Joan Penarroya: “Obradovic’i Belgrad’a Davet Etmemek Benim Hatamdı”

Geçtiğimiz yılın aralık ayında Belgrad havalimanına indiğinde Joan Peñarroya, Željko Obradović’in ayrılışıyla ateşten bir gömleğe dönüşen görevin kendisini beklediğini biliyordu; ancak baskının ve tutkunun boyutunu tam anlamıyla salona adım attığında hissetti.

Partizan’ın başantrenörü, İspanyol medyasına verdiği kapsamlı röportajda bu yolculuğunu detaylarıyla anlatırken, Avrupa basketbolunun en büyük efsanesinin ayrılışının ardından takımın başına geçmenin muhtemelen kariyerinin en zorlu görevi olduğunu itiraf etti.

İspanyol çalıştırıcı, Sırbistan’ın başkentindeki ilk günlerini ve bariz bir düşüş içinde olan takımın soyunma odasında kendisini karşılayan gergin ortamı açıkça anlattı:

“Çok gergin bir durumdu. Karmaşık bir dönemdi çünkü takım kötü oynuyordu ve sadece galibiyet-mağlubiyet açısından değil, aynı zamanda orada çok değer verilen ‘çok çalışmak’ ve ‘takım için oynamak’ gibi konularda da iyi bir izlenim bırakmıyordu. Muhtemelen dünyanın en iyisi olan taraftarlar orada sizi ya seviyor ya da sizden nefret ediyor. Tüm bunlar işleri kolaylaştırmadı. Ve hiç şüphesiz en önemli şey, Sırp basketbolunun en büyük efsanesi Željko Obradović’in kulüpten ayrılmış olmasıydı. Durum beklediğimden belki de biraz daha yoğundu çünkü ancak oraya gittiğinizde insanların nasıl işlediğini, kulübe olan tutkularının ve duygularının ne olduğunu anlamaya başlıyorsunuz. Bizim açımızdan bazen aşırı gelebiliyor ama zamanla Partizan’ın koçu olmanın aslında ne anlama geldiği sizin için netleşiyor.”

Obradović ile henüz resmi bir görüşme yapmamış olmasına rağmen Peñarroya, bunun Belgrad’ın sembolü olan adama saygısızlıktan değil, sadece yoğun maç temposundan kaynaklandığını vurguluyor:

“Henüz görüşmedik ama planlıyorum. Geldiğimde iki taraftan da ekstra bilgi istemedim, sadece işime ve kendi fikirlerime odaklanmak istedim. Željko ile iyi bir ilişkim var ama henüz bir araya gelmedik. Yakında mutlaka konuşacağız. Antrenör olarak ona duyduğum saygı bir yana, o Belgrad’ın bir efsanesi. Ve şu açık ki, eğer biri Partizan için iyi bir şey istiyorsa o da Obradovic‘in ta kendisidir, çünkü Partizan onun hayatının bir parçası. Belki onu daha erken davet etmemem benim hatamdı ama maç takviminin yoğunluğu tam bir çılgınlık.”

Zihinsel ve taktiksel olarak kırılgan bir takım bulmasına rağmen İspanyol çalıştırıcı, dış etkenlere karşı bağışıklığını korumaya çalıştı ve tamamen sahaya odaklandı:

“Öncelikle oyuncuları tanımak ve nasıl işlediklerini anlamak için takıma odaklanmaya çalıştım. Birçok sorunla karşılaştım. Önceki haftaların kötü atmosferi, takımın bir bütün olarak işleyişine iyi gelmeyen alışkanlıkların ve davranışların oluşmasına yol açmıştı. Böyle durumlarda herkes bireysel olarak kendi pozisyonunu kurtarmaya çalışır ve bu yüzden krizden çıkmak çok zordur. Benim işim öncelikle oyuncuların zihinsel olarak ne durumda olduğunu değerlendirmek ve yavaş yavaş belirli alışkanlıklar ile küçük kurallar getirmekti. Daha önce hiç böyle bir zorlukla karşılaşmamıştım, çünkü daha önce hiç sezon ortasında bir takımı devralmadım, hele ki yerini aldığınız adam böyle bir efsaneyken…”

İspanya ve Sırbistan’daki çalışma ortamını kıyaslayan Joan Peñarroya, medya baskısının çok büyük olduğunu ancak toplumda antrenörlük statüsünün kendi ülkesinde alışkın olduğundan çok daha yüksek bir seviyede bulunduğunu belirtiyor:

“Belgrad bir basketbol şehri ve Partizan ile Kızılyıldız arasında bölünmüş durumda. İlgi çok büyük olduğu için medya baskısı daha önce çalıştığım yerlere göre çok daha fazla. Ancak aynı zamanda antrenöre karşı da büyük bir saygı var. İnsanlar sizi daha fazla tanıyor, yorum yapıyor ama antrenörün rolüne benim alışkın olduğumdan çok daha fazla saygı duyuluyor. Rekabet acımasız bir hal aldı, rakipler son derece güçlü ve neredeyse hiç sabır yok. Sosyal ağlar her şeyi daha da körüklüyor. Antrenör figürü her zaman en savunmasız olandır, iki ya da üç oyuncuyu değiştirmektense onu değiştirmek daha kolaydır.”