Ολυμπιακός: Το τελευταίο και το… πρώτο δημιούργημα του Γιώργου Μπαρτζώκα! (photos & videos)

27/Jul/20 18:10 July 27, 2020

Giannis Giannarakis

27/Jul/20 18:10

Eurohoops.net

Ο Κώστας Σλούκας ολοκλήρωσε το ερυθρόλευκο ρόστερ της σεζόν 2020/21 και το Eurohoops συγκρίνει την στελέχωση του φετινού Ολυμπιακού με εκείνη της ομάδας του 2014, την οποία δημιούργησε αλλά δεν πρόλαβε να… απολαύσει ο Γιώργος Μπαρτζώκας.

Του Γιάννη Γιανναράκη/ info@eurohoops.net

Τον καλύτερο δυνατό τρόπο για να κλείσει το ρόστερ της ερχόμενης σεζόν βρήκε ο Ολυμπιακός, ολοκληρώνοντας τις μεταγραφικές του κινήσεις με την απόκτηση του Κώστα Σλούκα, ο οποίος επιστρέφει στην ομάδα της καρδιάς του, όντας πλέον το σημείο αναφοράς.

Μπορεί να μην είναι ούτε ο πρώτος ούτε ο τελευταίος που κάνει… comeback στους Πειραιώτες, ωστόσο ο διεθνής γκαρντ είναι η ύστατη απόδειξη της αλλαγής πορείας των ερυθρολεύκων, με αφετηρία την πρόσληψη του Γιώργου Μπαρτζώκα στην τεχνική ηγεσία. O πρωταθλητής Ευρώπης το 2013 κατάφερε φέτος να δημιουργήσει ξανά ένα ανταγωνιστικό ρόστερ, με σαφώς λιγότερες “τρύπες” σε σχέση με πέρυσι, αλλά και απόλυτη μπασκετική λογική, κάτι το οποίο είχε χαθεί από το DNA των Πειραιωτών τον τελευταίο ενάμιση χρόνο.

Ωστόσο, πόσο μπορεί να μοιάζει η φετινή έκδοση των ερυθρόλευκων με την τελευταία που δημιούργησε ο Έλληνας τεχνικός, προτού αποχωρήσει από το “τιμόνι” της ομάδας; Το Eurohoops ρίχνει μια ματιά στο χθες και το σήμερα, σε μια προσπάθεια να καταλάβει το αύριο. Τι συνδέει και τι διαχωρίζει τον τελευταίο και τον… πρώτο Ολυμπιακό του Γιώργου Μπαρτζώκα;

Aρχικά, αξίζει να υπενθυμίσουμε για όποιον μπορεί να το ξεχνά, πως η τελευταία ομάδα που “έχτισε” ο Γιώργος Μπαρτζώκας πριν την φυγή του από τον Ολυμπιακό ήταν εκείνη της σεζόν 2014/15, η οποία εν τέλει έφτασε στον τελικό της Ευρωλίγκα, υπό την καθοδήγηση του Γιάννη Σφαιρόπουλου.

Ο νυν τεχνικός των ερυθρολεύκων πρόλαβε να κοουτσάρει το συγκεκριμένο γκρουπ παικτών μόλις σε ένα επίσημο παιχνίδι, τον περίφημο προημιτελικό του κυπέλλου κόντρα στον Παναθηναϊκό.

Παρότι λοιπόν το δείγμα είναι ελάχιστο, η στελέχωση του ρόστερ αποτελεί δουλεία του ίδιου και των συνεργατών του, οπότε αυτό πρέπει να είναι το δείγμα για την σύγκριση μας. Καταρχάς, ας δούμε τον συσχετισμό Ελλήνων και ξένων παικτών στις δύο ομάδες.

Το 2014, ο Ολυμπιακός δήλωσε στο ρόστερ του ενόψει Ευρωλίγκα εννέα γηγενείς παίκτες (Σπανούλης, Πρίντεζης, Σλούκας, Μάντζαρης, Παπαπέτρου, Αγραβάνης, Κατσίβελης, Χριστοδούλου*, Καββαδάς). Παράλληλα, δήλωσε έξι ξένους παίκτες (Ντάνστον, Χάντερ, Λοτζέσκι, Ντάρντεν, Λαφαγιέτ, Πέτγουει).

Το 2020, ο Ολυμπιακός θα δηλώσει με τα σημερινά δεδομένα 10 γηγενείς παίκτες (Σπανούλης, Πρίντεζης, Σλούκας, Παπανικολάου, Βεζένκοφ*, Χαραλαμπόπουλος, Λαρεντζάκης, Κόνιαρης**, Νικολαΐδης, Χρηστίδης) και έξι ξένους (Έλις, Μάρτιν, ΜακΚίσικ, Χάρισον, Ζαν-Σαρλ, Τζένκινς).

*Χριστοδούλου (Κύπρος) και Βεζένκοφ (Βουλγαρία) θα θεωρηθούν γηγενείς για ευνόητους λόγους, όπως η σύνδεση με την χώρα μας και η επικοινωνία με τους συμπαίκτες τους.

**Υπάρχει έντονη φημολογία για δανεισμό του Αντώνη Κόνιαρη, οπότε το όνομα του μπορεί αργότερα να αφαιρεθεί από την εξίσωση.

Εκ πρώτης όψεως, υπάρχουν κάποιες διαφορές αλλά και εμφανείς ομοιότητες. Η σημαντικότερη διαφορά είναι ο αριθμός των πρωτοκλασάτων Ελλήνων παικτών, καθώς τη σεζόν 2014/15 τέσσερις αγωνίζονταν τουλάχιστον 15 λεπτά (Σπανούλης, Πρίντεζης, Μάντζαρης, Σλούκας). Την φετινή σεζόν, παρά το γεγονός πως δεν έχουμε χειροπιαστά στοιχεία, δεν είναι δύσκολο να συμπεράνουμε πως πέντε γηγενείς θα αγωνίζονται πάνω από 15 λεπτά ανά αγώνα (Σλούκας, Παπανικολάου, Σπανούλης, Πρίντεζης, Βεζένκοφ).

Ακόμα μια διαφορά είναι η εμπειρία των ξένων παικτών, καθώς οι Αμερικανοί παίκτες του Ολυμπιακού το 2014 μετρούσαν τουλάχιστον μια σεζόν παρουσίας στην Ευρωλίγκα, με μοναδική εξαίρεση τον Μπρεντ Πέτγουει. Η φετινή φουρνιά ξένων μετράει δύο παίκτες με προϋπηρεσία στην κορυφαία ευρωπαϊκή διασυλλογική διοργάνωση (Τζένκινς, Ζαν-Σαρλ), δύο με παρουσίες μετρημένες στα… δάχτυλα (επτά ο Έλις, τρεις ο ΜακΚίσικ) και δύο… rookies στο κορυφαίο επίπεδο, που προέρχονται από το EuroCup (Χάρισον, Μάρτιν).

Πάμε τώρα να αναλύσουμε διεξοδικά τις ομοιότητες των δύο ρόστερ. Πέραν της πλέον φανερής, που είναι η αναλογία Ελλήνων και ξένων, φαίνεται πως υπάρχει σχετική ομοιότητα και στην κατανομή των παικτών ανά θέση, με βάση τα πρότυπα του μπάσκετ της εκάστοτε εποχής. Αυτό βέβαια, απαιτεί ενδελεχή επεξήγηση, οπότε πάρτε μερικά ποπ-κορν και ελάτε στην παρέα.

Ο ηγέτης στα γκαρντ

Παρά το γεγονός πως έξι χρόνια στο σύγχρονο μπάσκετ μοιάζουν με αιωνιότητα, ο βασικός κανόνας του αθλήματος δεν έχει αλλάξει: Δίχως γκαρντ πρώτης γραμμής, δεν μπορείς να φτάσεις στην κορυφή.

Η ραγδαία εξέλιξη του τριπόντου έχει ενισχύσει ακόμα περισσότερο αυτό τον κανόνα και οι ερυθρόλευκοι, μετά από δύο χρόνια ατυχών επιλογών (Ουίλιαμς-Γκος, Μπόλντουιν) κατάφεραν να καλύψουν το κενό αυτό με απόλυτη επιτυχία. Ο Κώστας Σλούκας επέστρεψε στον Πειραιά μετά από πέντε χρόνιας απουσίας και σίγουρα είναι ένας τελείως διαφορετικός παίκτης από εκείνον που ταξίδεψε στην Κωνσταντινούπολη το 2015. Καλύτερος σωματικά και πνευματικά, ο 30χρονος γκαρντ έχει ανέλθει με το “σπαθί” του στην ελίτ των κοντών της Ευρώπης και όντας στο peak του, επιστρέφει στην ομάδα που ανδρώθηκε για να πάρει την σκυτάλη από τον Βασίλη Σπανούλη.

Ο Σλούκας του 2020, παρότι μπορεί να μην έχει το πακέτο που μας παρουσίασε ο “Kill-Bill”, βρίσκεται στο απόγειο της απόδοσης του, όντας τρία χρόνια νεαρότερος από τον Σπανούλη του 2014. Τώρα θα μου πείτε πως η ηλικία είναι κάτι που δεν παίζει ρόλο στην περίπτωση του Λαρισαίου γκαρντ και δεν μπορώ να σας βγάλω ψεύτες.

Τέλος, ας αναφέρουμε τα παρόμοια χαρακτηριστικά στο παιχνίδι τους, αλλά και τον χαρακτήρα του ηγέτη. Ίσως θεωρείται ιεροσυλία να συγκρίνουμε αυτούς στους δύο σε πνευματικό τομέα, όμως μπορούμε σίγουρα να πούμε πως ο Σλούκας έχει μάθει να ανταποκρίνεται στο ρόλο του ηγέτη. Όποιος το αμφισβητεί, ας θυμηθεί τα πεπραγμένα του στο EuroBasket του 2017.