Της Eurohoops Team/ info@eurohoops.net
Ένα γήπεδο μπάσκετ, μία μπάλα Spalding, μία καλή παρέα, μία αξέχαστη εμπειρία.
Throwback από τους δημοσιογράφους του Eurohoops στα αθώα, παιδικά χρόνια που το μπάσκετ ήταν αλλιώς.
Έτσι αλλιώς παραμένει στο χρόνο κι η Spalding, με την οποία η Ευρωλίγκα συνεργάζεται από το 2012.
ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ
Επειδή το πρώτο μονό που έπαιξα με μπάλα Spalding… δε θέλω να το θυμάμαι -γιατί πρέπει να χάσαμε 11-1 ή 11-2, αναπολώ μία άλλη, διπλή “μάχη”. Η μία στο τσιμέντο, που η δική μας γενιά πρόλαβε στα ανοικτά γήπεδα και -δουλεύοντας τον εαυτό μας ότι μοιάζουν στα συμβολικά playgrounds των ΗΠΑ- δε σταματούσε να παίζει στην εφηβεία μας. Η άλλη σε ένα παρκέ στη Μεσσηνία.
Το πρώτο μονό, εκεί στο “Ελ Πάσο” της Καλλιθέας, ήταν μία ήττα που μόνο εκνευρισμό δεν έφερνε. Ήταν εκείνο το απόγευμα που βρέθηκαν εκεί δύο-τρία παιδιά που κοιτούσαμε με θαυμασμό στον Έσπερο Καλλιθέας. Εμείς, ούτε καν “μειράκιον” που περιμέναμε μία ευκαιρία στους παμπαίδες. Οι αντίπαλοι, εκείνοι που από το εφηβικό ήταν στο κατώφλι του ανδρικού και δεν τους ζηλεύαμε, αλλά τους αντιμετωπίζαμε με δέος κι ας μην ήταν “θηρία”. Ο Τζίμης Γεώργαρος, ο νυν μάνατζερ του Παναθηναϊκού, Γιώργος Γκοτζογιάννης, και κάπου στην άκρη πρέπει να μας έβλεπε κι ο αείμνηστος Βασίλης Μπανακάκης. Το σκορ με το οποίο ηττηθήκαμε δεν έχει σημασία…
Το δεύτερο μονό, πιο “λαμπερό” και, παραδόξως, πιο… εύκολο. “Σκηνή” το παρκέ ενός κλειστού στην Costa Navarino τον Φεβρουάριο του 2018 κι αντίπαλος ο… Τζο Αρλάουκας. Στο περιθώριο ενός τουρνουά γκολφ (όχι, εγώ δεν έπαιζα και δεν παίζω γκολφ), βρήκαμε χρόνο για ένα μονάκι. Ο παλαίμαχος σταρ της Ρεάλ Μαδρίτης, που πέρασε και λίγο από τα μέρη μας, από ΑΕΚ κι Άρη, στα 53 του, αλλά το ίδιο επιβλητικός και σχεδόν απόλυτα εύστοχος στα mid-range σουτάκια του. Σε μία ανύποπτη φάση, βρέθηκα μπροστά του στη διεκδίκηση του επιθετικού ριμπάουντ, πήδηξα, εκείνος με… άφησε και σκόραρα με φόλοου! Δε συγκράτησα ποιος κέρδισε το μονό, αλλά ότι έσπρωξα τη μπάλα Spalding στο καλάθι μπροστά στον Αρλάουκας και, για τους δύσπιστους, υπάρχει και βίντεο.
Τζο, σε ευχαριστώ που με άφησες!
Και για να μην ξεχνιόμαστε, όπως λέει πάντα ο Χακίμ Ολάζουον: “Πάντα έχω μία μπάλα στο πορτ μπαγκάζ του αυτοκινήτου… Ποτέ δεν ξέρεις!”.
Ακολουθήστε τη Spalding στο Instagram
ΜΙΧΑΛΗΣ ΓΚΙΟΥΛΕΝΟΓΛΟΥ
Ήμουν δεν ήμουν 16-17 ετών… Σε ένα από τα θρυλικά ανοικτά γήπεδα της παιδικής/εφηβικής ζωής μου.
Η “Παιδική” (εξαιτίας της παιδικής χαράς που ήταν δίπλα από το γήπεδο) ήταν στα μάτια μας το πιο απίθανο γήπεδο. Τότε δεν υπήρχε ακόμα η δυνατότητα να νοικιάσεις το δικό του κλειστό γήπεδο.
Κι εκείνο το ανοικτό, απέναντι από το ξενοδοχείο “Κάραβελ” ήταν το σημείο συνάντησης.
Στα χέρια μας, πάντα, μία μπάλα Spalding. Και μόλις οι οκτώ πρώτοι ήταν εκεί τότε το παιχνίδι ξεκινούσε.
Αρκετά με την εισαγωγή, έτσι κι αλλιώς το θέμα της… συζήτησης είναι “το μονό με μπάλα Spalding που δε θα ξεχάσω ποτέ”.
Ποιο μπορεί να είναι αυτό; Για κάποιον ίσως το πρώτο μονό που έπαιξε. Η μνήμη μου δε μπορεί να το ανασύρει, ό,τι κι αν κάνω.
Αντ’ αυτού, θα θυμηθώ ένα μονό, στους 21 πόντους, όπου μπορούσα να κάνω τα πάντα!
Δεν ξέρω αν ήταν η μπάλα Spalding ή τα παπούτσια μου (που έλεγε κι η θρυλική διαφήμιση του Σπάικ Λι για τα “Air Jordan”), αλλά σε εκείνο το μονό ήταν από τις λίγες φορές που αισθάνθηκα… Τζόρνταν!
Άμυνες με δύο τάπες πάνω στο ταμπλό, ριμπάουντ, καλάθια κι οι 21 πόντοι συμπληρώθηκαν τόσο γρήγορα. Και το χαμόγελο στο πρόσωπό μου ήταν πλατύ!
ΚΩΣΤΑΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΣ
Ποιο μονό να πρωτοθημηθεί κανείς; Ειδικά όταν έχει παίξει… χιλιάδες στο τσιμέντο, τόσο στην Αθήνα, όσο και σε άλλα μέρη της χώρας μας. Ήμασταν τυχεροί ως γενιά οι τωρινοί 40+, αφού η διασκέδαση τότε ήταν να παίρνεις μία μπάλα Spalding και να παίζεις μπάσκετ.
Θα σταθώ στις επικές μάχες που είχαμε στο χωριό μου, στις Χιράδες, στην Αρκαδία, με τους φίλους μου, τα καλοκαίρια που μαζευόμασταν εκεί και τα δίναμε όλα με τα πρωταθληματάκια που οργανώναμε. Μιλάμε για τότε ακόμα που ήμασταν ανήλικοι. Ηλικία δεν λέω, αλλά ΟΚ, μιλάμε για πριν από το Μιλένιουμ.
Νομίζω λίγο-πολύ όλοι είχαμε αντιμετωπίσει σε μονό εκείνο τον έναν φίλο που όσο καλός κι αν ήσουν, 9 στις 10 φορές, θα έχανες από αυτόν. Να τα δίνεις όλα, αλλά απλώς να μη γίνεται να κερδίσεις έναν συγκεκριμένο. Ε, αυτό ακριβώς. Και προφανώς δεν έφταιγε η μπάλα Spalding.
Ήμουν πάντα λεπτός στο σουλούπι, αλλά είχα μάθει να παίζω με πλάτη, οπότε είχα από μικρός κινήσεις post και κάπως έτσι βρισκόμουν συχνά να αντιμετωπίζω παίκτες με παραπάνω κιλά ή και πολύ παραπάνω, όπως στην προκειμένη.
Ένας από τους φίλους μου ήταν λίγο ψηλότερός μου. Κοντά στο 1,95μ. αυτός, εγώ σχεδόν 190μ., αλλά μου έριχνε πάνω από 20 κιλά. Δίναμε μάχες συνέχεια, αλλά όλο έχανα. Είχα… βαρεθεί να χάνω με 11-9.
Μπορεί να μη τα κατάφερα ως έφηβος, αλλά επιτέλους τον κέρδισα στα 20 μας, αφού έχουμε κι ίδια ηλικία. Παίξαμε για πρώτη φορά ένα καλοκαίρι, κλασικά στο χωριό, κι είχα αρχίσει να είμαι περισσότερο “4άρι” με σουτ, με αγαπημένο παίκτη τον τεράστιο Ντιρκ Νοβίτσκι.
Ε, αυτό ήταν και το μυστικό, εκτός από τη μπάλα Spalding, που με βοήθησε φυσικά. Με τα mid-range σουτ άνοιξα το ματς κι επιτέλους τον κέρδισα. 11-6. Δεν έχω ξεχάσει το σκορ, ύστερα από τόσα χρόνια.
ΟΚ, είχαμε μεγαλώσει. Είχε βαρύνει και δυσκολευόταν να με ακολουθήσει “έξω”. Το αξιοποίησα στο έπακρο. Οι υπόλοιποι της παρέας σχολίαζαν πόσο είχα βελτιωθεί στο mid-range. Ωραίες εποχές. Σε ευχαριστώ για όλα Spalding.
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΒΛΑΧΟΣ
Όχι, η ιστορία δεν περιλαμβάνει ούτε κάποιο απίθανο σκηνικό, ούτε ένα ανεπανάληπτο μονό, λόγω αντιπάλου ή τοποθεσίας.
Έχοντας ενηλικιωθεί μόλις λίγους μήνες πριν, στο μυαλό μου ήταν απλά το παιχνίδι κι η διασκέδαση.
Το μονό είχε απλά έναν καλό φίλο και μία μπάλα Spalding, την παραμονή της Πρωτοχρονιάς.
Όλα ξεκίνησαν μόλις έπεσε ο ήλιος εκείνης της ημέρας, όταν αποφάσισα να περάσω τις τελευταίες ώρες του 2022, όχι παίζοντας ποδόσφαιρο, όπως συνηθίζαμε με τον εν λόγω φίλο, αλλά με ένα απρόσμενο μονό.
Όλες τις προηγούμενες ημέρες περνούσαμε ατέλειωτες ώρες προσπαθώντας να βρούμε τα δίχτυα (του ποδοσφαίρου) κι όχι το διχτάκι.
Το ρολόι έδειχνε 20:00 όταν βρεθήκαμε σε προαύλιο ενός σχολείου στον Βύρωνα και λίγο το “ζέσταμα”, λίγο η ανταγωνιστικότητά μας, λίγο οι… ενστάσεις για φάουλ ή καλάθια έφεραν την ώρα 22:30.
Τότε μία ψιχάλα έκανε την εμφάνισή της, όμως, εμείς δε σταματήσαμε. Σαν το μόνο που μας ένοιαζε εκείνη τη στιγμή να ήταν το παιχνίδι κι όχι τα… τραπέζια εν όψει Πρωτοχρονιάς.
Η μπάλα γλιστρούσε, το φως στο σχολείο τρεμόπαιζε, όμως, εμείς εκεί…
Στις 23:00, εν τέλει, το μονό έληξε με εμένα (για τα τυπικά) νικητή με σκορ 21-17 και 3-2 συνολικά στις νίκες, μιας και δε μείναμε στα δύο ή τρία παιχνίδια.
Σημασία εν τέλει δεν είχε ούτε ποιος κέρδισε, ούτε ότι γυρίσαμε “μούσκεμα” στα σπίτια μας λόγω της βροχής.
Σημασία είχε ότι αυτή η -ομολογουμένως αναπάντεχη- κόντρα εκείνης της ημέρας μας έκανε μέχρι και σήμερα να καθιερώσουμε την τελευταία ημέρα του χρόνου ως… ημέρα μονού.
Στο ίδιο μέρος, την ίδια ώρα, χωρίς να μετράει οποιοδήποτε άλλο 1v1 μέσα στη χρονιά.
Κι αυτό είναι που κάνει εκείνο το μονό ξεχωριστό.
Κάθε 31 Δεκεμβρίου, πλέον, το ραντεβού είναι το ίδιο…
ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΑΜΜΑΣ
Νόμιζα πως θα ήταν δύσκολο να θυμηθώ σε ποια ανοιχτά γήπεδα έχω παίξει μπάσκετ στην Αθήνα, εν τέλει ήταν πολύ εύκολο. Νόμιζα πως θα ήταν δύσκολο γιατί γερνάω κι ομορφαίνω και ξεχνάω, ήταν πολύ εύκολο γιατί είναι μετρημένα στα δάχτυλα του ενός χεριού.
Δύο όλα κι όλα: Τσόχα, Ελληνορώσων.
Και στο ένα, και στο άλλο ήταν παρέα με το ίδιο άτομο, που το είχα κάνει και… σωφέρ εκείνα τα χρόνια. Ερχόταν ο Γιάννης (είμαστε/ήμαστε κάμποσοι στην παρέα) από Ελληνορώσων στην Κυψέλη, με πήγαινε, με έφερνε, μόνο τα ρούχα δεν μου έπλενε.
Γιατί την ιδρώναμε τη φανέλα.
“Εδώ έπαιζε μικρός ο Παπαλουκάς. Σε αυτή τη γειτονιά μεγάλωσε”, μου είπε την πρώτη φορά επί της Γεωργίου Βλάχου.
“Καλά, φέρε τώρα εδώ τη μπάλα Spalding και θα σου πω εγώ ποιος Παπαλουκάς”, (δεν) του απάντησα.
Πού να ήξερα τότε πώς θα τα έφερνε η ζωή (στη δημοσιογραφία). Ούτε καν. Στην “Αθλητική Ηχώ” (RIP) ήμουν ακόμα, δηλαδή μέσα δεκαετίας 2000.
Την έχω ακόμα εκείνη τη μπάλα Spalding. Όλο την πετυχαίνω (παρατημένη, δε φταίω εγώ, ο καπιταλισμός) όποτε μπαίνω στην αποθήκη. Και τον Παπαλουκά όλο πετυχαίνω όποτε πάω γραφείο. Απλώς όχι τον Θοδωρή.