Itoudis’ten Çarpıcı Öneri: “EuroLeague Devleri Yerel Lig İçin B Takım Kurabilir”

Soru: Önceki sohbetimizde 30 takımlı bir EuroLeague’in hayaliniz olduğunu söylemiştiniz. Başlangıçta 24 kulübe çıkması planlanan bu genişleme ile ilgili olarak; özellikle birçok koçun fikstürün ne kadar acımasız olduğundan bahsettiği, bölgesel ayrımların ve daha fazla play-off serisinin tartışıldığı bir ortamda bu fikrinizin nasıl hayata geçirilebileceğine dair bir planınız var mı?

Dimitris Itoudis: 24 takıma çıkarsak hayalime oldukça yaklaşmış olacağız. Benim ömrüm yetmese bile, hayatımın bir noktasında birileri bunu mutlaka gerçeğe dönüştürecektir.

Avrupa basketbolunun, dünyadaki en iyi ve en ilgi çekici liglerden biri olduğunu düşünüyorum. Takım sporlarında her yatırım önemlidir; takımların ve oyuncuların performansı en üst seviyededir. Bence sporcular bilinçli ya da bilinçaltında zihinlerini ve bedenlerini dinlendiriyorlar ya da dinlendirebilmek istiyorlar. Böylece özellikle EuroLeague maçlarında ellerinden gelenin en iyisini yapabilirler; çünkü çok fazla arka arkaya (back-to-back) maçımız var, çok fazla seyahat ediyoruz ve üzerimizdeki yıpranma tamamen farklı boyutta.

Gelecekte 24, 26 veya 30 takımlı bir duruma geçersek, şu an kullandığımız herkesin birbiriyle oynadığı ’round-robin’ (lig usulü) şampiyona sisteminden çıkıp grup sistemine geçmemiz gerekeceği konusunda hemfikir olmalıyız. Konferansların veya iki grubun nasıl ayrılacağı henüz uzak bir hayal.

Başlangıçta, 24 takıma çıktığımızda, muhtemelen her grupta 12 takım olacaktır. İlk düşünce, kendi grubunuzdaki takımlarla toplam 22 maç oynamak. Diğer grupla da (kendi grubunuzda olmayanlarla) ikişer maç oynamak demek, 22 maçın üzerine 24 maç daha eklenmesi anlamına gelir. Bu da çok daha fazla maça çıkılması ve çok daha fazla yorgunluk demek.

Milli takımlar ve yerel liglerle bağlantılı olarak takvime ve dinlenme günlerine biraz daha dikkatli bakmamız gerekiyor. Bu kısa sohbette dile getirebileceğim, üzerinde düşünülmesi gereken pek çok etkiye sahip bir fikrim var. Bu fikir, yerel liglerin önemini ve değerini hiçbir şekilde azaltmadan, esas olarak EuroLeague’de mücadele eden takımların “Panathinaikos 2″, “Olympiacos 2″, “Real Madrid 2″ gibi ikinci bir takım kurmalarını engellemiyor.

Bu ikinci takımlar, temel olarak genç sporcuların gelişimini sağlama rolünü üstlenecek. Bu da elbette ayrı bir antrenör ekibi anlamına geliyor. Ana takım ise tamamen EuroLeague’de daha fazla maça çıkmaya odaklanacak.

Tekrar ediyorum, bu yerel ligleri hiçbir şekilde küçümsemek anlamına gelmiyor. Çünkü yerel liglerde farklı düzenlemeler ve kısıtlamalar var ve bunu sizin de iyi anlatmanız gerekiyor. EuroLeague ise çok daha farklı oynanıyor. EuroLeague’de hiçbir koça, ‘şu oyuncuyu sırf sakallı ya da sakalsız olduğu için, siyah saçlı olduğu için ya da Yunan, Türk, Alman veya İspanyol pasaportu olduğu için oynat’ denmez. Hiçbir kısıtlama, hiçbir sınırlama yoktur.

Ancak yerel liglere döndüğümüzde ülkeden ülkeye değişen ilginç kısıtlamalarla karşılaşıyoruz. EuroLeague’de mücadele eden hepimiz aynı kurallar altında oynuyoruz ama ülkelerimize döndüğümüzde farklı kurallara tabi oluyoruz. Bu durum, mevcut coğrafi ve diğer verilerle birlikte bir koçun tüm bu süreci yönetme becerisi açısından devasa bir eşitsizlik yaratıyor.

Özetlemek gerekirse; ilgili Spor Bakanlıkları, Avrupa makamları ve ülkeleri siyasi olarak yöneten kişilerle doğru bir şekilde iletişim kurarsak bunun mümkün olabileceğini düşünüyorum. Çünkü EuroLeague bunu çoktan kanıtladı.