Της Eurohoops Team/ info@eurohoops.net
11/4/1996. Η ημερομηνία σταθμός για τον οργανισμό που λέγεται Παναθηναϊκός. Η ημέρα που άλλαξαν όλα κι έγινε η αρχή για να έρθουν ακόμη μεγαλύτερες μέρες στην Ευρώπη για τον ίδιο και το ελληνικό μπάσκετ, φτάνοντας πλέον να έχει ραμμένα … επτά αστέρια στη φανέλα του!
Όχι μία, όχι δύο, αλλά επτά προσπάθειες έπρεπε να προηγηθούν, πριν μία ελληνική ομάδα να καταφέρει να φτάσει στην κορυφή.
Το βράδυ της 11ης Απριλίου του 1996 στο Παρίσι, ο Παναθηναϊκός έγινε η πρώτη ελληνική ομάδα που κατάφερε να σηκώσει την κούπα της Ευρωλίγκας κι όλα αυτά στον τελικό απέναντι στην Μπαρτσελόνα, με 10.000 φίλους των “πρασίνων” να κατακλύζουν τότε το “Μπερσί”.
Το τελικό 67-66 ήρθε για να στέψει το “τριφύλλι” πρωταθλητή Ευρώπης, με τον Στόγιαν Βράνκοβιτς τότε να είναι ο… σωτήρας της ελληνικής ομάδας, αφού με το σπριντ του στα τελευταία δευτερόλεπτα του ματς, κατάφερε να κόψει τον Χοσέ Μοντέρο, σ’ ένα highlight που έμεινε στην ιστορία.
𝐏𝐚𝐫𝐢𝐬, 𝟏𝟏/𝟎𝟒/𝟏𝟗𝟗𝟔 🏆☘
30 years since the night our first star was carved into history, setting the foundation for an unmatched dynasty. ⭐
This was just the first chapter. “The Beginning of Our Legacy” starts now.
Get ready to celebrate the 30 years anniversary!… pic.twitter.com/wpzvIb3D5a
— Panathinaikos BC (@Paobcgr) April 11, 2026
Ο τότε κόουτς των νικητών, Μπόζινταρ Μάλκοβιτς έγραψε ιστορία, αφού πανηγύρισε την τέταρτη κούπα με τρίτη διαφορετική ομάδα στην καριέρα του (Γιουγκοπλάστικα, Λιμόζ, Παναθηναϊκός), ισοφαρίζοντας την επίδοση του Ομπράντοβιτς*.
Εν μέσω Μεγάλης βδομάδας, ο Ντομινίκ Ουίλκινς επέστρεψε ως θριαμβευτής στην “Πόλη του Φωτός”, τη γενέτειρά του δηλαδή, οδηγώντας τον Παναθηναϊκό σε πρόωρη ανάσταση.
Με 35 πόντους και 8 ριμπάουντ στον ημιτελικό με την ΤΣΣΚΑ και 19 πόντους με 10 ριμπάουντ στον μεγάλο τελικό κόντρα στην Μπαρτσελόνα, έφερε τα χαμογέλα στην ελληνική ομάδα, γράφοντας ιστορία και … ξεπληρώνοντας την τεράστια επένδυση που έκαναν οι αείμνηστοι αδελφοί Γιαννακόπουλοι στο πρόσωπο του.
“Σταθήκαμε τυχεροί. Στο τελευταίο λεπτό πανικοβληθήκαμε. Δε γίνεται να χάνουμε έτσι την μπάλα!”, ήταν τα λόγια του μετά το τέλος του αγώνα.
Η ομάδα του Μάλκοβιτς φυσικά δεν αντιμετώπισε εκείνο το βράδυ πρώτη φορά τους “Μπλαουγκράνα”, μιας που ήταν η τρίτη για εκείνη τη χρονιά μεταξύ τους μονομαχία.
Συγκεκριμένα, στα δύο προηγούμενα ραντεβού τους, η Μπαρτσελόνα είχε κυριαρχήσει και στις τέσσερις γραμμές του παρκέ.
Στις 2 Νοεμβρίου του 1995 είχαν επικρατήσει 63-57 στη Βαρκελώνη και στις 10 Ιανουαρίου είχαν συντρίψει τον Παναθηναϊκό στο ΟΑΚΑ με 95-74. Η τρίτη όμως ήταν και φαρμακερή για τους Καταλανούς.
Παναθηναϊκός (Μάλκοβιτς): Ουίλκινς 16 (7/14δ., 0/1τρ., 2/3β., 10ρ.), Αλβέρτης 17 (6/8δ., 1/2τρ., 2/2β., 3ρ., 2ασ.), Βράνκοβιτς (0/1δ., 9ρ., 3τ.), Γιαννάκης 9 (4ασ.), Οικονόμου 10 (2/6δ., 1/2τρ., 3/4β., 6ρ., 5ασ., 5λ.), Κόρφας 4, Βουρτζούμης 2, Σταυρακόπουλος 9 (3ρ.).
Μπαρτσελόνα (Ρενέσες): Καρνισόβας 23 (4/10δ., 2/6τρ., 9/9β., 8ρ., 6ασ.), Γκαλιλέα 10 (3/4δ., 1/3τρ., 1/1β., 5ασ., 3κλ.), Χιμένεθ 9, Φερνάντεθ 15 (2/4δ., 3/4τρ., 2/3β.), Γκόντφριντ 9 (5ρ.), Μοντέρο, Ντίεθ, Μπος, Φ. Μαρτίνεθ.
Αδιαμφισβήτητα ο θρίαμβος του 1996 έχει γραμμένο και το ονοματεπώνυμο του Στόγιαν Βράνκοβιτς. Δύο φάσεις και μια κούρσα 25 μέτρων που δεν ξεχάστηκε κι ούτε πρόκειται να ξεχαστεί στη σύγχρονη ιστορία του ευρωπαϊκού μπάσκετ που όμως είχε μικρή αλλά πολύ ιδιαίτερη ιστορία.
Συγκεκριμένα, ένα περίπου μήνα πριν το Final Four του 1996, ο Παναθηναϊκός αντιμετώπιζε την Τρεβίζο στον… τελικό πρόκρισης με τη σειρά να είναι στο 1-1.
Ενώ το σκορ ήταν στο 64-65 και το χρονόμετρο έγραφε 5.7″ η Μπενετόν έχει την κατοχή με την επαναφορά να γίνεται από την πλάγια γραμμή κι η μπάλα να πηγαίνει στον -όχι ακόμη παίκτη του “τριφυλλιού”- Ζέλικο Ρέμπρατσα. Ο Ρέμπρατσα σηκώθηκε για το σουτ, αλλά ο Στόγιαν Βράνκοβιτς τον έκοψε εντυπωσιακά, με τον Τζον Κόρφα να παίρνει τη μπάλα και το παιχνίδι να ολοκληρώνεται. Κάπως έτσι ο Παναθηναϊκός προκρίθηκε στο Final Four του Παρισιού.
Ποιος όμως περίμενε πως εκείνο το μπλοκ, θα ήταν προφητικό;
Κόρφας στο Eurohoops: “Ακόμα σκέφτομαι ότι θα μπορούσα να είχα ρίξει τον Στόγιαν”
Το Eurohoops μίλησε με τον Τζον Κόρφα, έναν εκ των πρωταθλητών Ευρώπης το 1996 και σας μεταφέρει τι είπε ο περίφημος “Τεν-Τεν” πέρυσι στην ιστοσελίδα μας.
“Το τελευταίο λεπτό, τα τελευταία δύο λεπτά του αγώνα ήταν τρελά. Θυμάμαι την τελευταία κατοχή, έχασε την μπάλα ο Γιαννάκης, έπεσα για να τη σώσω και παραλίγο να τον ρίξω!”, είπε στο Eurohoops ο Κόρφας, ο οποίος μπορεί να αγωνίστηκε μόλις για 5 λεπτά. Ωστόσο, ήταν το παρκέ στην… τρέλα των δυόμισι τελευταίων λεπτών, έχοντας σε αυτό το διάστημα 4/6 βολές.
Όταν τον ρωτήσαμε αν έχει δει ξανά (και ξανά) εκείνη τη φάση, αποκρίθηκε θετικά. Και πρόσθεσε: “Πολλές φορές! Ένας καλός μου φίλος μου είχε πει ότι παραλίγο να κοστίσω στον Παναθηναϊκό το ματς. «Παραλίγο να τον ρίξεις», μου είχε πει. Και αν το έκανα, ο Στόγιαν δεν θα μπορούσε να κάνει την τάπα”.
Το συναίσθημα της συνεχόμενης προβολής της φάσης, μπορεί να αλλάξει το συναίσθημα; “Μετά από τόσα χρόνια, όχι. Το συναίσθημα πια είναι το ίδιο. Ακόμα και τώρα που το βλέπω, εύχομαι να κερδίζαμε χωρίς να χάσουμε την μπάλα, χωρίς να χρειαστεί το τελευταίο μπλοκ, χωρίς να κολλήσει το χρονόμετρο. Υπάρχουν ακόμη πολλοί που μου λένε ότι ήταν goal tending. Θεότρελο!”.
“Tο μυαλό… τυφλώνεται”
Το φινάλε του τελικού και η κατάκτηση του πρώτου Ευρωπαϊκού στην ιστορία του ελληνικού μπάσκετ είναι ακόμα θολό για τον άλλοτε γκαρντ του ΠΑΟΚ.
“Ήμουν εμβρόντητος από τον τρόπο που τελείωσε το ματς. Ανακουφίστηκα που δεν είχαμε χάσει, επειδή είχαμε το προβάδισμα. Στην καριέρα μου είχα χάσει πολλά ματς στο τέλος. Και δεν ήθελα άλλο ένα. Αλλά όσα ακολούθησαν ήταν θολά. Πολλές φωτογραφίες, αγκαλιές, αλλά δεν θυμάμαι κάτι άλλο. Μετά από αυτό το φινάλε, το μυαλό… τυφλώνεται”.
“Θέλαμε το τρόπαιο…”
Όσο για την επιστροφή στην Ελλάδα; Εκείνη η ανάμνηση δεν είναι τόσο θολή για τον Κόρφα.
“Θυμάμαι όλους τους οπαδούς, ήταν παντού, δεν μπορούσαμε να πάμε καν στο λεωφορείο μας: Και μετά όταν μπήκαμε μέσα τους χαζεύαμε. Και ήταν τόσοι πολλοί, παντού.
Η χρονιά δεν είχε ξεκινήσει καλά, είχαμε χάσει από την Μπάρτσα δύο φορές εκείνη τη σεζόν (σ.σ.: 63-57 στην Ισπανία, 95-74 στην Αθήνα), αλλά θυμάμαι ότι πριν αρχίσει το ματς είχα εμπιστοσύνη στους εαυτούς μας. Θέλαμε το τρόπαιο για εμάς, για τους αδελφούς Γιαννακόπουλους, τον κόσμο του Παναθηναϊκού, για τον οργανισμό”, είπε.