το καλό με τον Τζόρνταν ήταν πως δεν έτρεχε γύρω γύρω προσπαθώντας να βγει από τα σκριν. Απλά θα ζητούσε τη μπάλα και θα σε έβαζε απέναντι. Ήταν πιθανότατα ένας από τους ελάχιστους παίκτες της λίγκας που δεν είχε αδυναμίες. Έπαιρνες το σκάουτινγκ ριπόρτ του και έλεγε απλά “Καλή τύχη”. Η μόνη αδυναμία που πρόσεξα είναι πως δεν ήταν ένας σπουδαίος σουτέρ τριών πόντων. Βέβαια θα ευστοχούσε όταν χρειαζόταν και στο πέρασμα των χρόνων βελτιώθηκε.

Διέθετε αυτά τα τεράστια χέρια που αγκάλιαζε τη μπάλα. Μπορούσε να δημιουργήσει για τον εαυτό του. Ήταν ξεχωριστός. Όταν ο Μάικλ ήταν εκεί έξω προσπαθούσε να σου χαλάσει εντελώς την ψυχολογία. Έπαιρνε τα πάντα προσωπικά και όταν έβγαινε στο παρκέ ένιωθε πως είχε κάτι να αποδείξει κάθε βράδυ. Αυτό ακριβώς ήταν που έκανε είτε τον μάρκαρα εγώ είτε κάποιος άλλος. Η νοοτροπία του δεν ήταν να σκοράρει πολλούς πόντους. Ήθελε να σου καταστρέψει την ψυχή.

Σαν παίκτης φοβάσαι μία τέτοιου είδους νοοτροπία αλλά την ίδια στιγμή την εκτιμάς γιατί ξέρεις πως και εσύ το έχεις λίγο μέσα σου γνωρίζοντας πως θα αντιμετωπίσεις τους καλύτερους κάθε βράδυ. Έχοντας παίξει άμυνα στον Τζόρνταν, μπορώ να πω πως έπαιξα απέναντι στην κορυφαίο. Ακόμα και αν απέτυχα τις περισσότερες φορές, μπορώ να ζήσω με αυτό.”

Διαβάστε ολόκληρο το εξαιρετικό κείμενο μέσω του “The Players’ Tribune”