Ολυμπιακός blog: Απωθημένα κι αποθέματα

Του Μιχάλη Στεφάνου/ info@eurohoops.net

Ταλέντο, προσωπικότητες, ρυθμός, ένταση, επιθετικότητα, επαφές, εξαιρετικές συνεργασίες, ευφάνταστες πάσες και μεγάλα σουτ, συνέθεσαν ένα εντυπωσιακό μωσαϊκό αντιθέσεων στο παρκέ του ΣΕΦ. Δύο ομάδες με εκ διαμέτρου αντίθετη προσέγγιση έμοιαζαν να συνυπάρχουν αρμονικά, σε μια ξέφρενη και αδιάκοπη διεκδίκηση του μομέντουμ. Ο ένας το είχε για περισσότερη ώρα στην κατοχή του, ο άλλος το άρπαζε κι επέστρεφε απειλητικά και όλο αυτό το αγχωτικό αλισβερίσι καθήλωνε όσους το παρακολουθούσαν.

Η σπάνια για την κρισιμότητα του ματς εκατέρωθεν ευστοχία, τοποθέτησε από νωρίς τον πήχη του σκορ στα ύψη. Ο Ολυμπιακός έβγαλε τα… απωθημένα του για την επιθετική στειρότητα της Παρασκευής, με ταχύτητα, καλό διάβασμα και εξαιρετικά τελειώματα, έχοντας τον ασύλληπτο Εβάν Φουρνιέ στη ζώνη του λυκόφωτος. Ο Γάλλος ηγήθηκε δημιουργικά και εκτελεστικά, διατηρώντας – με πολύ μικρές εξαιρέσεις λόγω κούρασης – καθαρό το μυαλό του και κρύο το αίμα του. Σε μια βραδιά, από εκείνες που στο μέλλον θα ανασύρονται ως πειστήρια από πατεράδες ανήμπορους να εξηγήσουν στα παιδιά τους τον λόγο που μιλάνε τόσο συχνά για τον τύπο με το “94”.

Τεράστιο ματς και από τον Σάσα Βεζένκοφ, ο οποίος απέναντι σε μια άμυνα που δεν του αφήνει περιθώρια, κατάφερε βγάλει από την… μύγα ξύγκι και να εκμεταλλευτεί κάθε μικρή διέξοδο που εντόπισε. Σκόραρε κυνηγώντας “σκοτωμένες” φάσεις, κέρδισε κατοχές, προκάλεσε φθορά, τάισε τον Μιλουτίνοφ κι έκανε καλή δουλειά πάνω στον Χέιζ-Ντέιβις.

Από κοντά Μιλουτίνοφ και Ουόρντ, οι δυο Χ-Factors, του χθεσινού Ολυμπιακού. Ο Σέρβος σέντερ κυριάρχησε στις δύο ρακέτες τρέχοντας καταπληκτικά το γήπεδο, ενώ ο Αμερικάνος έδινε κάθε φορά στην ομάδα του την έξτρα ώθηση που χρειαζόταν. Τέλος, πολύ σημαντική ήταν η συνδρομή του Τόμας Ουόκαπ με δύο κρίσιμα τρίποντα στην τελική ευθεία του παιχνιδιού.

Αμυντικά οι Πειραιώτες έμειναν σε αρκετές περιπτώσεις έκθετοι, με προβλήματα στην επικοινωνία και όχι ιδιαίτερη συνέπεια στο πλάνο τους. Έδωσαν αδικαιολόγητα πολλά ελεύθερα σουτ στους αντιπάλους τους και ένας από τους λόγους που δεν κινδύνευσαν περισσότερο, ήταν ότι αρκετά απ’ αυτά δεν τα πλήρωσαν.

Ο Ολυμπιακός αναγκάστηκε να κλείσει το ροτέισον όσο ποτέ άλλοτε, καθώς ουσιαστικά στηρίχθηκε σε 4+2 παίκτες. Η απουσία του Ντόρσεϊ, το πρόβλημα του Παπανικολάου, τα τακτικά λάθη του Ταϊρίκ Τζόουνς και η κακή σειρά τελικών που κάνει ο Άλεκ Πίτερς, ανάγκασαν τον Γιώργο Μπαρτζώκα να επιμείνει στους Φουρνιέ, Βεζένκοφ, Ουόρντ, Μιλουτίνοφ και τους Ουόκαπ, Τζόζεφ που μοιράστηκαν τη θέση “1”.

Ο Παναθηναϊκός, από την άλλη, χρησιμοποίησε έξυπνα τον Λεσόρ ως σκαλοπάτι δημιουργίας, είχε σε καταπληκτικό βράδυ τον Τζέριαν Γκραντ και βρήκε στον πρόσωπο του Σορτς έναν διακόπτη επανεκκίνησης κάθε φορά που το λογισμικό του κολλούσε. Ο Κώστας Σλούκας είχε μάλλον μεγαλύτερη επίδραση στο παιχνίδι από τον πάγκο, παρά από το παρκέ, ενώ ο Βασίλης Τολιόπουλος που ήταν θετικότατος στον 2ο τελικό, χρησιμοποιήθηκε όταν ήταν ήδη αργά.

Ήταν η πρώτη φορά που οι “ερυθρόλευκοι” πήραν περισσότερους πόντους από λάθη σε σχέση με όσους επέτρεψαν, ενώ όπως και στην πρώτη αναμέτρηση είχαν μεγάλη διαφορά στους πόντους από δεύτερες ευκαιρίες. Γεγονός, που δεν αποτυπώνεται με απόλυτη ακρίβεια στη διαφορά των επιθετικών ριμπάουντ (11-7), καθότι τα τρία εξ’ αυτών οι “πράσινοι” τα πήραν σε μια κατοχή.

Ενόψει του ματς της Τετάρτης στον ΟΑΚΑ, μένει να τι αποθέματα ενέργειας θα υπάρχουν στα ρεζερβουάρ των πιο καταπονημένων κι αν θα εμφανιστεί κάποιο στήριγμα από τους υπόλοιπους. Φυσικά, κι ο Παναθηναϊκός αντιμετωπίζει παρόμοια θέματα, ειδικά μετά και τον τραυματισμό (ας ελπίσουμε όχι σοβαρό) του πολύτιμου Νίκου Ρογκαβόπουλου, την ώρα που κάποιες ενοχλήσεις στη μέση φαίνεται να άφησαν τον Τσεντί Οσμάν εκτός εξάδας ξένων. Σε κάθε περίπτωση, όσοι είναι διαθέσιμοι εκατέρωθεν θα παλέψουν μέχρις εσχάτων, καθώς φτάσαμε ήδη στο πρώτο ματς μπολ.

Αντί επιλόγου…

Ο όρος τοξικότητα εισήχθη τα τελευταία χρόνια στα μπασκετικά τεκταινόμενα της χώρας μας. Πλέον, χρησιμοποιείται ως ατάκα του συρμού, βολική κι εύκολη – σαν την κόκα κόλα που πάει με όλα – με αποτέλεσμα να χάνει συχνά το πραγματικό της νόημα.

Η τοξικότητα, λοιπόν, δεν εκφράζεται μόνο μέσα από προσβολές, θυμό ή επιθετική συμπεριφορά. Συχνά εμφανίζεται και ως αδυναμία αποδοχής της ήττας, της διαφορετικής άποψης ή τέλος πάντων μιας μη επιθυμητής εξέλιξης. Ένας άνθρωπος που δεν ξέρει να χάνει, μετατρέπει κάθε αποτυχία σε σύγκρουση και κάθε διαφωνία σε προσωπική επίθεση.

Η άρνηση της ιδέας ότι μπορεί απλά η άλλη ομάδα να είναι καλύτερη, συχνά συνοδεύεται από έναν μηχανισμό άμυνας που προστατεύει τον εγωισμό από την επίπονη διαδικασία της αυτοκριτικής. Αναζητούνται διαρκώς άλλοθι σε.. σκοτεινούς παράγοντες και υποτιθέμενες συνωμοσίες, ο αντίπαλος απαξιώνεται, οι ικανότητές του αμφισβητούνται και κάθε επιτυχία του δαιμονοποιείται αφού αποδίδεται σε εύνοια ή αθέμιτα μέσα.

Όταν αυτή η στάση παγιώνεται, η πραγματικότητα παραμορφώνεται και η ευθύνη μετατοπίζεται προς τα έξω. Έτσι, καλλιεργείται σταδιακά μια νοοτροπία θυματοποίησης, μια μανία καταδίωξης, που καταλήγει σ’ έναν φαύλο κύκλο πικρίας, καχυποψίας και συγκρούσεων. Καταργώντας, εν τέλει και την ίδια την πεμπτουσία του αθλητισμού, αφού ακόμα και σε περίπτωση θετικού αποτελέσματος, η αυθόρμητη εκδήλωση χαράς αντικαθιστάται από μένος και εκδικητικές κραυγές.

• Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα και καταστάσεις είναι εντελώς συμπτωματική…

Διαβάστε ακόμη:

• Oh là là Φουρνιέ! Πιο ΚΑΥΤΟΣ από ποτέ κόντρα στον Παναθηναϊκό
• Η φωτό Μπαρτζώκα – Καουάι: “Ο σεβασμός αναγνωρίζει τον σεβασμό”
• Μπαρτζώκας για τη συμπεριφορά του στο ΟΑΚΑ: “Συγγνώμη από το φίλαθλο κόσμο, αλλά…”
• Ουόκαπ για το Game 4: “Περιμένουμε το πιο ισχυρό… χτύπημα του Παναθηναϊκού”
• Ουόρντ: “Εμπιστεύομαι τον κόουτς, είναι δουλειά μας να αποδίδουμε στο φινάλε της σεζόν”
• Φουρνιέ εν όψει ΟΑΚΑ: “Η τελευταία νίκη είναι πάντα κι η πιο δύσκολη”

Δείτε τα τελευταία νέα