Του Aρη Μπάρκα/ barkas@eurohoops.net
Ο Σρέτεν Ράντοβιτς αποσύρθηκε από την ενεργό δράση μετά τον περσινό τελικό της Ευρωλίγκας, ωστόσο, αυτό δεν είναι το τέλος.
Ο Κροάτης πρώην διαιτητής παραμένει ενεργός ως πρόεδρος της UEBO (Ένωση Διαιτητών της Ευρωλίγκας), θέση στην οποία θα παραμείνει τουλάχιστον για τα επόμενα δύο χρόνια.
Πλέον, όμως, ως μη ενεργός διαιτητής, ο Ράντοβιτς μπορεί να μιλά ελεύθερα – κάτι που δεν ήταν εφικτό όσο διηύθυνε αγώνες – και να θίγει ζητήματα που συνήθως αποτελούν «απαγορευμένη περιοχή» για τους εν ενεργεία διαιτητές, όπως η κριτική που δέχονται, η αντίληψη ότι μεροληπτούν και, στη συγκεκριμένη περίπτωση, η απόφαση που αφορούσε στον Καμπάτσο στον περσινό τελικό της Ευρωλίγκας.
Πώς αξιολογείτε το επίπεδο της διαιτησίας στην Ευρώπη, και ειδικότερα στην Ευρωλίγκα;
“Η διαιτησία στην Ευρώπη μπορεί γενικά να χωριστεί σε τρεις τομείς: τα εθνικά πρωταθλήματα, τις διοργανώσεις της FIBA και την Ευρωλίγκα με το EuroCup. Αν και ακολουθούν σχεδόν τους ίδιους κανόνες και οδηγίες διαιτησίας, διαφέρουν μεταξύ τους, καθώς κάθε διοργάνωση έχει τις δικές της ιδιαίτερες απαιτήσεις και προτεραιότητες.
Δεν διαθέτω επαρκείς τρέχουσες πληροφορίες για να μιλήσω αναλυτικά σχετικά με τα εθνικά πρωταθλήματα ή τις διοργανώσεις της FIBA, καθώς δεν έχω άμεση εμπλοκή σε αυτές εδώ και αρκετά χρόνια. Ωστόσο, μπορώ να πω ότι η Ευρωλίγκα αποτελεί μία από τις πιο απαιτητικές διοργανώσεις για τη διαιτησία. Αυτό οφείλεται στην εξαιρετική ποιότητα και την ευφυΐα των παικτών και των προπονητών, στη σπουδαιότητα κάθε αγώνα – ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια των playoffs και του Final Four – καθώς και στους παθιασμένους φιλάθλους, οι οποίοι βιώνουν κάθε στιγμή μαζί με τις ομάδες τους και, φυσικά, αντιλαμβάνονται τις καταστάσεις μέσα από τη δική τους οπτική γωνία.
Πιστεύω ότι οι διαιτητές της Ευρωλίγκας αποτελούν ένα εξαιρετικό σύνολο. Περιλαμβάνουν μερικούς από τους κορυφαίους διαιτητές παγκοσμίως, οι οποίοι διαθέτουν εξαιρετικές ικανότητες και τεράστια εμπειρία. Εξίσου σημαντικό είναι το σύστημα, το οποίο ενθαρρύνει τους διαιτητές να συνεργάζονται με τους παίκτες και τους προπονητές, αντί να λειτουργούν εναντίον τους. Πρόκειται για μια προσέγγιση που υποστηρίζεται σθεναρά από το Τμήμα Διαιτησίας της EuroLeague, την UEBO, την ELPA και την EHCB.
Στο σύγχρονο παιχνίδι, με 10 έως 16 κάμερες να καλύπτουν κάθε πιθανή γωνία λήψης, είναι πάντα εφικτός ο εντοπισμός λαθών εκ των υστέρων. Ωστόσο, σε πραγματικό χρόνο, μέσα στο γήπεδο και υπό τεράστια πίεση, οι διαιτητές μας έχουν αποδείξει επανειλημμένα την ικανότητά τους να διαχειρίζονται τους αγώνες και να τους ολοκληρώνουν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο για όλους τους εμπλεκόμενους.
Οι διαιτητές μας είναι πραγματικοί ηγέτες και επαγγελματίες που απολαμβάνουν εμπιστοσύνης, όπου κι αν διευθύνουν αγώνες. Δεν πρέπει να αντιμετωπίζονται απλώς ως άτομα που επιβάλλουν τους κανονισμούς, αλλά ως άρτια εκπαιδευμένοι επαγγελματίες και ως αναπόσπαστο κομμάτι της ίδιας της διοργάνωσης”.
Οι διαιτητές συχνά γίνονται αποδιοπομπαίοι τράγοι, αλλά πιστεύετε ότι μέρος της κριτικής είναι βάσιμο; Σε ποιες περιπτώσεις;
“Φυσικά, ορισμένες επικρίσεις είναι βάσιμες. Οι διαιτητές κάνουν λάθη και όταν αυτά τα λάθη είναι σημαντικά, θα πρέπει να αναλύονται με ειλικρίνεια και επαγγελματισμό.
Ωστόσο, το πλαίσιο έχει σημασία. Ένας αγώνας στον οποίο οι διαιτητές υποπίπτουν σε 12 λάθη θα χαρακτηριζόταν συνήθως ως αγώνας με κακή διαιτησία. Αυτό που πολλοί ίσως δεν συνειδητοποιούν είναι ότι κάθε διαιτητής λαμβάνει περίπου 200 αποφάσεις κατά τη διάρκεια ενός αγώνα – συνολικά γύρω στις 600 αποφάσεις για την ομάδα των διαιτητών. Αν 12 από αυτές τις αποφάσεις είναι λανθασμένες, η ομάδα των διαιτητών εξακολουθεί να έχει ποσοστό ακρίβειας 98%.
Εφαρμόζουμε άραγε τα ίδια κριτήρια για τους υπόλοιπους συμμετέχοντες στον αγώνα; Αποδεχόμαστε ότι οι παίκτες και οι προπονητές δεν μπορούν να είναι αλάνθαστοι, κι όμως από τους διαιτητές αναμένεται συστηματικά να επιτυγχάνουν ακρίβεια άνω του 95%, ενώ παράλληλα δέχονται κριτική για τις ελάχιστες λανθασμένες αποφάσεις τους.
Πράγματι κάνουμε λάθη, τόσο μικρά όσο και σημαντικά. Πρόκειται για ανθρώπινα λάθη και θα συνεχίσουμε να τα κάνουμε, ανεξάρτητα από τη δουλειά και την προσπάθεια που καταβάλλουμε για να γίνουμε πιο ακριβείς. Αυτό δεν αποτελεί δικαιολογία. Είναι απλώς η πραγματικότητα της λήψης εκατοντάδων αποφάσεων σε πραγματικό χρόνο, υπό τεράστια πίεση.
Όπως είπε κάποτε μια μεγάλη προσωπικότητα του μπάσκετ στις τέσσερις ομάδες πριν από το Final Four: “Δεν θα σας συγχαρώ που φτάσατε εδώ, γιατί καμία από εσάς δεν το άξιζε”. Στη συνέχεια γέλασε και συνέχισε: “Τουλάχιστον, σύμφωνα με τους αντιπάλους σας και τους οπαδούς τους, η καθεμία από εσάς είτε στάθηκε τυχερή είτε ευνοήθηκε από τη διαιτησία. Προφανώς, καμία σας δεν άξιζε τη νίκη!”.
Οι διαιτητές οφείλουν αναμφίβολα να λογοδοτούν για τις αποφάσεις τους, αλλά η ανάληψη ευθύνης και η μετατροπή κάποιου σε αποδιοπομπαίο τράγο δεν είναι το ίδιο πράγμα. Η υπεύθυνη κριτική συμβάλλει στη βελτίωση της διαιτησίας, ενώ η αυτόματη απόδοση ευθυνών μετά από κάθε ήττα όχι”.
Πώς αντιδράτε όταν οι πρώην συνάδελφοί σας στην Ευρωλίγκα ασκούν κριτική σε εσάς και στους άλλους εν ενεργεία διαιτητές της διοργάνωσης, εστιάζοντας αποκλειστικά στα λάθη;
“Εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τον σκοπό και τον τρόπο άσκησης της κριτικής.
Οι πρώην διαιτητές διαθέτουν τεράστιες γνώσεις και εμπειρία και όταν αυτή η εμπειρία αξιοποιείται για να διευκρινιστούν αποφάσεις, να εξηγηθούν ή να αναλυθούν φάσεις, να ενημερωθεί το κοινό ή να βοηθηθούν οι εν ενεργεία διαιτητές να βελτιωθούν, μπορεί να αποδειχθεί εξαιρετικά πολύτιμη.
Ωστόσο, η κριτική οφείλει να είναι υπεύθυνη και να γίνεται στο σωστό πλαίσιο. Η ανάλυση μεμονωμένων φάσεων αποκλειστικά για τον εντοπισμό λαθών μπορεί να προσελκύει την προσοχή, αλλά δεν βοηθά απαραίτητα τον κόσμο να κατανοήσει τη διαιτησία ή να βελτιωθεί το άθλημα.
Θα προτιμούσα σαφώς να βλέπω την εμπειρία και την τεχνογνωσία των πρώην διαιτητών να αξιοποιούνται εποικοδομητικά για την εκπαίδευση των εν ενεργεία διαιτητών, των παικτών, των προπονητών και των φιλάθλων. Η επαγγελματική κριτική πρέπει, σε τελική ανάλυση, να υπηρετεί τον ίδιο σκοπό με την ίδια τη διαιτησία: τη βελτίωση του αθλήματος και την ενίσχυση της εμπιστοσύνης στη διαδικασία”.
Πώς μπορούν οι διαιτητές να αλλάξουν την αντίληψη ότι είναι μεροληπτικοί και γιατί πολλοί φίλαθλοι το πιστεύουν αυτό εξαρχής;
“Υπάρχει ένα γνωστό ανέκδοτο σχετικά με το τι θεωρούν οι φίλαθλοι δίκαιη διαιτησία «50-50»: το 50% των αποφάσεων υπέρ της ομάδας τους και το άλλο 50% εις βάρος των φιλοξενούμενων. Το γνωρίζουν όλοι αυτό.
Οι φίλαθλοι θα είναι πάντα φίλαθλοι και δεν μπορούμε να περιμένουμε ότι θα αλλάξουμε τα αισθήματά τους για την ομάδα τους. Ωστόσο, η εμπιστοσύνη δεν κερδίζεται απλώς επειδή οι διαιτητές ζητούν από τον κόσμο να τους εμπιστευτεί. Πρέπει να χτιστεί σταδιακά, μέσα από τη συνέπεια, τη διαφάνεια, την εκπαίδευση και την επικοινωνία. Οφείλουμε επίσης να είμαστε έτοιμοι να αναγνωρίζουμε τα λάθη μας όταν τα κάνουμε.
Ταυτόχρονα, τα συναισθήματα αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι του αθλητισμού. Οι παίκτες, οι προπονητές και οι διαιτητές τα βιώνουν όλοι, ειδικά στις πιο κρίσιμες στιγμές. Ο τρόπος με τον οποίο εκφράζονται δημόσια αυτά τα συναισθήματα μπορεί να επηρεάσει την αντίληψη του κόσμου για τη διαιτησία.
Όλοι όσοι έχουν δημόσιο λόγο στο άθλημα – διαιτητές, παίκτες, προπονητές, σύλλογοι και ΜΜΕ – φέρουν μερίδιο ευθύνης για τον τρόπο με τον οποίο γίνεται κατανοητή και συζητείται η διαιτησία.
Πρόκειται για μια μακρόχρονη διαδικασία, την οποία έχουμε ήδη ξεκινήσει στην Ευρωλίγκα σε συνεργασία με τους παίκτες και τους προπονητές και πιστεύω ότι έχουμε σημειώσει εξαιρετική πρόοδο τα τελευταία χρόνια. Αυτός είναι επίσης ένας τομέας στον οποίο η UEBO σκοπεύει να διαδραματίσει ολοένα και πιο ενεργό ρόλο: εξηγώντας καλύτερα τη διαιτησία και συμβάλλοντας στο να έρθουν οι φίλαθλοι πιο κοντά στην πραγματικότητα αυτού που βλέπουν, αποφασίζουν και βιώνουν οι διαιτητές στο παρκέ”.
χετικά με την περιβόητη πλέον απόφαση για τον Καμπάτσο, μπορείτε να εξηγήσετε γιατί υπήρξε τόσο έντονη αντίδραση σε μια απόφαση που ήταν προφανής;
“Διότι συνέβη στα τελευταία δευτερόλεπτα του σημαντικότερου αγώνα της σεζόν. Σε εκείνες τις στιγμές, τα συναισθήματα κορυφώνονται και συχνά οι άνθρωποι κρίνουν την απόφαση με βάση το συναίσθημα που προκαλεί το αποτέλεσμα κι όχι την ίδια την ενέργεια.
Από την πλευρά της διαιτησίας, η αρχή είναι απλή: αν μια ενέργεια συνιστά φάουλ στο πέμπτο λεπτό, παραμένει φάουλ και στο τελευταίο δευτερόλεπτο. Το σκορ και ο χρόνος που απομένει δεν μπορούν να μεταβάλουν τα κριτήρια.
Βίωσα μια παρόμοια κατάσταση στο Final Four του Βερολίνου πριν από δύο χρόνια, αν και τότε το αποτέλεσμα ήταν διαφορετικό. Έτσι είναι ο αθλητισμός. Τη μία μέρα κερδίζεις, την άλλη χάνεις και τα συναισθήματα που συνοδεύουν αυτές τις στιγμές είναι έντονα.
Η έντονη αντίδραση ήταν κατανοητή σε συναισθηματικό επίπεδο, ωστόσο το συναίσθημα δεν μπορεί να αλλάξει τα κριτήρια της διαιτησίας ή τη σωστή απόφαση βάσει των κανονισμών του μπάσκετ. Η συνέπεια είναι ιδιαίτερα σημαντική στις κρισιμότερες στιγμές, καθώς τότε είναι που η εμπιστοσύνη στη διαδικασία μετράει περισσότερο”.
Τι απαντάτε σε όσους υποστηρίζουν ότι στα τελευταία δευτερόλεπτα, οι διαιτητές θα πρέπει να σφυρίζουν μόνο τις πολύ προφανείς παραβάσεις και να αφήνουν τους παίκτες να κρίνουν το αποτέλεσμα;
“Πιστεύω ότι δύο αρχές είναι ιδιαίτερα σημαντικές εδώ:
1. Καθ’ όλη τη διάρκεια του αγώνα, οι διαιτητές πρέπει να σφυρίζουν μόνο σαφείς και προφανείς παραβάσεις ή φάουλ, χωρίς να αναζητούν οριακές περιπτώσεις. Ο ρόλος τους είναι να διασφαλίζουν συνθήκες δίκαιου παιχνιδιού και να επιτρέπουν στους παίκτες να κρίνουν το αποτέλεσμα.
2. Στα κρίσιμα τελευταία λεπτά, οι διαιτητές οφείλουν να τηρούν ακριβώς τα ίδια κριτήρια που εφάρμοσαν και στο υπόλοιπο του αγώνα. Οι παίκτες και οι προπονητές προσαρμόζονται στα καθιερωμένα κριτήρια, επομένως η αλλαγή τους σε οποιοδήποτε στάδιο – και ειδικά στο τέλος – θα ήταν εντελώς λανθασμένη.
Αυτό που συνήθως δυσκολεύει περισσότερο τους παίκτες και τους προπονητές δεν είναι η αυστηρότητα κάποιου κριτηρίου, αλλά η ασυνέπεια: όταν οι ίδιες καταστάσεις δεν κρίνονται με τον ίδιο τρόπο και στα δύο άκρα του γηπέδου ή σε διαφορετικές στιγμές του αγώνα.
Η αρχή, λοιπόν, πρέπει να είναι απλή: ίδια κατάσταση, ίδια απόφαση, από το πρώτο μέχρι το τελευταίο λεπτό. Αυτή η συνέπεια αποτελεί έναν από τους πυλώνες της δικαιοσύνης και της εμπιστοσύνης στη διαιτησία”.
Πώς θα ήταν η ιδανική διαδικασία για τη δίκαιη διαιτησία ενός αγώνα, συμπεριλαμβανομένης της χρήσης νέων τεχνολογιών;
“Σήμερα, η τεχνολογία μας βοηθά αφάνταστα, αλλά ταυτόχρονα μπορεί να κάνει τη ζωή μας δύσκολη!
Παλαιότερα, με μόλις τέσσερις κάμερες και περιορισμένο οπτικό υλικό, η συνολική εικόνα ήταν πολύ διαφορετική. Σήμερα, με 14 ή 16 κάμερες να καλύπτουν κάθε πιθανή γωνία λήψης, η εμπειρία είναι εξαιρετική για τους φιλάθλους, αλλά εξαιρετικά απαιτητική για τους διαιτητές.
Στο γήπεδο, διαθέτουμε μόνο τρεις «κάμερες» – τα μάτια των τριών διαιτητών – και οφείλουμε να λαμβάνουμε αποφάσεις σε πραγματικό χρόνο, χωρίς τη δυνατότητα επανάληψης της φάσης ή προβολής σε αργή κίνηση.
Το μπάσκετ δεν είναι τένις, κολύμβηση ή σκι. Η ανθρώπινη κρίση αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι του αθλήματός μας και, μαζί με αυτήν, υφίσταται πάντα η πιθανότητα λάθους. Η τεχνολογία οφείλει να βοηθά τους διαιτητές στη λήψη ορθότερων αποφάσεων, αλλά δεν πρέπει να καλλιεργεί την ψευδαίσθηση ότι η ανθρώπινη κρίση μπορεί ή πρέπει να εκλείψει από το μπάσκετ.
Για αντικειμενικές καταστάσεις που δεν επιδέχονται αμφισβήτηση – όπως οι γραμμές του γηπέδου, ο χρόνος, η παράνομη επαφή με την μπάλα στην τροχιά της προς το καλάθι (goaltending) ή το αν ένα σουτ αξίζει δύο ή τρεις πόντους – η τεχνολογία προσφέρει πολύ μεγαλύτερη ακρίβεια και την αποδέχομαι πλήρως. Η πρόκληση έγκειται στη χρήση της τεχνολογίας εκεί όπου όντως βελτιώνει την ακρίβεια, χωρίς να μετατρέπει κάθε απόφαση σε διαδικασία εξέτασης βίντεο. Πρέπει να υποστηρίζει το παιχνίδι, όχι να διακόπτει τη ροή του και να καταστρέφει τον ρυθμό του”.
Επανεκλεγήκατε πρόεδρος της UEBO. Ποια είναι τα σχέδιά σας για το μέλλον;
“Η πορεία μου με την UEBO ξεκίνησε από την ίδια την ίδρυσή της, όταν υπηρετούσα ως Γραμματέας. Μετά από τέσσερα χρόνια, εξελέγην Πρόεδρος και πλέον διανύω την τέταρτη θητεία μου, καθώς οι εκλογές διεξάγονται ανά διετία.
Η UEBO σήμερα είναι κάτι πολύ περισσότερο από έναν οργανισμό που διαπραγματεύεται τις συνθήκες εργασίας. Ο ρόλος μας έχει τρεις διαστάσεις: να προστατεύουμε τα μέλη μας, να δίνουμε στους διαιτητές ουσιαστικό λόγο στις αποφάσεις που αφορούν στη διαιτησία και να συμβάλλουμε στη διαμόρφωση του μέλλοντος του αθλήματος, από κοινού με τους υπόλοιπους βασικούς φορείς.
Η νέα συλλογική σύμβαση που μόλις υπογράψαμε με την EuroLeague Basketball αντικατοπτρίζει και τις τρεις αυτές πτυχές. Παρέχει σταθερότητα και ένα σαφές επαγγελματικό πλαίσιο για τους διαιτητές μας, ενώ παράλληλα συνεχίζει τον δομημένο διάλογο μεταξύ UEBO και EuroLeague Basketball σχετικά με την εξέλιξη της διαιτησίας, τις συνθήκες εργασίας και τα εργαλεία που έχουν στη διάθεσή τους οι διαιτητές.
Θεωρώ επίσης σημαντική τη συνολική εικόνα. Η EuroLeague Basketball διαθέτει πλέον δομημένες συμφωνίες με τους παίκτες μέσω της ELPA, τους προπονητές μέσω της EHCB και τους διαιτητές μέσω της UEBO. Αυτό δημιουργεί ένα πιο υγιές μοντέλο, στο οποίο οι βασικοί πρωταγωνιστές του αθλήματος μπορούν να επικοινωνούν, να μαθαίνουν ο ένας από τον άλλον και να συμβάλλουν στην ανάπτυξη της διοργάνωσης.
Οι διαιτητές δεν πρέπει απλώς να υφίστανται τις επιπτώσεις της εξέλιξης του αθλήματος. Μέσω της UEBO, οφείλουν να έχουν σεβαστή και ουσιαστική φωνή σε αυτή την εξέλιξη.
Ταυτόχρονα, μία από τις μεγαλύτερες προκλήσεις μας παραμένει η κατανόηση από το κοινό. Πρέπει να επικοινωνούμε περισσότερο, να εξηγούμε καλύτερα τη διαιτησία και να φέρνουμε τους φιλάθλους πιο κοντά στην πραγματικότητα του τι βλέπουν, αποφασίζουν και βιώνουν οι διαιτητές στο γήπεδο. Η πρωτοβουλία μας στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης θα αποτελέσει μέρος αυτής της προσπάθειας.
Συνεπώς, φιλοδοξία μας δεν είναι μόνο να προστατεύουμε τους διαιτητές, αλλά να διασφαλίσουμε ότι τυγχάνουν σεβασμού, εκπροσωπούνται επαρκώς και ακούγεται η γνώμη τους οπουδήποτε διαμορφώνεται το μέλλον του ευρωπαϊκού μπάσκετ”.
Πότε αποφασίσατε να αποσυρθείτε;
“Απόλαυσα κάθε στιγμή της διαιτητικής μου καριέρας, η οποία ξεκίνησε το 1996 — συνολικά 30 χρόνια – εκ των οποίων τα 25 σε διεθνές επίπεδο.
Κάθε σημαντικό κεφάλαιο ολοκληρώθηκε με έναν ξεχωριστό αγώνα: στην Κροατία, με τον τελικό Τσιμπόνα-Τσεντεβίτα. Στη VTB League, με τον τελικό ανάμεσα στην ΤΣΣΚΑ και τη Χίμκι. Στην ABA League, με τον τελικό Μπούντουτσνοστ – Ερυθρός Αστέρας και στη FIBA, με τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο.
Έχοντας συμμετάσχει σε πέντε Final Four της Ευρωλίγκας και διευθύνοντας τον τελικό της διοργάνωσης, ένιωσα ότι ήταν η κατάλληλη στιγμή να αποχωρήσω όσο βρισκόμουν ακόμα στην κορυφή, αφήνοντας χώρο για την επόμενη γενιά νέων και ταλαντούχων διαιτητών.
Αισθανόμουν ακόμα σωματικά και πνευματικά ικανός να συνεχίσω, αλλά ήθελα να ολοκληρώσω την πορεία μου την κατάλληλη στιγμή και στο υψηλότερο επίπεδο. Το μπάσκετ μού χάρισε μια εξαιρετική ζωή, αλλά συνεπαγόταν και ότι έχασα πολλά πράγματα στην πορεία. Ελπίζω πως, τώρα που αποσύρομαι, θα έχω την ευκαιρία να ζήσω μερικές από αυτές τις στιγμές μαζί με την οικογένεια και τους φίλους μου”.
Τι θα λέγατε σε νέους διαιτητές που εντάσσονται στην UEBO ή που ψηφίζουν για πρώτη φορά;
“Το επάγγελμά μας είναι ένα από τα πιο ευχάριστα στον χώρο του αθλητισμού, αλλά ταυτόχρονα και ένα από τα πιο απαιτητικά. Η οικοδόμηση και η διατήρηση της ενότητας δεν είναι ποτέ εύκολη υπόθεση. Προερχόμαστε από διαφορετικές κουλτούρες και γενιές, με διαφορετικές νοοτροπίες, μορφωτικό υπόβαθρο και συνήθειες.
Δεν θα συμφωνούμε ποτέ σε όλα, ούτε και πρέπει να το περιμένουμε αυτό. Ένας υγιής οργανισμός έχει ανάγκη από διαφορετικές απόψεις και ανοιχτό διάλογο. Ωστόσο, μόλις ληφθούν οι αποφάσεις, οφείλουμε να θυμόμαστε τι είναι αυτό που μας ενώνει: το επάγγελμά μας, τα κοινά μας συμφέροντα, το πάθος και η αφοσίωσή μας στη διαιτησία, καθώς και η ευθύνη μας απέναντι στην επόμενη γενιά διαιτητών.
Όταν είμαστε ενωμένοι σε αυτά τα θεμελιώδη ζητήματα, η φωνή μας αποκτά μεγαλύτερη ισχύ και το επάγγελμά μας τυγχάνει σεβασμού. Όταν είμαστε ενωμένοι, είμαστε δυνατοί. Όταν είμαστε δυνατοί, κερδίζουμε τον σεβασμό. Και όταν τυγχάνουμε σεβασμού, μπορούμε να πετύχουμε όσα χρειαζόμαστε και όσα μας αξίζουν.
Ας παραμείνουμε, λοιπόν, δυνατοί και ενωμένοι, αντιμετωπίζοντας μαζί κάθε πρόκληση. Είναι ο μόνος τρόπος να διασφαλίσουμε ότι οι διαιτητές θα αναγνωρίζονται ως ένα πολύτιμο και αναπόσπαστο κομμάτι του αθλήματος που όλοι αγαπάμε τόσο πολύ: του μπάσκετ”.
Διαβάστε ακόμα
- Ευρωλίγκα: Με σύστημα τεχνητής νοημοσύνης οι ορισμοί των διαιτητών
- Ευρωλίγκα: Το NBA έστειλε την πρόταση του για συνεργασία
Κάνε το 
την Αγαπημένη σου πηγή για Μπασκετική Ενημέρωση.
Πρόσθεσε το Eurohoops στην Google