Του Γιώργου Αδαμόπουλου / gadamopoulos@eurohoops.net
Η αθλητική μοίρα στη Δομινικανή Δημοκρατία μοιάζει προδιαγεγραμμένη…Τα πιτσιρίκια στους δρόμους ονειρεύονται ένα πράγμα: Να παίξουν μπέιζμπολ. Πιο συχνά θα δει κάποιος στα χέρια τους ένα γάντι κι ένα ρόπαλο, παρά μία πορτοκαλί μπάλα του μπάσκετ.
Ο Ζαν Μοντέρο δεν αποτέλεσε, αρχικά, εξαίρεση. Ωστόσο, αν και μόλις επτά ετών, άλλαξε διαδρομή. Το όνομα «Κόμπι» το έκανε δικό του, όταν θαμπώθηκε από τις purple-and-gold φανέλες των Λέικερς, στους Τελικούς του 2010. Ο προορισμός «NBA» έγινε το πεπρωμένο που ακόμη κυνηγά.
Ο 22χρονος, νέος γκαρντ του Ολυμπιακού, έχει το βλέμμα του εκεί. Μονάχα που πιο εύκολα θα γυρίσει το κεφάλι όταν ακούσει τις λέξεις «La Canchita» ή «El Quinto». Είναι εκφράσεις που του θυμίζουν πάντα την πατρίδα, τις ρίζες. Είναι εκεί όπου άρχισαν όλα, πριν ο ίδιος «θαμπώσει» φέτος με τη σειρά του την Ευρωλίγκα με την εκπληκτική Βαλένθια!
Η πορεία του μοιάζει με «παραμύθι». Δεν είναι ακριβώς έτσι. Ο Μοντέρο έμαθε από μικρός να δημιουργεί μόνος του τις ευκαιρίες για τον εαυτό του. Η μετακόμιση στο ΣΕΦ, είναι ένα ακόμη βήμα μίας διαδρομής στην οποία, για την ώρα, απολαμβάνει το ταξίδι και όχι τον προορισμό…
Ο “Κόμπι” Μοντέρο και η… αρχιτεκτονική ονείρων
Από μικρός έδειχνε να είναι «ανοιχτό βιβλίο». Σε ένα εξαιρετικό κείμενό του στην ιστοσελίδα The Players’ Tribune, τον Ιανουάριο του 2022, ο τότε 18χρονος Ζαν Μοντέρο εξήγησε πώς «δραπέτευσε» από το μπέιζμπολ. «Θυμάμαι ακόμα να περπατάω στους δρόμους της Βίλα Κονσουέλο, στα επτά μου χρόνια, και να σκοντάφτω σε ένα μαγαζί που έδειχνε μπάσκετ στην τηλεόραση. Σταμάτησα στον δρόμο και παρακολουθούσα απ’ έξω για περίπου 45 λεπτά. Αυτή ήταν η πρώτη φορά που είδα μπάσκετ στην τηλεόραση… Η ομάδα που έπαιζε φορούσε αυτές τις χρυσές φανέλες που πρόσθεταν σε όλη τη σουρεαλιστική ατμόσφαιρα. Ήταν εκεί για μια παράσταση.
Έπειτα, υπήρχε το όνομα ενός παίκτη που άκουγα συνέχεια τους εκφωνητές να φωνάζουν μετά από κάθε σουτ που έκανε: “Κόμπι Μπράιαντ”. Ήξερα ότι έπρεπε να φτάσω στο NBA μια μέρα. Άρχισα να λέω στον ξάδερφό μου και στον φίλο μου ότι έπρεπε να παρακολουθήσουν τους Λέικερς και άρχισα να γυρίζω και να λέω στον κόσμο ότι “είμαι ο Κόμπι”!».
Στο ίδιο κείμενο, αποκάλυψε ότι «προερχόμενος από τη Βίλα Χουάνα, όπου τις περισσότερες φορές η μία γειτονιά βρίσκεται σε πόλεμο με την άλλη, έπρεπε κυριολεκτικά να φτιάξω το δικό μου γήπεδο μπάσκετ μόνο και μόνο για να κάνω μερικά σουτ…». Το «La Canchita» σημαίνει «μικρό γήπεδο» και ήταν η ιδέα του, μαζί με τα ξαδέρφια του, για το πρώτο «βασίλειό» τους. Βρήκαν, ένα ποδήλατο από το οποίο έβγαλαν τις ρόδες και αφαίρεσαν τις ακτίνες και το πρώτο καλάθι ήταν έτοιμο!
Ο κοκαλιάρης Ζαν ήταν τόσο καλός που αν και μόλις εννέα ετών, αγωνιζόταν κόντρα σε 13χρονους στην ομάδα Club Dosa. Στα 12 του βρέθηκε στην Club Mauricio Baez, από την οποία έχουν περάσει οι κορυφαίοι επαγγελματίες της χώρας. Μπορεί να μοίραζε 20άρες και 30άρες, όμως η πρόσκληση στην Εθνική δεν ερχόταν. Έλεγαν ότι είναι πολύ αδύνατος… Αυτό ήταν και το μόνιμο ερώτημα, για το μέγεθος και τη δύναμή του από το 2019, όταν υπέγραψε στην ισπανική Γκραν Κανάρια, η οποία τον παραχώρησε δανεικό στη δεύτερη ομάδα, στην Overtime, ομάδα μίας λίγκας στην Ατλάντα και στις Ρεάλ Μπέτις και Ανδόρα.
Το παιδί που «γλίτωσε» από το μπέιζμπολ κι απέφυγε τους μπελάδες στους δρόμους έγινε διεθνής στο Παναμερικανικό πρωτάθλημα Κ-17, αν και ήταν… 14 ετών!
Πατέρας στα… 16 του και η διπλή απώλεια
Ο Ζαν Μοντέρο τα έκανε όλα πρόωρα. Το 2019, στα 16 του, ήταν μέλος της προετοιμασίας της Ανδρών για το Παγκόσμιο Κύπελλο, έστω κι αν δεν επιλέχθηκε στην τελική 12άδα! Την ίδια χρονιά, ο αμούστακος πιτσιρικάς, ο οποίος είχε φύγει από το σπίτι του σε ηλικία 13 ετών, απέκτησε και γιο… Έγινε πατέρας από τη εφηβεία και ο κανακάρης του, Τζέιλεν, ζει στη Δομινικανή Δημοκρατία με τη μητέρα του! Ο Μοντέρο πρόσφερε ζωή, όμως είχε βιώσει και την απώλεια.
Όταν ήταν 12 ετών, η αγαπημένη ξαδέρφη του, Λίλι, σκοτώθηκε. Ήταν εκείνη που τον προστάτευε στους δρόμους της Βίλα Χουάνα. Έχασε τον κόσμο κάτω από τα πόδια του. Άρχισε τις κοπάνες από τις προπονήσεις, μέχρι που τον συνέφερε ο πατέρας του. Όμως, στην περίοδο που παράτησε προσωρινά τις προπονήσεις, έχασε και έναν ακόμη ξάδερφό του, τον κατά πέντε χρόνια μεγαλύτερό του, Σμέρλινγκ, για τον οποίο είχε πει πως «η ζωή του πήρε τον λάθος δρόμο, με παρανομίες. Όλοι ξέρουν πώς τελειώνουν αυτά τα πράγματα…».
Το αμυντικό “El Quinto” και το επιθετικό “El Problema”
Στην αφήγησή του στο The Players’ Tribune είχε προσθέσει ότι «στο Σάντο Ντομίνγκο, το “El Quinto” είναι μια επικίνδυνη ζώνη και κανείς δεν προσπαθούσε ποτέ να πιαστεί εκεί. Έτσι, όταν το φώναζα στο γήπεδο, το έκανα για να καταλάβει η ομάδα μου ότι η άμυνά μας θα έπνιγε την αντίπαλη ομάδα! Ο κόσμος γελούσε μ’ αυτό και με κορόιδευε. Αλλά δεν με ένοιαζε, επειδή κάθε φορά που έλεγα “El Quinto” καμία ομάδα δεν μπορούσε να σκοράρει εναντίον μας!».
Ο Ζαν Μοντέρο έφτασε με αυτή τη νοοτροπία στο Παναμερικανικό πρωτάθλημα Κ-16 το 2019 και κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο, σκοράροντας κατά μέσο όρο 30,3π., με 9,5ριμπ. και 3,2ασ. και αναδείχθηκε κορυφαίος σκόρερ του τουρνουά. Μάλιστα, πέτυχε 49π. στον αγώνα της 3ης θέσης κόντρα στην Αργεντινή! Ο τοπικός Τύπος τού έδωσε το παρωνύμιο «El Problema» (σ.σ. Το Πρόβλημα) και οι ισπανικές ομάδες άρχισαν να του χτυπούν την πόρτα.
Διαρκής “εκτόξευση” και “εξαίρεση”
Σε μία συνέντευξή του στην αγγλική έκδοση του Eurohoops τον Ιανουάριο του 2025, ο Ζαν Μοντέρο είχε τονίσει πως «δεν κυνηγάω τα χρήματα και θέλω τη δόξα στο μπάσκετ»!
Μερικούς μήνες πριν, τότε, είχε υπογράψει στη Βαλένθια και είχε εξηγήσει ότι «δεν ασχολούμαι πραγματικά με τα χρήματα αυτή τη στιγμή. Είμαι ακόμα νέος Αν ασχολείσαι με τα χρήματα, δεν θα σε οδηγήσουν πουθενά. Θέλω να αγωνίζομαι, να βελτιώνομαι κάθε μέρα και να γίνομαι καλύτερος, να διασκεδάζω. Να αγωνίζομαι κάθε μέρα και ό,τι προκύψει, θα το κρατήσω».
Πριν από έναν χρόνο, ο Έτορε Μεσίνα και ο νέος κόουτς του ΠΑΟΚ (και τότε της Ζάλγκιρις) Αντρέα Τρινκιέρι, είχαν πει με απόσταση μερικών εβδομάδων σε συνεντεύξεις τους στο Eurohoops ότι «στην Ευρωλίγκα οι καλοί Ευρωπαίοι γκαρντ είναι 35-36 ετών και δεν υπάρχουν καλοί νέοι περιφερειακοί…».
Μπορεί ο ύψους 1,88μ. Μοντέρο να μην είναι Ευρωπαίος, ωστόσο βρίσκεται στην «από εδώ» πλευρά του Ατλαντικού εδώ και επτά χρόνια και φέτος, σε ηλικία 22 ετών, οδήγησε τη Βαλένθια στο παρθενικό Final Four Ευρωλίγκας στην ιστορία της και την κατάκτηση του τίτλου στην ACB, ως MVP των τελικών!
Αναδείχθηκε «Rising Star» της σεζόν και μέλος της κορυφαίας πεντάδας και παρά το φιλολογικό ενδιαφέρον αμερικανικών κολεγίων, με δέλεαρ τα μπόλικα χρήματα του NIL, προτίμησε να υπογράψει στους πρωταθλητές Ευρώπης. Ο Δομινικανός δείχνει να έχει μία σταθερά ανοδική πορεία και δεν κρύβει ότι στόχος του παραμένει το ΝΒΑ.
Με μ.ό. 13,7π. και 4,6ασ. σε 21,5΄ στην κανονική περίοδο της Ευρωλίγκας και «εκτόξευση» στα playoffs, με 18,6π., 5,8ασ. και 73,% στα δίποντα, 42,3% στα τρίποντα και 81,5% στις βολές, ενδεχομένως να μπορούσε να διεκδικήσει από τώρα το αμερικανικό όνειρο. Η μπασκετική μοίρα τον έφερε στο ΣΕΦ και τον Ολυμπιακό. Ο Ζαν Μοντέρο, όμως, δεν αφήνει τίποτα στο πεπρωμένο και εξακολουθεί να δημιουργεί τις ευκαιρίες για τον εαυτό του.
Διαβάστε ακόμη:
- Οι Αγγελόπουλοι ανακοίνωσαν τον Μοντέρο για τρία χρόνια στον Ολυμπιακό!
- Μπαρτζώκας: “Πήραμε δύο παίκτες που μας άρεσαν πολύ – Είμαι χαρούμενος και με το ρόστερ που έχουμε”
- Π. Αγγελόπουλος: “Ο Μοντέρο ρωτούσε αν ο Μπαρτζώκας θα είναι προπονητής του Ολυμπιακού”
- Μοντέρο: Έρχεται στον Ολυμπιακό ως MVP!
- Μοντέρο: “Κλείνει” στον Ολυμπιακό!
Κάνε το 
την Αγαπημένη σου πηγή για Μπασκετική Ενημέρωση.
Πρόσθεσε το Eurohoops στην Google