Του Γιάννη Ράμμα/ irammas@eurohoops.net
Είναι ντέρμπι “αιωνίων”; Είναι must-watch! Πόσω μάλλον σε Τελικούς της Stoiximan GBL.
Το Eurohoops συνέθεσε το Top 10 στιγμών σε μάχη τροπαίου στην πρώτη τη τάξει κατηγορία ανάμεσα στον Παναθηναϊκό και στον Ολυμπιακό.
Με χρονολογική σειρά. Μέχρι την επόμενη αξέχαστη στιγμή…
ΠΟΙΟΣ: Ολυμπιακός
ΠΟΥ: ΣΕΦ
ΠΟΤΕ: 19 Μαΐου 1996
ΓΙΑΤΙ: Ολυμπιακός – Παναθηναϊκός 73-38 | Game 5
Υπάρχουν πολλά που μπορεί να θυμάται κανείς από εκείνους τους Τελικούς. Αυτό που σίγουρα δε μπορεί να ξεχάσει κανείς, όμως, οι μεν για όλους τους σωστούς λόγους κι οι δε για όλους τους λάθους, είναι το τελικό σκορ.
Σε μία ανεπανάληπτη παράσταση από την ομάδα του αείμνηστου Γιάννη Ιωαννίδη (1945-2023), ο Ολυμπιακός, όχι απλώς επικράτησε του “αιωνίου” αντιπάλου και κατέκτησε το τέταρτο διαδοχικό Πρωτάθλημα, το σήκωσε με +35: 73-38! Πρόκειται για τη μεγαλύτερη διαφορά σε Τελικούς “αιωνίων”.
Πέντε παίκτες του Ολυμπιακού είχαν από 10 έως 16 πόντους (Σιγάλας 10, Μπέρι 10, Νάκιτς 12, Τάρλατς 14, Ρίβερς 16), την ώρα που ο Παναθηναϊκός του Μπόζινταρ Μάλκοβιτς, που προερχόταν από την ιστορική, πρώτη κατάκτηση της Ευρωλίγκας στο Παρίσι, αλλά δεν είχε τον Ντόμινικ Ουίλκινς, που είχε επιστρέψει ξαφνικά στις ΗΠΑ, είχε διψήφιο μόνο τον Φραγκίσκο Αλβέρτη (10).
ΠΟΙΟΣ: Ντίνο Ράτζα (Παναθηναϊκός)
ΠΟΥ: ΣΕΦ
ΠΟΤΕ: 20 Μαΐου 1999
ΓΙΑΤΙ: Ολυμπιακός – Παναθηναϊκός 53-62 | Game 5
Γίνεται ένα τρίποντο στο τέλος του πρώτου ημιχρόνου να διαμορφώσει καταστάσεις; Γίνεται αν είναι από τον Ντίνο Ράτζα, από το κέντρο, στην εκπνοή, μέσα στην έδρα του “αιωνίου” αντιπάλου, σε Game 5 των Τελικών.
Ο Παναθηναϊκός του Λευτέρη Σούμποτιτς θα χρειαζόταν πολλά περισσότερα στη συνέχεια για ολοκληρώσει τη δουλειά, αλλά ήταν το λεγόμενο “καλάθι ψυχολογίας”, αφού ισοφάρισε σε 29-29 κι ενώ έτρεχε να καλύψει διψήφιες διαφορές μέχρι και τους 12 πόντους (13-2, 15-5, 20-8, 24-12, 26-14, 29-18) από τον Ολυμπιακό του αείμνηστου Ντούσαν Ίβκοβιτς (1943-2021).
Χωρίς την τεχνολογία του κόκκινου ταμπλό και του instant replay και με μοναδικό βοήθημα την τηλεοπτική παραγωγή, όσο εντυπωσιακό ήταν το τρίποντο, άλλο τόσο ήταν εκπρόθεσμο. Κι ας μέτρησε. Μέσα σε όλα, ο Πατ Μπερκ άγγιξε και διχτάκι/στεφάνη. Τουλάχιστον ήταν ακόμα το πρώτο ημίχρονο ενός παιχνιδιού με άλλον πρωταγωνιστή στο τέλος.