Ρόκο Λένι Ούκιτς: “Γιατί γύρισα στην εθνική, νιώθω σα να ντεμπουτάρω ξανά…” (videos)

2020-04-02T18:20:46+00:00 2020-04-02T18:20:46+00:00.

Kostas Giataganas

02/Apr/20 18:20

Eurohoops.net
ukic_croatia_holland

Ο Ρόκο Λένι Ούκιτς επέστρεψε στην εθνική ομάδα της Κροατίας για τα προκριματικά του Ευρωmμπάσκετ 2021, ονειρεύεται πρόκριση στους Ολυμπιακούς Αγώνες και έκανε μια συγκλονιστική εξιστόρηση της πορείας του στο αντιπροσωπευτικό συγκρότημα, με τις αποτυχίες που τον “στοιχειώνουν”!

Της Eurohoops Team/ info@eurohoops.net

O Κροάτης άλλοτε άσος του Παναθηναϊκού (2012-2014) και της ΑΕΚ (2016/2017) έκανε ντεμπούτο στην εθνική ομάδα της Κροατίας το 2002 και αφού αποχώρησε το 2017, επέστρεψε το 2020 για να γίνει ο μέντορας της νέας γενιάς του κροατικού μπάσκετ, στα προκριματικά του Ευρωμπάσκετ 2021, αλλά και να βοηθήσει στην προσπάθεια πρόκρισης στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Τόκιο το 2021!

Ο Ούκιτς μέσω ενός συγκλονιστικού blog στην ιστοσελίδα της FIBA επιχείρησε να απαντήσει στο ερώτημα “γιατί επέστρεψα” και ανέτρεξε σε όλες τις αποτυχίες, ηχηρές ή μη που έχει υποστεί η Κροατία…

Αναλυτικά τι αναφέρει ο Ούκιτς μέσω της ιστοσελίδας της FIBA…

“Γιατί να βάλεις ξανά τον εαυτό σου σε αυτή τη διαδικασία;”

Αυτή ήταν η ερώτηση. Η οικογένειά μου, οι συγγενείς μου, πολλοί από τους στενούς μου φίλους, όλοι είχαν την ίδια ακριβή αντίδραση. “Γιατί να βάλεις ξανά τον εαυτό σου σε αυτή τη διαδικασία;” και παρόμοιες, ως επί το πλείστον αρνητικές – εντάξει όχι ως επί το πλείστον, αλλά οι αρνητικές ήταν πιο πολλές από τις θετικές σίγουρα – αντιδράσεις για το χρόνο που πέρασα με την εθνική Κροατίας. Και για το κροατικό μπάσκετ γενικά, τα τελευταία 25 χρόνια.

Δυστυχώς, το μπάσκετ έχει γίνει σαν βαλβίδα αποσυμπίεσης για τους οπαδούς στην Κροατία. Με όλα τα άλλα αθλήματα όπως το ποδόσφαιρο, το χάντμπολ ή την υδατοσφαίριση να φέρνουν μετάλλια, φαίνεται ότι δεν υπάρχει κανένας λόγος να βγει προς τα έξω η απογοήτευση ενώ παρακολουθείς αυτά τα παιχνίδια. Όλα πάνε προς τη σωστή κατεύθυνση γι ‘αυτούς. Λοιπόν, οι άνθρωποι περιμένουν να δουν λίγο μπάσκετ, για να μας δουν να χάνουμε άλλο ένα παιχνίδι στις λεπτομέρειες (το έχουμε κάνει αρκετές φορές), και όλοι είναι αρνητικοί, βγάζοντας προς τα έξω την ένταση.

Δείτε, όλοι γύρω μου είχαν λόγους να παραμένουν σκεπτικοί. Είχαν τους λόγους τους για να ρωτήσουν γιατί κάποιος να περάσει από αυτό ξανά στα 35!; Ειδικά δεδομένου ότι περνάω από αυτό που φαίνεται να είναι το χαλαρό μέρος της καριέρας μου. Και η ζωή, πραγματικά.

Αλλά, βαθιά μέσα στην ψυχή μου, είμαι ακόμα ανταγωνιστής. Ο τρόπος που το σκέφτομαι, αν υπάρχει 10% πιθανότητα να ανέβουμε ψηλά και πάλι, είμαι μέσα. Είμαι αθεράπευτα αισιόδοξος. Και στο τέλος της ημέρας, αγαπώ το μπάσκετ. Μου αρέσει να παίζω μπάσκετ. Μου αρέσει να βλέπω μπάσκετ. Όποιος μπορεί να παίξει είναι προνομιούχος. Το θέμα είναι ότι σε κάποιες άλλες χώρες δεν θα έπρεπε καν να εξηγήσεις ότι ακόμα προσπαθείς να παίξεις, να βοηθήσεις, να ανεβείς προς τα πάνω, να είσαι ανυπόφορα αισιόδοξος. Εννοώ … αμφιβάλλω ότι ο Μανού Τζινόμπιλι έπρεπε πάντα να δικαιολογεί γιατί ΘΕΛΕ να παίξει για την Αργεντινή.

Εκεί είναι όπου εμείς οι Κροάτες δυσκολευόμαστε. Πραγματικά. Μας αρέσει να ξεγράφουμε παίκτες από νωρίς. Αγαπάμε τα παιδιά ηλικίας 18 έως 20. Στη συνέχεια, εάν δεν κάνουν άλμα στο επόμενο επίπεδο, ο κόσμος αντιλαμβάνεται μόνο μία άποψη για τους τύπους αυτούς, που συνοψίζεται τέλεια από τον στίχο των Queens στο Stone Age:

Όλα είναι κατηφορικά από εδώ. Δεν είναι μόνο για μένα, ΚΑΘΕ παίκτης περνάει εκείνη την διαδικασία αν δεν γίνει ο επόμενος (βάλτεΤόνι, Ντράζεν, Ντίνο, Κρέζο, ή όποιο μεγάλο Κροάτη παίκτη από το παρελθόν αγαπάτε). Αυτό συμβαίνει. Και τότε συνειδητοποιείτε ότι ο ΛεΜπρόν Τζέιμς και ο Καρμέλο Άντονι είναι στην ίδια ηλικία με μένα, σε εξαιρετική σωματική κατάσταση και είναι δύσκολο να εντοπίσω τη διαφορά σε σχέση με δέκα χρόνια πριν. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί δεν έπρεπε να παίζω τότε, στο δικό μου επίπεδο δυσκολίας. Δεν συγκρίνω. Με τίποτα. Όλοι λειτουργούμε με δικές μας κλίμακες.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο άρχισα να σκέφτομαι να επανέλθω στην εθνική ομάδα, για άλλη μια φορά. Οι σκέψεις υπάρχουν όταν σκέφτομαι την εθνική ομάδα και επιστρέφω στο 2002, όταν έκανα το ντεμπούτο μου στην Οχρίδα της Βόρειας Μακεδονίας παίζοντας στα προκριματικά του Ευρωμπάσκετ 2003. Ο προπονητής Νέβεν Σπάχια με έβαλε στην ομάδα όταν ήμουν 17 ετών για να παίξω σε μια απίστευτα τρελή ατμόσφαιρα, εναντίον των Πέταρ Ναουμόσκι και Βρμπιτσα Στεφάνοφ, δύο είδωλα του ευρωπαϊκού μπάσκετ. Ένας από τους συμπαίκτες μου ήταν εξαιρετικά νευρικός την εποχή εκείνη, επειδή ήταν έτοιμος να αποκτήσει παιδί ενώ βρισκόμασταν σε αυτό το ταξίδι. Εκείνος ο συμπαίκτης; Νίκολα Πρκάτσιν. Εκείνο το παιδί; Ο Ρόκο Πρκάτσιν, ο σημερινός συμπαίκτης μου στην εθνική ομάδα. Τρελό, ε;

Ο χρόνος ζωής ενός νεαρού ενήλικα έχει περάσει από το 2002. Και αν κάποιος μου είχε πει τότε ότι θα επέστρεφα στα προκριματικά του Ευρωμπάσκετ 18 χρόνια αργότερα, θα είχα δυσκολευτεί να το πιστέψω. Θέλω να πω, θα ήθελα να σκεφτώ ότι ακόμα συνδέομαι με το μπάσκετ το 2020. Αλλά να επιστρέψω στα προκριματικά; Και να μην είμαι άρρωστος από όλα αυτά; Για να υπομείνω ό, τι συνέβη στην καριέρα μου; Και να ‘μαι πάλι πίσω στην ομάδα 18 χρόνια αργότερα; Δεν πίστευα ότι ήταν δυνατό. Αλλά χαίρομαι που αποδείχθηκε έτσι. Χαίρομαι που έχω ακόμα τη βούληση και την πείνα να αγωνιστώ, να αποδείξω ποιος είμαι στο γήπεδο, να αντιμετωπίσω τις νέες γενιές Ευρωπαίων παικτών και – όπως αποδείχτηκε στο τελευταίο παράθυρο – να κερδίσουμε κάποια παιχνίδια.

Σκέφτομαι το 2002… Πόσα πράγματα θα μπορούσαν να είχαν εξελιχθεί διαφορετικά, καλύτερα, πιο θετικά; Για μένα προσωπικά, όπως και για την εθνική ομάδα; Αυτό είναι ένα άλλο μέρος του κίνητρου μου να επιστρέψω τώρα. Μετά από όλα αυτά που έχουμε περάσει, κάτι πρέπει να επανέλθει προς όφελός μας, έτσι; Εντάξει, ο αθλητισμός είναι ένα ακριβές θέμα, δεν υπάρχει ένας γιγαντιαίος πίνακας αποτελεσμάτων στον οποίο κάποιος από πάνω θα γράφει πόσες φορές τα έχουμε θαλασσώσει σε κρίσιμα παιχνίδια και τώρα ήρθε η ώρα να πάρουμε κάτι καλό πίσω. Αλλά ο νόμος των μεγάλων αριθμών πρέπει να είναι στο πλευρό μας. Πρέπει να αποδειχθεί καλό για μας, τουλάχιστον μία φορά.

Σκέφτομαι το 2005. Ήμασταν ένα ριμπάουντ του Μάρκο Τόμας (πάνω από ένα τεντωμένο πόδι Ισπανού) μακριά από τους ημιτελικούς. Ναι, ΕΚΕΙΝΟ το παιχνίδι. Αυτό που έγινε viral στο YouTube, για όλους τους λάθος λόγους. Ήμουν 20 τότε που έπαιζα στα πραγματικά κρίσιμα λεπτά ενός νοκ άουτ αγώνα του Ευρωμπάσκετ, παίζοντας ίσως το καλύτερο ημίχρονο της καριέρας μου. Αλλά ποιος νοιάζεται, χάσαμε το παιχνίδι.

Ή το 2009. Ημασταν +12 απέναντι στη Σλοβενία στα προημιτελικά στο ημίχρονο. Σίγουρα το καλύτερο μου Ευρωμπάσκετ, αλλά ποιος νοιάζεται; Ήμασταν μια κατοχή μακριά από τα ημιτελικά και πάλι.

Ή το 2016. Ένα πανέμορφο καλοκαίρι που μας έδωσε πρόκριση για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2016 στο Ρίο, όπου παίξαμε εξαιρετικό μπάσκετ… και πάλι μείναμε εκτός ημιτελικών με ήττα στη μία κατοχή.

Ένα σωρό από αυτά τα παιχνίδια θα μπορούσαν να εξελιχθούν προς όφελός μας. Μερικές φορές, ήταν η έλλειψη τύχης. Μερικές φορές, ήταν η έλλειψη ποιότητας από την πλευρά μας. Μερικές φορές, ήταν η δική μας νοοτροπία που έλειπε. Αλλά δεν κρατώ κακία. Είμαι ανυπόφορα αισιόδοξος, θυμάστε; Πάντα σκέφτομαι: “Αν έχεις την ευκαιρία να κάνεις κάτι νέο και μεγάλο, γιατί να μην το δοκιμάσεις;”

Γράφοντας όλα αυτά τα σενάρια κακής τύχης, πρέπει να πω ότι αυτό του 2016 πονάει περισσότερο. Επειδή παίξαμε πραγματικά το καλύτερο μπάσκετ μας. Ήμασταν πολύ κοντά στο να γράψουμε ιστορία, να παίξουμε τους ημιτελικούς των Ολυμπιακών Αγώνων. Αλλά χάσαμε από μια καλύτερη ομάδα τότε, η Σερβία ήταν φαινόμενο, κατέληξε στο βάθρο. Είναι ακριβώς αυτό … Δεν έχουμε αισθανθεί ποτέ ότι ήμασταν μακριά από αυτό. Παίζαμε πάνω από το επίπεδο μας και αυτός είναι ίσως ο λόγος για τον οποίο αυτή η χαμένη ευκαιρία πονάει τόσο άσχημα. Ήμουν στα Τάρταρα μετά το Ρίο. Δεν είδα τρόπο να επιστρέψω στην ομαλότητα. Δεν υπερβάλλω, πραγματικά αισθάνθηκαν σα να είναι το τέλος του κόσμου το 2016. Ωστόσο, έχουν περάσει τέσσερα χρόνια. Μια νέα ευκαιρία είναι μπροστά μας, οπότε γιατί να μην τα δώσουμε όλα γι’ αυτό το φύλλο;

Εξάλλου, ήμουν περήφανος για τον τρόπο με τον οποίο εκπροσωπήσαμε την Κροατία στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2016. Δεν ήταν κάτι συνηθισμένο, παρουσιάσαμε τη χώρα μας με τον σωστό τρόπο. Όμως, μετά το Ευρωμπάσκετ 2017 – ξεκίνησε ένα εντελώς διαφορετικό σύνολο συναισθημάτων.

Όλοι περίμεναν ότι το 2017 θα είναι το έτος της Κροατίας. Γιατί όχι, μετά το Ρίο 2016; Αλλά καταρρεύσαμε με κάθε πιθανό κι απίθανο τρόπο, χάνοντας από τη Ρωσία στους “16”. Κόλαση, δεν χάσαμε απλά, δεν ήμασταν καν κοντά στο 2016, τόσο στο γήπεδο όσο και εκτός αυτού. Αυτή ήταν μια αποτυχία σε όλους μας. Και από τη ζημιά που προκάλεσε η ήττα από τη Ρωσία, η Κροατία πνίγηκε στο σκοτάδι. Για τα επόμενα τρία χρόνια.

Είχα βαρεθεί και απογοητευθεί μετά την Κωνσταντινούπολη, και πάνω από αυτό, το νέο προκριματικό σύστημα ήρθε με τα παράθυρα. Πολλά πράγματα συνέβησαν πίσω από τις κλειστές πόρτες και είναι πιθανώς για το καλύτερο ότι ο κόσμος δεν τα γνωρίζει όλα αυτά. Δεν έπαιξα για την εθνική ομάδα, το νέο σύστημα δεν ήταν καλό για την Κροατία, δεν προκριθήκαμε στο Παγκόσμιο Κύπελλο ​​2019, εξ ου και το “σκοτεινό” συμπέρασμα. Εκείνη την εποχή, εγώ πραγματικά δεν θεωρούσα τον εαυτό μου ως μέρος της εθνικής ομάδας, ποτέ ξανά. Αλλά, ο χρόνος θεραπεύει. Χρειάστηκα αυτό το διάλειμμα, επειδή παίζοντας το 2020 αισθάνθηκα σαν να είναι το 2002 και είμαι έτοιμος να κάνω το ντεμπούτο μου στην εθνική ομάδα και πάλι.

Και μόλις έχεις αυτό το καλό συναίσθημα, ξαφνικά όλα όσα μπορείς να σκεφτείς είναι καλές στιγμές που φορούσες την ερυθρόλευκη φανέλα. Σλοβενία ​​2013. Πεκίνο 2008. Είχαμε κάποια καλά διαστήματα στην εποχή μου. Αυτή είναι η εθνική ομάδα που είναι σκληρό καρύδι, κάθε συναίσθημα είναι υπερβολικό. Είναι πιθανότατα έτσι σε κάθε άλλη ομάδα, αλλά πιστεύω ότι είναι ακόμη πιο αληθινό για την Κροατία. Όταν είναι καλό, είναι υπερβολικά καλό. Όντας μέρος μιας ομάδας, αυτό το είδος των συγκινήσεων είναι εξαιρετικά όμορφο και πάντα κρατάς αυτή τη μνήμη κλειδωμένη στο κεφάλι σου. Ελπίζεις πάντα ότι θα το ζήσεις τουλάχιστον άλλη μία φορά.

Είναι ένα εντελώς διαφορετικό περιβάλλον στις μέρες μας για την Κροατία. Κατά κάποιον τρόπο, είναι και πάλι στο 2002, όμως παράλληλα ισχύει και το αντίθετο. Ήμουν ο νεότερος παίκτης τότε, είμαι μακράν ο πιο μεγάλος σήμερα. Όχι μόνο στη δική μου ομάδα, αλλά και όταν εξετάζω τους παίκτες των άλλων ομάδων. Είμαι περισσότερο μέντορας για τους νεότερους. Και δεν είχα ποτέ κανένα πρόβλημα να δεχτώ αυτόν τον ρόλο, αυτό έκανα σε επίπεδο ομάδων για τα τελευταία πέντε ή έξι χρόνια.

Οι τύποι που έχουμε τώρα, αυτοί που προτίμησε ο προπονητής Βέλικο Μρσιτς, δεν έχουν τρανταχτά ονόματα, δεν παίζουν στις μεγαλύτερες ευρωπαϊκές ομάδες. Αλλά, θα δώσουν τα πάντα για την εθνική ομάδα. Όλοι το χαίρονται να είναι εδώ, τους αρέσει η ευθύνη που έρχεται παίζοντας για την Κροατία, και ήρθαν προετοιμασμένοι, σωματικά και πνευματικά, για τις προκλήσεις των Προκριματικών του 2020. Όταν έχεις τέτοια νοοτροπία, σου δίνει μια αίσθηση ικανοποίησης για να συνεργαστείς μαζί τους. Υποθέτω ότι αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ξεκινήσαμε καλά με 2-0 σε αυτή τη νέα αρχή.

Και όλο το νικηφόρο ξεκίνημα, με εμένα να παίζω καλά εκτός έδρας με την Ολλανδία, τελικά με έκανε να δείχνω καλύτερος παίκτης από πριν. Δεν νομίζω ότι είναι αλήθεια. Η κορύφωση της καριέρας μου είναι πολύ πίσω μου. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορώ να δώσω περισσότερα στην ομάδα, ότι δεν μπορώ να είμαι χρήσιμος για την ομάδα μου στο γήπεδο. Είναι παράξενο, όπως συμβαίνει στην Κροατία. Ένα καλό παιχνίδι, και ένα σωρό άνθρωποι ξαφνικά με αναφέρουν ως αγαπημένο τους παίκτη. Με τον ίδιο τρόπο που με είχαν ξεγράψει κάθε φορά που έπαιζα άσχημα. Έχω περάσει αυτές τις εξετάσεις εδώ και πολύ καιρό. Ξέρω την αξία μου. Δεν είμαι καλύτερος από ότι ήμουν χθες και δεν είμαι ούτε χειρότερος, ούτε με βάση ένα παιχνίδι. Αυτή είναι και η συμβουλή μου στους νεότερους παίκτες. Αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο θα πρέπει να παρατηρείτε τις εμφανίσεις σας, αλλιώς θα καταλήξετε πνευματικά σε μια καθοδική πορεία.

Αυτό το φρέσκο, νέο, νικηφόρο ξεκίνημα… Είναι μεγαλύτερο από δύο παιχνίδια. Μπορούμε τώρα να εργαστούμε πιο ήρεμα. Έχουμε καλή ατμόσφαιρα και χτίζουμε γι’ αυτό που είναι μεγαλύτερος στόχος για εμάς τώρα – το Προολυμπιακό, όποτε κι αν διεξαχθεί στη γενέτειρά μου στο Σπλιτ της Κροατίας. Κάτι που δεν σκέφτηκα ποτέ ότι θα συνέβαινε στη διάρκεια της ζωής μου. Ποτέ δεν έχω παίξει ποτέ για την εθνική ομάδα στο Σπλιτ, ούτε μία φορά τα τελευταία 18 χρόνια. Και είμαι ενθουσιασμένος σα να είμαι 18 ετών.

Οι άνθρωποι τείνουν να πιστεύουν ότι το τουρνουά στο Σπλιτ ήταν ο λόγος που επέστρεψα, αλλά δεν είναι αλήθεια. Είναι απλά άλλο ένα πράγμα που είναι υπέρ μου, και το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να προσεύχομαι στο Θεό να είμαι υγιής και σε καλή κατάσταση μόλις γίνει το τουρνουά. Σκεπτόμενος ότι μπορώ να φτάσω στην τρίτη Ολυμπιάδα μου, που θα ήταν ένα τεράστιο επίτευγμα, με κάνει υπερήφανο.

Όταν το προσθέτω όλα, όλη την ιστορία, αυτή την τρελή 18χρονη πορεία, όλα τα συναισθήματα, το καλά και τα άσχημα, ήταν όλα ένα τρελό ταξίδι. Και για να προσπαθήσω να απαντήσω στην ερώτηση από την αρχή αυτής της ιστορίας, δεν έχω ακόμα ιδέα γιατί ξαναγύρισα. Δεν γνωρίζω. Αλλά θα σας ενημερώσω μόλις μάθω.

Ελπίζω από το βάθρο το 2021.

Διαβάστε εδώ τα τελευταία νέα