Μπατίστ: “Σιωπηλός φονιάς ο Διαμαντίδης – Μεγάλη υπόθεση για εμάς το Final Four του 2007” (video)

2021-02-14T08:26:50+00:00 2021-02-14T08:26:50+00:00.

Stefanos Tatsios

14/Feb/21 08:26

Eurohoops.net

Ο θρύλος του Παναθηναϊκού και νυν μέλος του τεχνικού τιμ των Ορλάντο Μάτζικ Μάικ Μπατίστ μίλησε σε podcast στις ΗΠΑ για την καριέρα του στην Ελλάδα.

Της Eurohoops Team/ info@eurohoops.net

Ο Μάικ Μπατίστ αναμφισβήτητα αποτελεί τον πιο πετυχημένο Αμερικανό παίκτη που φόρεσε ποτέ την φανέλα του Παναθηναϊκού κατακτώντας τα πάντα στην καριέρα του ως πρωταγωνιστής της σπουδαίας ομάδας που “έχτισε” ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς και έμεινε κάτοικος ΟΑΚΑ για συνολικά 9 χρόνια.

Ο νυν βοηθός προπονητής των Ορλάντο Μάτζικ μίλησε στο podcast “Orlando Magic Pod Squad” στο επίσημο κανάλι της ομάδας στο Youtube για την πορεία του στην Ευρώπη και στον Παναθηναϊκό, για τους τίτλους που κατέκτησε κάνοντας ειδική αναφορά στο Final Four του 2007 της Ευρωλίγκα, ενώ ακόμα αναφέρθηκε στην αγάπη του κόσμου και στον άλλοτε συμπαίκτη του και θρύλο του ελληνικού μπάσκετ Δημήτρη Διαμαντίδη!

Αναλυτικά τι είπε:

Για τον ερχομό του στην Ελλάδα: “Ήθελα να μείνω στο ΝΒΑ, αλλά στην πορεία ήρθε η πρόταση από την Ελλάδα και δεν ήξερα τι να κάνω Δεν είχα πρόβλημα να επιστρέψω στην Ευρώπη, αλλά ένιωθα ότι είχα μια αρκετά καλή σεζόν στο ΝΒΑ και μπορούσα να βρω κάτι άλλο εδώ. Αυτό δεν συνέβη και έτσι υπέγραψα σε μια ομάδα στην Ελλάδα, τον Παναθηναϊκό, που κάνοντας έρευνα στην Ευρώπη έβλεπες ότι ήταν μια από τις πιο σημαντικές ομάδες. Εκείνη τη στιγμή δεν ήξερα πού πήγαινα, δεν ήξερα πόσο μεγάλο κλαμπ ήταν ο Παναθηναϊκός. Οπότε είμαι σε μια νέα ξένη χώρα και μου πήρε χρόνο να προσαρμοστώ.

Ευτυχώς έκανα αυτό το πράγμα για χρόνια και είχα μια πολύ παραγωγική καριέρα και είναι δεύτερο σπίτι πλέον για μένα. Κάποιες φορές βλέπω φωτογραφίες από την Ελλάδα και είναι πολύ έντονο το συναίσθημα για μένα, όταν βλέπεις μια φωτογραφία όλες οι σπουδαίες αναμνήσεις επανέρχονται στο μυαλό σου και εγώ έχω μια δεκαετία σπουδαίων αναμνήσεων. Η εμπειρία για μένα ήταν σπουδαία. Άρχισα στην Ευρώπη, πήγα στο ΝΒΑ είχα κάποια work outs. Ήταν μια καλή κατάσταση αυτή που βρέθηκα και κατάφερα να πετύχω πράγματα”.

Για τον τελικό του 2007: “Έπαιξα εννιά χρόνια συνεχόμενα, μετά επέστρεψα για ένα χρόνο και αποσύρθηκα. Εάν έχετε τη δυνατότητα να δείτε κοινό στην Ευρώπη ζωντανά, πρέπει να το κάνετε. Θα ανατριχιάσετε με την στήριξη του κόσμου. Πριν από το τζάμπολ υπάρχουν 15.000 στο γήπεδο Υπάρχει τεράστια ένταση στο κοινό και αυτό ήταν που ήθελα. Κάποιες φορές χρησιμοποιείς την ενέργεια από τον κόσμο. Εκείνος ο τελικός του 2007 στο ΟΑΚΑ, ήταν στο γήπεδο που χρησιμοποιήθηκε για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004 και αυτό το γήπεδο χωράει 18.000 αλλά αν δείτε βίντεο πρέπει να ήταν περίπου 25.000 κόσμος.

Ήταν η πρώτη φορά που γινόταν Final Four στην Αθήνα ήταν μεγάλη υπόθεση και είχαμε μια ομάδα που εκπροσωπούσε την Ελλάδα. Ήταν μεγάλη υπόθεση για εμάς. Αντιμετωπίσαμε μια εξαιρετική ομάδα, την Ταού Κεράμικα με παίκτες όπως ο Λουίς Σκόλα, ο Τιάγκο Σπλίτερ, ο Πάμπλο Πριχιόνι. Τους κερδίσαμε στον ημιτελικό και αντιμετωπίσαμε την ΤΣΣΚΑ στον τελικό. Ήταν πολύ έντονο παιχνίδι, κερδίσαμε με 2 πόντους. Η ΤΣΣΚΑ είχε κατακτήσει τον τίτλο την προηγούμενη σεζόν και ήταν η ομάδα που υπερασπιζόταν το στέμμα της. Ο Τζέι Αρ Χόλντεν ήταν στην ομάδα και ήταν τρομερά ανταγωνιστικό. Βαθιά μέσα μου ήξερα ότι θα κερδίζαμε γιατί παίζαμε μπροστά στον κόσμο μας”.

Για την αγάπη του κόσμου του Παναθηναϊκού προς το πρόσωπο του: “Όταν πήγα στον Παναθηναϊκό είχαν τον Ρόντνεϊ Μπιούφορντ και οι ιστορίες που είχα ακούσει δεν ήταν καλές και ξέρω τον Ρόντνεϊ προσωπικά, δεν είναι κακό παιδί. Αλλά έτσι προχωράνε τα πράγματα. Εγώ λειτούργησα διαφορετικά με τον τρόπο μου και αυτό άλλαξε το πώς βλέπει ο κόσμος τους Αμερικανούς που πηγαίνουν στην Ευρώπη. Όλοι θεωρούσαν ότι είμαστε τεμπέληδες και θέλουμε να σκοράρουμε. Εγώ προσπάθησα να προσαρμοστώ σε ένα διαφορετικό στυλ. Τα πρώτα χρόνια ήταν δύσκολα για μένα. Είχα έναν πολύ απαιτητικό προπονητή. Εννοώ πως αν δεν ήσουν στο σωστό σημείο και δεν ήσουν στη γωνία θα στο έδειχνε και αυτό ήταν μεγάλη προσαρμογή για μένα γιατί στο ΝΒΑ τα πράγματα είναι κάπως διαφορετικά. Εάν δεν έκανες τη δουλειά, δεν τον ένοιαζε εάν η γυναίκα σου ήταν στο γήπεδο θα στο έδειχνε. Δεν ήταν κάτι προσωπικό, αλλά ήταν ένας τρόπος να σου δώσει το μήνυμα ότι πρέπει να κάτσεις στον πάγκο.

Γι αυτό ήταν πολύ δύσκολα τα πρώτα δύο χρόνια μου. Από την τρίτη σεζόν μου έκανα όλα όσα ήθελε η ομάδα από μένα Στην πρώτη μου σεζόν έπαιξα στο 4, αλλά την επόμενη μεταφέρθηκα στο 5 και οι προπονητές έλεγαν “Μάικ είσαι πιο γρήγορος από τους περισσότερους ψηλούς, είσαι δυνατός και μπορείς να φτιάξεις το δικό σου σουτ. Και θυμάμαι έλεγα στους προπονητές να μην ανησυχούν και να με βάλουν μέσα στο παρκέ. Και αυτό οδήγησε από την καταστροφή στην εκτόξευση. Φυσικά υπήρχαν και άλλοι παίκτες γιατί δεν μπορεί να τα κάνει όλα ένας παίκτης, αλλά αυτή η αλλαγή μας έκανε μια από τις καλύτερες ομάδες στην Ευρώπη και είχαμε μια δυναστεία για 9 χρόνια. Αν δείτε το πόσους τίτλους κατακτήσαμε, δεν υπάρχει ομάδα στην Ευρώπη που να κατέκτησε τόσους τίτλους Το να είσαι μέρος αυτής της ιστορίας είναι πάρα πολύ καλό.

Όταν κατακτήσαμε τον πρώτο μας τίτλο στην Ελλάδα είχα την πρώτη μου νικηφόρα εμπειρία. Και αυτό με πήγε σε μια διαφορετική κατεύθυνση. Ένιωσα πως ήθελα να το κάνω ξανά. Μετά την πρώτη μου σεζόν με τον Παναθηναϊκό επέστρεψα στις ΗΠΑ να δω αν υπάρχει κάποια θέση ανοιχτή για ΝΒΑ. Το ίδιο έκανα και μετά τη δεύτερη σεζόν. Από την τρίτη σεζόν και μετά ήρθε σαν… έκρηξη. Ένιωθα σαν ροκστάρ όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και στην Ισπανία, στη Γαλλία υπήρχε κόσμος που σε ήξερε ήθελε αυτόγραφο, μια φωτογραφία και ήταν μια πολύ τρελή εμπειρία για μένα”.

Για τον Διαμαντίδη: “Θα πω ένα όνομα παίκτη που έπαιξα μαζί του, Δημήτρης Διαμαντίδης. Ήταν μέλος της Εθνικής του 2006 όταν κέρδισε τις ΗΠΑ. Εάν κάνετε έρευνα για μένα και γι αυτόν θα δείτε ότι είμαστε στο καλύτερο ζευγάρι πικ εν ρολ στην Ευρωλίγκα. Τρομερά μάκρος. Εάν ρωτάτε τη γνώμη μου είναι… σιωπηλός φονιάς. Μπορεί να μην μιλάει πολύ, αλλά όταν φορούσε το νούμερο 13 όλοι ήξεραν πού θα πάει η μπάλα στα τελευταία 5 λεπτά. Πραγματικά ευχόμουν να δοκίμαζε να έρθει εδώ. Το παιχνίδι του ήταν φτιαγμένο για το ΝΒΑ, αλλά πήγε από μια μικρή πόλη της Ελλάδας, την Καστοριά, στην Αθήνα και αυτό ήταν ένα σοκ για τον ίδιο. Στα πρώτα χρόνια του στην Αθήνα δεν οδηγούσε, λόγω του κυκλοφοριακού. Περπατούσε με τα πόδια στην Καστοριά. Εάν είχε την δυνατότητα να πάει στο ΝΒΑ θα είχε το ίδιο σοκ”.

Διαβάστε τα τελευταία νέα εδώ