Ο Παναγιώτης Γιαννάκης στο Hall Of Fame της FIBA: “Θα φυλάω πάντα τις μπασκετικές μου Θερμοπύλες” (Video)

2021-06-18T13:52:25+00:00 2021-06-18T16:06:40+00:00.

Dimitris Minaretzis

18/Jun/21 13:52

Eurohoops.net

Ο Παναγιώτης Γιαννάκης είναι το μπάσκετ! Ο “Δράκος” του αθλήματος στην Ελλάδα και παγκοσμίως, τιμήθηκε με την ένταξη του στο Hall Of Fame της FIBA, ως ένα δείγμα της προσφοράς του στο ελληνικό μπάσκετ από δύο διαφορετικά πόστα: του αθλητή και του προπονητή!

Tης Eurohoops team/ info@eurohoops.net

Ο Γιαννάκης, άλλωστε, υπηρέτησε μία ζωή, από παιδάκι το μπάσκετ και τίμησε τη χώρα και τους συλλόγους μας με πολλούς και διαφορετικούς τρόπους, ως ένας από τους κορυφαίους όλων των εποχών στην Ελλάδα και το εξωτερικό!

Μόνο τυχαίο δεν είναι το γεγονός ότι όπου και να εμφανιζόταν στο εξωτερικό ως προπονητής, άκουσε από την εξέδρα το χειροκρότημα. Αυτό και μόνο ίσως να αρκεί για να καταδείξει το μεγαλείο του σπουδαίου Παναγιώτη Γιαννάκη που πλέον με την ένταξη του στο Hall Of Fame της FIBA, ανήκει κι επίσημα στην ελίτ του παγκόσμιου μπάσκετ!

Ο “Δράκος” δεν μπόρεσε να παραστεί σε τελετή όπως κι άλλοι βραβευθέντες της τάξης του 2021 λόγω του κορωνοϊού, οπότε μίλησε διαδικτυακά, προκαλώντας συγκίνηση με τα λόγια του.

Διαβάστε την ομιλία του Παναγιώτη Γιαννάκη:

«Αυτή τη στιγμή που βρίσκομαι εδώ και απολαμβάνω τη μέγιστη, την υπέρτατη τιμή της ένταξης μου στο FIBA Basketball Hall Of Fame ξαναγίνομαι παιδί!

Νιώθω πως είμαι 11 χρονών, φοράω κοντό παντελονάκι, φεύγω σκαστός από το σπίτι μου στη Νίκαια και ακούω τη μητέρα μου να φωνάζει «Νότη, Νότη» (όπως ήταν τότε το χαϊδευτικό μου) και να με ψάχνει.

Όταν με έβρισκε σε κάποια αλάνα και γύριζα στο σπίτι δεν γλίτωνα ούτε φωνές της , αλλά ούτε και τις ξυλιές!

Κάπως έτσι μεγάλωνα και ξαφνικά αγάπησα το μπάσκετ. Έβλεπα τα μεγαλύτερα παιδιά να παίζουν στη γειτονιά, λίγο πιο κάτω από το σπίτι μου και ζήλεψα.

Στην αρχή μαζί με έναν φίλο μου πήραμε μια φτηνή πλαστική μπάλα και αντί για καλάθι σημαδεύαμε πότε τις γλάστρες στον κήπο του σπιτιού και πότε τον αργαλειό της μητέρας μου!

Κι όταν κάναμε κάποια ζημιά και σπάγαμε τα λουλούδια, πάλι έτρωγα ξύλο!

Εντάχθηκα στον Ιωνικό Νικαίας το 1971 και ήμουν τυχερός διότι έπεσα στα χέρια του προπονητή Βύρωνα Κρίθαρη που έγινε ο μέντορας και ο δεύτερος πατέρας μου.

Τότε μου έδωσαν ένα εικοσάρικο για να βγάλω φωτογραφίες και να εκδοθεί το δελτίο αθλητή που χρειαζόταν και τη συγκατάθεση των γονέων μου.

Έβαλα μια δική μου υπογραφή διότι ο πατέρας μου θα αρνιόταν και μέσα από αυτή την παιδική σκανδαλιά άρχισε το ταξίδι μου στο φεγγάρι.

Ήμουν ένα παιδί που έζησε το όνειρο.

Αυτό το ταξίδι μου έδωσε την ευκαιρία να συναντήσω σπουδαίους ανθρώπους που διάνοιξαν τους ορίζοντες μου και να κάνω υπέροχους φίλους, με πήγε στα πέρατα του κόσμου και γι αυτό είμαι ευγνώμων.

Με αυτό τον τρόπο χαρακτηρίζω από μικρός και χωρίς καμιά υπερβολή αυτή τη διαδρομή: ένα ταξίδι στο φεγγάρι!

Ένα ταξίδι τόσο υπέροχο, τόσο απροσδόκητο, τόσο συναρπαστικό, τόσο φαντασμαγορικό.

Σε ένα περίφημο ποίημα του ο Κωνσταντίνος Καβάφης λέει ότι σημασία έχει το ταξίδι στην Ιθάκη και όχι ο προορισμός.

Στη δική μου περίπτωση την ίδια σημασία έχουν και τα δυο και νιώθω τυχερός και ευλογημένος για όλα όσα κατάφερα.

Η μάλλον για όλα καταφέραμε όλοι μαζί: οι συμπαίκτες μου, οι προπονητές μου, οι αντίπαλοι που με βοήθησαν να γίνομαι καλύτερος και αργότερα οι παίκτες που στοιχήθηκαν πίσω μου, η σύζυγος μου Ευγενία, η κόρη μου Κέλλυ, ο γιος μου Δημήτρης, οι φίλοι μου.

Βρίσκομαι στα γήπεδα και κρατάω την πορτοκαλί θεά του μπάσκετ εδώ και μισό αιώνα και η επέτειος του Ιωβηλαίου μου συμπίπτει με την τιμή της εισόδου μου στο FIBA Basketball Hall Of Fame.

Aυτή τη στιγμή περνούν μπροστά από τα μάτια μου σαν κλικ ενός ασπρόμαυρου φιλμ όλες οι στιγμές που έχω ζήσει και είναι μοναδικές, ασύγκριτες, ανεξίτηλα χαραγμένες στη μνήμη μου.

Τις κουβαλάω στην Κιβωτό της ζωής μου όχι απλώς ως ενθύμια, αλλά ως θησαυρό.

Ένα αληθινό νέκταρ που το ρούφηξα με βουλιμία…

Στον Ιωνικό, στον Άρη, που άλλαξε την ιστορία του ελληνικού μπάσκετ, στον Πανιώνιο, στον Παναθηναϊκό και στην Εθνική ομάδα ως παίκτη. Στον Πανιώνιο, στο Mαρούσι, στον Ολυμπιακό, στη Λιμόζ, στον Άρη, στην Εθνική ομάδα της Ελλάδας και στην Εθνική ομάδα της Κίνας ως προπονητής.

Στη Μικτή Ευρώπης, στα πρόθυρα του ΝΒΑ…

Ο ήχος από το κτύπημα της μπάλας ακουγόταν πάντα σαν μουσική, οι νίκες ήταν οι μελωδικές νότες, οι ήττες έφερναν την ισορροπία και οι συγκινήσεις που μοιράστηκα με τους συμπαίκτες μου έδιναν την ολοκλήρωση.

Λέω συχνά ότι μέσα στα εσώψυχα του κάθε ανθρώπου υπάρχει ένα μικρό ανθρωπάκι, ένα διαβολάκι που πάντοτε σου λέει να κάνεις το αντίθετο από αυτό που πρέπει: να μη διαβάσεις στο σχολείο, να μην προπονηθείς σκληρά, να αναβάλλεις κάτι για αύριο να κάνεις ένα λιγότερο push-up…

Αυτή η φωνή μέσα σου είναι ο δυσκολότερος αντίπαλος και νιώθω ευτυχισμένος που αντιμετώπισα όλες τις τακτικές της, απέφυγα τις παγίδες και δεν αποβλήθηκα ποτέ με πέντε φάουλ!

Από το 1971 έως το 2021, πενήντα χρόνια, μια ζωή. Τότε μικρό κι ατίθασο αγόρι, τώρα παππούς του Φίλιππου και της Δανάης!

Και τότε και τώρα κάτι παραμένει ίδιο: η αγάπη μου για το μπάσκετ.

Σας ευχαριστώ πολύ για την τιμή που μου επιφυλάσσετε σήμερα και αποτελεί άλλη μια ιερή δέσμευση ώστε να συνεχίσω να στέκομαι όρθιος, να μάχομαι και να φυλάω τις μπασκετικές Θερμοπύλες μου!»

Ο γενικός γραμματέας της FIBA, Ανδρέας Ζαγκλής, δεν θα μπορούσε να μην μιλήσει με κολακευτικά λόγια για τον Έλληνα θρύλο.

“Κύριε Γιαννάκη, αγαπητέ Παναγιώτη, η δίχως φόβο παρουσία σου στο γήπεδο, έκανε τους συμπαίκτες σου και μία ολόκληρη χώρα να πιστέψουν ότι η Ελλάδα μπορεί να νικήσει οποιονδήποτε αντίπαλο. Κέρδισες το σεβασμό της παγκόσμιας κοινότητας του μπάσκετ με την παραδειγματική συμπεριφορά σου για διάστημα μεγαλύτερο από δύο δεκαετίες, μέσα στην οποία συνυπήρχαν όλες οι αρχές και οι αξίες που κρύβει μέσα της η έννοια: Αρχηγός της Εθνικής ομάδας”

Δείτε τα τελευταία νέα