Του Γιάννη Ράμμα/ irammas@eurohoops.net
Η επομένη της ήττας από τον Ολυμπιακό (82-87) στο ΟΑΚΑ για τη 19η αγωνιστική της Ευρωλίγκας και δέκατη διαδοχική ήττα σε ντέρμπι “αιωνίων” στη διοργάνωση βρήκε τον Δημήτρη Γιαννακόπουλο στο ΟΑΚΑ, όπου μίλησε προς όλους στην ομάδα.
Ο ιδιοκτήτης της ΚΑΕ ξεκαθάρισε πως η χρονική στιγμή ήταν τυχαία, ωστόσο, αποδείχθηκε η κατάλληλη για να εκφράσει σε προπονητές και παίκτες το παράπονό του, αφού πρώτα τους ζήτησε να μιλήσουν ελεύθερα για τα δικά τους, αν τυχόν έχουν.
Το βασικό του μήνυμα ήταν να πονάνε την ομάδα όπως ο ίδιος κι όλοι οι φίλοι του Παναθηναϊκού και να αρχίσουν επιτέλους να παίζει βάσει ταλέντου, ικανοτήτων, δυνατοτήτων και… συμβολαίων.
Η ομιλία του
Αρχικά θα ήθελα να ευχηθώ καλή χρονιά σε εσάς, στις οικογένειες και στα αγαπημένα σας πρόσωπα.
Περίπου εδώ και 1-1,5 μήνα ήθελα να έρθω, αλλά λόγω διάφορων υποχρεώσεων δεν τα κατάφερα. Δεν έχει να κάνει με το χθεσινό παιχνίδι.
Όταν τα πράγματα δεν πηγαίνουν καλά σε μία οικογένεια, σε μία ομάδα, δεν υπάρχουν εξαιρέσεις, όλοι έχουν ευθύνη.
Δε θα σας το ζητούσα, αλλά, σας παρακαλώ, μη ντρέπεστε. Μιλήστε ανοιχτά. Υπάρχει κάποιο παράπονο που έχετε από το κλαμπ; Οποιοδήποτε θέμα, μεγάλο ή μικρό;
Κανένα; Όλα είναι άψογα, λοιπόν…. Ο σεβασμός είναι ένας δρόμος με δύο κατευθύνσεις. Οι περισσότεροι από εσάς βρίσκεστε στην ομάδα εδώ και κάποια χρόνια κι έχετε μπει στο μαύρο γραφείο μου κι έχετε πάρει αυξήσεις της τάξης του 50%, 100% ή και 200%, τις οποίες αξίζετε και το διευκρινίζω αυτό. Έκανα διαπραγμάτευση με κάποιον από εσάς; Δεν το νομίζω. Υπέγραψα κατευθείαν.
Κόουτς, μου ζήτησες κάτι και σου το αρνήθηκα; Παίκτες ή κάτι άλλο; Οτιδήποτε ζητάτε όλοι σας δεν παίρνει πάνω από 5 λεπτά για να το υπογράψω.
Η ικανοποίηση της κάθε επιθυμίας αυξάνει και τις προσδοκίες από το κλαμπ για εσάς. Τα αποτελέσματα μπορεί να είναι καλά ή άσχημα. Η αποφασιστικότητα κι η πειθαρχία είναι ομαδική υπόθεση.
Πρέπει να υπάρχει σεβασμός στη μεγαλύτερη φανέλα της Ευρώπης.
Ο πατέρας μου συνήθιζε να μου λέει ότι πρέπει να σέβομαι τον καθένα. Ο σεβασμός προς τους ανθρώπους σημαίνει σεβασμός προς όλους. Και πρέπει να τον απαιτείς και σε αντάλλαγμα.
Δεν πιστεύω ότι είναι θέμα ταλέντου.
Υπάρχει κανείς εδώ που να αμφιβάλλει ότι, ατομικά, διαθέτουμε το μεγαλύτερο ταλέντο στην Ευρώπη; Ίσως να μην είμαστε η καλύτερη ομάδα ως σύνολο, αλλά έχουμε το μεγαλύτερο ταλέντο. Αυτή είναι η γνώμη μου, χωρίς να είμαι ειδικός στο μπάσκετ, ο κόουτς είναι. Έχουμε τον καλύτερο προπονητή στην Ευρώπη.
Με βάση την ιστορία, διαθέτουμε την καλύτερη μπασκετική κουλτούρα στην Ευρώπη. Και, παρόλα αυτά, δε βλέπω τον ζήλο, δε βλέπω τη δίψα.
Δε θα αναφέρω ονόματα. Έρχεστε και ζητάτε 100%-150% αύξηση και τη λαμβάνετε. Από μέρους μου, όμως, απαιτώ 250% περισσότερο επαγγελματισμό κι αφοσίωση. Περισσότερη θέληση. Χθες δεν ήρθα στον αγώνα, αλλά, όπως μπορείτε να διαπιστώσετε, δεν έχω κοιμηθεί καθόλου.
Παρακολούθησα τρεις φορές τον αγώνα, αλλά σταμάτησα την τέταρτη φορά για να έρθω εδώ και να σας μιλήσω.
Ξέρετε, ο πατέρας μου δεν κοιμόταν ποτέ μετά από άσχημα αποτελέσματα…
Ζούσαμε σε μία πολυκατοικία, όλη η οικογένεια. Όταν χάναμε, κανένα φως δεν άναβε. Κανείς δεν κοιμόταν, ιδιαίτερα μετά από εντός έδρας ήττες από τον Ολυμπιακό.
Ο Ολυμπιακός είναι μία από τις καλύτερες ομάδες στην Ευρώπη. Δεν έχει, όμως, το καλύτερο ρόστερ. Συγκρίνοντας τον καθένα από εσάς με οποιονδήποτε άλλον, για εμένα, δεν υπάρχει σύγκριση. Αλλά σε αυτούς υπάρχει ο ζήλος. Σας το είπα, ήθελα να έρθω εδώ ένα μήνα τώρα. Δεν έχει καμία σχέση με το χθεσινό ματς.
Αυτό που βλέπω είναι ότι μπαίνουμε στα παιχνίδια και μέσα σε ένα λεπτό βρισκόμαστε 15 πόντους πίσω και τρέχουμε να καλύψουμε τη διαφορά. Δε βλέπω αυτό το πάθος κι αυτόν τον ζήλο που θέλω. Το βλέπω σε λίγους παίκτες. Σε τρεις, ίσως τέσσερις, σίγουρα σε πολύ λίγους.
Θέλω πραγματικά να σας ζητήσω κάτι. Πηγαίνοντας σπίτι μετά την προπόνηση, κοιτάξτε τον εαυτό σας στον καθρέφτη για πέντε λεπτά και ρωτήστε τον: “Παίζω στο καλύτερό μου επίπεδο; Δίνω τα πάντα;”. Το “αξίζω” είναι δύσκολη λέξη, αλλά θα τη χρησιμοποιήσω. “Αξίζω αυτό το συμβόλαιο που έχω; Αυτά τα χρήματα που παίρνω;”. Πιστεύω ότι μόνο 3 ή 4 παίκτες μπορούν φέτος να κοιταχτούν στον καθρέφτη και να πουν “το αξίζω”.
Θέλω να δω αποφασιστικότητα στο γήπεδο.
Είμαι άυπνος, αλλά ήρθα εδώ για να σας μιλήσω. Αυτή τη φορά θα ξεχωρίσω κάποιον, κι αυτό δεν έχει καμία σχέση με ταλέντο ή ικανότητες.
Θέλω να δείτε την αποφασιστικότητα του Ματίας (σ.σ. Λεσόρ). Είναι παράδειγμα προς μίμηση. Όπως κι ο Σλούκας ή και κάποιοι λίγοι ακόμη.
Υπάρχουν κα άλλοι παίκτες που αξίζουν τα συμβόλαιά τους. Δε λέω αυτό.
Δε μιλάω για ταλέντο. Το ταλέντο υπάρχει κι είναι αρκετό να κερδίσει ακόμη κι ομάδες ΝΒΑ.
Παρακαλώ σεβαστείτε τον Σύλλογο και τα συμβόλαιά σας. Δείτε κάποιους αγώνες πριν από δύο χρόνια. Όσοι ήσασταν εδώ τότε, αναρωτηθείτε.
“Δίνω όσα έδινα πριν δύο χρόνια; Έχω την ίδια δίψα; Ή επαναπαύτηκα επειδή υπέγραψα ένα μεγάλο συμβόλαιο; Ή επειδή βγάζω 300 σέλφι την ημέρα ή επειδή είμαι μέλος της μεγαλύτερης ομάδας στην Ευρώπη;”.
Το ζητούμενο είναι ένα: Να δίνεις το καλύτερό σου και να πηγαίνεις σπίτι το βράδυ ήσυχος ότι έδωσες το 100% ακόμη και μετά από ήττες.
Σας κοιτάζω στα μάτια και σας λέω: Δε δίνετε το 100%. Μόνο 3 ή 4 από τους 15-16 παίκτες το κάνουν. Είναι πολύ μικρό το ποσοστό.
Περιμένω να δίνετε το 100%. Δε μπορούμε να χάνουμε από ομάδες χαμηλότερου επιπέδου με 15, 20 ή 30 πόντους κατά τη διάρκεια ενός αγώνα.
Δεν κοιμήθηκα χθες, όπως και χιλιάδες φίλαθλοι σε όλη την Ελλάδα δεν κοιμήθηκαν.
Στο παρελθόν ήμουν εξαιρετικά αυστηρός σε θέματα πειθαρχίας εξωαγωνιστικής δραστηριότητας. Ίσως ο πιο αυστηρός ιδιοκτήτης ευρωπαϊκής ομάδας σε τέτοια ζητήματα. Να ξέρετε κάτι… Υπάρχουν αγώνες που πρέπει να καταλαβαίνουμε τη σημασία τους. Κάποια πράγματα δε μπορώ να τα αποδεχθώ.
Ξέρω ποιος ήπιε, πόσο ήπιε και πότε ήπιε. Δε θα αναφερθώ ονομαστικά αν και γνωρίζω τα πάντα. Δύο ημέρες πριν -και ξέρετε ποιοι είστε- στις 5 η ώρα το πρωί ήσασταν μεθυσμένοι. Είναι δυνατόν; Όχι. Αυτό δε μπορώ να το δεχτώ. Όχι από τιμωρητική διάθεση, αλλά γιατί πονάω γι’ αυτό.
Σας ρώτησα από την αρχή: Έχετε κάποιο παράπονο; Διότι αν υπήρχε κάποιο παράπονο, ΟΚ.
Αφού δεν έχετε εσείς παράπονο, δε θέλω να έχω ούτε εγώ.
Θέλω πραγματικά να σας ζητήσω να δίνετε το 100%, να σεβαστείτε το όνομα του Συλλόγου και να γίνετε ομάδα. ΝΑ ΓΙΝΕΤΕ ΟΜΑΔΑ! Με το καλύτερο ρόστερ στην Ευρώπη οφείλουμε να παίζουμε το καλύτερο μπάσκετ στην Ευρώπη. Δεν είμαι ειδικός του αθλήματος. Αυτό που αντιλαμβανόμουν και μου άρεσε να βλέπω είναι τον Αλβέρτη να σουτάρει και να ευστοχεί ή τον Κέντρικ (σ.σ. Ναν) να τα βάζει από το κέντρο. Αυτό είναι το μπάσκετ που αντιλαμβάνομαι.
Αυτό που ξέρω, όμως, είναι ότι πρέπει να πολεμάς για κάθε μπάλα με πάθος κι αποφασιστικότητα. Να βουτάς στο γήπεδο για την κάθε μπάλα. Αυτό είναι που θέλω να βλέπω. Αυτό με κάνει χαρούμενο. Εντάξει, ποιος δε θέλει τους τίτλους στο τέλος της χρονιάς;
Δε θέλω να έχω παράπονο από κανέναν από εσάς, αλλά όταν βλέπω τη μπάλα να περνά και δε βουτάτε να την πιάσετε, τότε, ναι, έχω παράπονο.
Ο προπονητής αποφασίζει πόσα λεπτά θα παίζετε, αλλά όταν βλέπω κάποιον παίκτη που δεν παίζει πολύ να βρίσκεται κάτω από το καλάθι και να μην μπορεί να σκοράρει δε μπορώ να το αποδεχθώ.
Είστε το καλύτερο ρόστερ στην Ευρώπη, δώστε στους φιλάθλους, στις οικογένειές σας και στον Σύλλογο αυτό που αξίζουμε.
Αξίζουμε να βλέπουμε το καλύτερο μπάσκετ στην Ευρώπη. Έχετε τον καλύτερο προπονητή και τις καλύτερες συνθήκες.
Παρακαλώ αγαπήστε τους συμπαίκτες σας όπως αγαπάτε την οικογένειά σας. Αγαπήστε τον Σύλλογο και τους φιλάθλους σε όλη την Ελλάδα που δεν κοιμήθηκαν χθες.
Καλή Χρονιά σε όλους.
Διαβάστε ακόμη: