by Eurohoops Team / info@eurohoops.net
Bu yazı 24 Temmuz 2026 tarihinde Bleacher Report’ta yayınlanmış ve uyarlanarak çevrilmiştir.
Eurohoops Türkiye’yi YouTube’da takip etmek için tıklayın!
Eurohoops Türkiye’yi Instagram’da takip etmek için tıklayın!
NBA’in tüm zamanların en iyi oyuncusunun kim olduğu tartışmasının yıllar içinde sayısız farklı versiyonunu gördük veya dinledik.
Bu tartışma genellikle Michael Jordan ve LeBron James etrafında dönüyor. Bazen Bill Russell, Wilt Chamberlain veya Kareem Abdul-Jabbar’ı savunan biriyle karşılaşabilirsiniz. Stephen Curry ya da Kobe Bryant’ın en büyük olduğunu öne süren az sayıda insan da bulunuyor.
Ancak kimi destekliyor olursanız olun, bu tartışmada oldukça önemli bir sorun var: NBA’in yaklaşık 80 yıllık tarihi boyunca basketbolun geçirdiği köklü değişimler.
Ligin ilk dönemlerinden görüntüler izlediğinizde neredeyse tamamen farklı bir spora bakıyormuşsunuz gibi geliyor. Jordan veya Kobe döneminden görüntüler bile bugünkü basketboldan şaşırtıcı ölçüde farklı görünüyor.
Bu tartışmaya yaklaşmanın daha güvenli ve muhtemelen daha doğru yolu, dönemleri birbirinden ayırmak. Biz de burada yaptığımız gibi değerlendirmeyi on yıllara bölebiliriz.
Bunu yapabilmek için her dönemdeki NBA oyuncularına MVP oylamasındaki payları, All-NBA seçimleri, takım başarıları, galibiyet katkısı, Yılın Savunmacısı ödülleri ve Yılın En İyi Savunma Takımları’na seçilmeleri üzerinden puan veren bir formül oluşturduk.
Ortaya çıkan sonuçları aşağıda bulabilirsiniz. Yazının sonunda ise kullanılan yöntemi daha ayrıntılı biçimde açıklayacağız.
1940’lar: George Mikan
George Mikan hakkındaki bilginiz “Mikan Drill” ile başlayıp bitiyor olabilir. Pota çevresinde kendisini geliştirmesi gereken genç bir oyuncu tanıyorsanız bu çalışmayı araştırmanızda fayda var. Ancak Mikan’ın mirası bundan çok daha büyük.
Mikan, NBA tarihinin ilk gerçek büyük uzun yıldızlarından biriydi. İlk üç sezonunun tamamında ligin sayı kralı oldu. Bu değerlendirmede ele alınan yıllarda ise maç başına 27.8 sayı ve 3.2 asist ortalamaları yakaladı. Ribaund istatistikleri 1950’li yıllara kadar kaydedilmiyordu.
Daha da önemlisi Mikan, hem 1949’da hem de 1950’de şampiyonluğa ulaştı. Bu iki playoff yolculuğunun her birinde maç başına 30 sayının üzerine çıktı.
2.08 metrelik pivot, kendi döneminde fiziksel açıdan devasa bir oyuncuydu ve kendisinden çok daha kısa rakiplerini sık sık ezip geçiyordu. Ancak aynı zamanda önemli teknik becerilere de sahipti; Mikan Drill’in ortaya çıkmasının nedeni de buydu. DePaul’daki antrenörü Ray Meyer, Mikan’ın farklı alanlarda gelişmesi için hız torbasında boks çalışması yapmasını, dans dersleri almasını ve ip atlamasını sağladı.
Sonuç olarak ortaya, uzun oyuncuların NBA’e onlarca yıl boyunca hükmetmesinin önünü açan devrim niteliğinde bir pivot çıktı.
İlk beşin diğer isimleri: Max Zaslofsky, Joe Fulks, Jim Pollard, Bob Feerick
1950’ler: Bob Cousy
Bu anlatı, top hakimiyeti ve pas yeteneğiyle tanınan 1.85’lik oyun kurucu Bob Cousy’ye geçiş yapmak için pek uygun görünmeyebilir. Ancak aynı zamanda Cousy’nin büyüklüğünün de bir göstergesi.
Bob Pettit ve Dolph Schayes’in yıldızlaştığı, Mikan’ın kariyerinin sonuna ve Bill Russell’ın yükselişinin başlangıcına sahne olan bir dönemde Cousy, 1950’li yıllar için hesaplanan toplam puanda herkesi geride bıraktı.
Cousy bu on yıllık dönemde bir MVP ödülü kazandı, dört kez daha MVP oylamasını ilk altı içinde tamamladı ve dokuz kez All-NBA seçildi. Üstelik bu seçimlerin tamamında Birinci Takım’da yer aldı. Sekiz kez asist kralı olurken maç başına 19.4 sayı, 7.6 asist ve 5.8 ribaund ortalamaları yakaladı.
Mikan kariyerinden sonraki yıllarda uzun oyuncular için nasıl bir model oluşturduysa Cousy de birincil oyun kurucular için aynı rolü üstlendi. Topu elinde tutarak hücumları yönetti, boş takım arkadaşlarını buldu ve geçiş hücumlarının gelişimine öncülük etti.
İlk beşin diğer isimleri: Bob Pettit, Dolph Schayes, Bill Sharman, Bill Russell
'u Favori Basketbol Kaynağınız Olarak Kullanın.
Eurohoops'u Google'a Ekleyin
1960’lar: Bill Russell
1960’lardaki ortalamaları ve başarıları: 22.4 ribaund, 14.5 sayı, 4.7 asist, 4 MVP, 9 All-NBA seçimi, 8 şampiyonluk, 119.2 galibiyet katkısı
1960’lar kapsamında değerlendirilen 10 sezonun yalnızca dokuzunda oynamasına rağmen Bill Russell, hâlâ NBA tarihinin en iyisi olarak kabul edilen dominant savunması sayesinde Wilt Chamberlain’i geride bıraktı.
Blok istatistiği Russell’ın emekli olmasından birkaç yıl sonrasına kadar resmen kaydedilmediği için çember savunmasını ölçmek zor. Ancak tahminler, maç başına beş bloğun çok üzerinde olduğunu gösteriyor. Üstelik Russell ile aynı dönemde oynayanların onun etkisini anlayabilmek için istatistik kağıdında ayrı bir blok sütununa ihtiyacı yoktu.
Russell’ın eski takım arkadaşı Sam Jones, onun yarattığı etkiyi şöyle anlattı:
“Dışarıdan şut atan oyuncular dahil herkes Russell’dan korkuyordu. Potaya gidip turnike atmak istediklerinde bunu yapamayacaklarını biliyorlardı. Bu yüzden kısa mesafede durup şut kullanıyorlardı. İnsanları yalnızca varlığıyla yıldırıyordu.”
Russell’ın savunmanın merkezinde olduğu Boston, 1960’lardaki dokuz sezonunda tam sekiz şampiyonluk kazandı. O dönemde kelimenin tam anlamıyla istatistiklere yansımayan bütün işleri yapmaya gönüllü olması, Jones ve Cousy gibi takım arkadaşlarının farklı alanlarda öne çıkmasını sağladı.
Russell yalnızca bu on yılın GOAT’u değil. Oyuncuların kendi dönemlerindeki rakiplerine kıyasla ne kadar dominant olduğuna daha fazla önem verenlerdenseniz tüm zamanların en iyisi tartışmasında da son derece güçlü bir argümana sahip.
İlk beşin diğer isimleri: Wilt Chamberlain, Oscar Robertson, Jerry West, Elgin Baylor
1970’ler: Kareem Abdul-Jabbar
1970’lerdeki ortalamaları ve başarıları: 28.2 sayı, 14.4 ribaund, 4.5 asist, 3.5 blok, 1.2 top çalma, 6 MVP, 9 All-NBA seçimi, 8 Yılın En İyi Savunma Takımı seçimi, 1971 NBA Finalleri MVP’si, 2 şampiyonluk, 177.0 galibiyet katkısı
Evet, bu rakamlar doğru. Herhangi bir yazım hatası yok. Kareem Abdul-Jabbar, 1970’lerin tamamında gerçekten bu kadar üretkendi. Küçük bir ipucu da verelim: Her on yılın toplam puanları hesaplandığında bu listedeki hiçbir GOAT, kendi dönemindeki rakiplerine Kareem’in 1970’lerde attığı kadar büyük bir fark atamadı.
Kareem bir bakıma hücumda Mikan, savunmada ise Russell ile başlayan uzun oyuncu zincirinin bir sonraki evrim halkasıydı.
Ayak hareketleri ve kendisiyle özdeşleşen “skyhook” atışı, onu alçak postta neredeyse durdurulamaz hâle getirdi. Sahanın diğer tarafında ise sıra dışı uzunluğu ve mücadeleci yapısı sayesinde son derece etkili bir çember savunmacısı ve blokçu oldu.
Aynı anda ligin hem en iyi hücumcusu hem de en iyi savunmacısı olarak değerlendirilebilmek son derece nadirdir. Kareem ise neredeyse bir on yılın tamamı boyunca bu seviyedeydi.
İlk beşin diğer isimleri: John Havlicek, Dave Cowens, Elvin Hayes, Walt Frazier
'u Favori Basketbol Kaynağınız Olarak Kullanın.
Eurohoops'u Google'a Ekleyin