200 Dolara NBA Rüyası: Halka Açık G-League Seçmelerinde Bir Gün

2026-11-16T16:36:16+00:00 2026-11-16T16:36:16+00:00.

Berkay Terzi

16/Kas/26 16:36

Eurohoops.net

Eurohoops.net'u Favori Basketbol Kaynağınız Olarak Kullanın.

Google LogoEurohoops'u Google'a Ekleyin

200 dolara profesyonel basketbolcu olma fırsatı: NBA G League’in halka açık seçmelerinde neler oluyor?

by Kalan Hooks / info@eurohoops.net 

Bu yazı 14 Kasım 2026 tarihinde ESPN’de yayınlanmış ve uyarlanarak çevrilmiştir.

Eurohoops Türkiye’yi YouTube’da takip etmek için tıklayın!

Eurohoops Türkiye’yi Instagram’da takip etmek için tıklayın! 

Kendi kendime “İmkânsız,” diye mırıldandım. Sosyal medya akışımdaki o gönderiye inanacak olursak, elini kolunu sallayan herkes G League seçmelerine katılabilirdi.

İşin asıl bomba tarafı ne mi? Bunun bedeli sadece 200 dolardı.

Bu farkındalık aklımda bir soru uyandırdı: NBA’in gelişim ligi G League’e girmek gerçekte ne kadar zor?

Bu soruyu editörlerime yönelttiğimde bana meydan okudular: “Neden gidip kendin öğrenmiyorsun?”

Böylece bir fikir doğmuş oldu. G League’in açık seçmelerine katılacaktım. Bu meydan okumaya hazırdım. Ne de olsa bu tarz bir deneyim gazeteciliğine ilk kalkışım değildi. (Geçen ekim ayında, “Amerika’nın En Tehlikeli Spor Salonu”nda antrenman yaparak zihinsel ve fiziksel dayanıklılığımı test etmek için Diamond Gym’e gitmiştim.) Bu görev aynı zamanda çocukluk hayalime dokunmamı da sağlayacaktı.

Basketbol her zaman DNA’mda olan bir şeydi. Dedem Kansas City, Kansas çevresinde rekreasyon merkezleri işletiyordu. 5 yaşımda oynamaya başladığım kış ve yaz ligleri düzenlerdi. Yazlarım, üç kez Nike Peach Jam şampiyonu olan MOKAN Elite ve KC Run GMC gibi ülkenin en iyi programlarına ve sıralamalarda yer alan yeteneklerine karşı AAU turnuvalarında oynayarak; kışlarım ise lise basketboluyla geçerdi. Ancak lise bitip basketbol dışındaki fırsatlar için burs teklifleri yağmaya başlayınca basketbol hayallerim de sona erdi. Yetişkin liglerinde oynamaya (ve rakiplerimi ezip geçmeye) devam ettim ama profesyonelliğe hazır olmak istiyorsam profesyonel tavsiyelere ihtiyacım vardı.

Bir adayda nelerin arandığına dair koçluk tavsiyesi almak için aradığım kişi, NBA’de 13 sezon oynamış emekli bir veteran ve eski bir NBA başantrenörü olan dayım Earl Watson oldu.

Watson, “En çok isteyen ve oyunu saygıyla oynayan kişiyi ararlar,” dedi.

Watson, ücretli açık seçmelerin nereye varabileceğini ilk elden görmüştü. Koçluk kariyerine San Antonio’nun G League takımı Austin Spurs‘te başlamıştı. O zamanlar adı NBA Development League olan ligde, 60 oyuncuyla birlikte seçmelere katılmak için 150 dolar ödeyen ve kadroya girmeyi başaran Jonathon Simmons’ın koçluğunu yapmıştı. Simmons, Temmuz 2015’te San Antonio ile ilk NBA sözleşmesini imzaladı ve ardından Orlando Magic ile üç yıllık, 20 milyon dolarlık bir anlaşmaya imza attı.

Watson, seçme sürecini yapımcılığını Jordan Peele’in üstlendiği psikolojik korku filmi “Him”e, gereken zihniyeti ise filmdeki o meşhur repliğe benzetti: “Neleri feda etmeye hazırsın?”

BİR SONRAKİ ADIM bir seçme bulmaktı. Kaderin bir cilvesi olarak, Philadelphia 76ers‘ın G League takımı —ve tesadüfen NBA 2K27’deki MyPlayer karakterimin de oynadığı takım— olan Delaware Blue Coats birkaç hafta içinde açık seçme düzenliyordu. Belki de bu bir işaretti.

Blue Coats başantrenörü JP Clark’a göre takım, yetenekli oyuncuların hem Delaware yönetimine ve teknik ekibine hem de 76ers gözlemcilerine kendilerini göstermeleri için her yıl açık seçme düzenliyor.

Peki söz konusu seçmelerde ne arıyor?

Clark, “Aradığımız tek şey yetenek, değil mi? Sadece takımımıza değer katabilecek, iyi insanlar, iyi karakterler olan yetenekli oyuncular,” dedi. “Genel olarak çok yönlülük ve bizim için birden fazla pozisyonda oynayabilecek yetenekli, iyi çocuklar arıyoruz.”

Delaware’in 4 Ekim’deki açık seçmeleri, takım tarihinin en yüksek katılımı olan 140 oyuncuyu çekecekti. Oyuncu başına 200 dolardan bu, takımın iadesiz kayıt ücretlerinden 28.000 dolar toplayacağı anlamına geliyordu. Clark, bu fonların sezon boyunca kadrodaki oyunculara daha iyi bir yaşam standardı sunmak için kullanıldığını söyledi.

Clark, “Oyuncularımıza birinci sınıf bir ortam sunmaya çalışıyoruz ve onlara mümkün olan en iyi şekilde bakılmasını istiyoruz,” dedi. “Tüm bu gelir belki fazladan bir takım yemeği yememize, belki daha iyi bir seyahat rotası seçmemize ya da bir otelde fazladan bir gece kalmamıza gidiyor… Burada, Delaware’de Philadelphia 76ers deneyimini elimizden geldiğince taklit etmeye çalışıyoruz.”

Clark ayrıca 2026-27 kadrosu için boy ve fizik eklemenin Delaware’in en büyük önceliği olduğunu belirtti.

Clark, “Uzunlardan çok guard var. Bu yüzden gelip biraz fiziksellik katabilecek, perdeleme yapabilecek ve sert oynayabilecek her türlü uzun oyuncu kesinlikle listemizin en başında yer alıyordu,” dedi.

Blue Coats, 2025-26 normal sezonunu 18-18’lik dereceyle tamamlamış ve maç başına 47,7 ribaund alarak ligin en iyi beşinci ribaund takımı olmuştu. Ancak ikinci şans sayıları vermede ligde 25., boyalı alandan yenen sayılarda ise sondan ikinci sırada yer almıştı.

TAM KAPASİTEYE ULAŞAN Blue Coats açık seçmelerine katılmak için yeşil ışık aldığımda, yarı maraton koşmak için antrenman yapıyordum. Antrenmanlarım hızla uzun koşulardan sürat ve interval koşularına kayarken, bir yandan da şut atmak ve şutör dokunuşumu yeniden bulmak için spor salonuna girmeye başladım.

Delaware yolculuğumdan önceki cuma gecesi, meslektaşım Dre Waters ile birlikte ünlü “Auburn drili” de dahil olmak üzere sayısız şut çalışması yaparak kondisyon, top hakimiyeti ve şut üzerine dört saat boyunca salonda çalıştım. O gece o kadar çok şut attım ki ayakkabılarımı çıkardığımda ayak parmaklarım kanıyordu. Ama bu benim için hiç önemli değildi; önemli olan tek şey rekabet etmeye hazır olmamdı ve karşıma çıkan hiçbir şeyden geri adım atmayacaktım.

Cumartesi günü Wilmington’a doğru araba sürerken babamı aradım. Motivasyon konuşmasını bitirdiğinde, kendimi yeniden bir Pop Warner maçına giderken yolcu koltuğunda oturan bir çocuk gibi hissettim. “Sadece sıkı oyna ve kendi oyununu oyna. Ne yapman gerektiğini biliyorsun,” dedi. Duymam gereken tek şey buydu. Bir sonraki aramam, seçmelerden önceki akşam planımın neleri içermesi gerektiğine karar vermek için Watson’aydı.

Bana, “Koşman gerekiyor; ritmini korumak için deparlar at. Sonrasında vücudunu gevşek tutmak için esneme hareketleri yap ve köpük rulo (foam roller) kullan,” dedi.

Akşam programım belli olmuştu.

Delaware’e yaptığım dört saatlik yolculuğun ardından valizimi otele bıraktım ve doğruca koşu bandına yöneldim. Antrenman, bacaklarımı diri tutmak için dört adet çeyrek millik depar ve dinlenme koşularına bölünmüş 2 millik bir koşuydu.

Ertesi güne enerji depolamak için akşam yemeğinde tavuk ve sebzeli bir karbonhidrat kasesi yedim. Arka plandaki şarkım mı? Bir zamanlar sahip olduğum basketbol hayallerini hatırlamama yardımcı olması için Jill Scott’ın “Dreamin'” şarkısıydı.

Philadelphialı sanatçı, saat 22.30’da ışıklar kapanmadan önce “Hayal için yaşa, hayalin peşinden git, güzel hayalperest,” diye şarkı söylüyordu.

SABAH 06.30’DA tesise yaklaşmadan hemen önce Judy Johnson Drive üzerindeki köprüyü geçerken, duvarı süsleyen büyük bir “76” amblemi dikkatimi çekti.

Kapılara yaklaştığımda şimdiden bir kuyruk oluşmuştu; kapüşonlu sweatshirt giymiş en az 20 katılımcı kendi aralarında sohbet ediyor, rakiplerini tartıyordu.

Katılımcılardan Brandon Hall’un bir başka oyuncuya Los Angeles’tan gece uçağına bindiğini, sabah 5’te indiğini ve doğruca spor salonuna geldiğini söylediğini duydum.

Oyuncular gruplar halinde gelmeye başladı. Kimisi uzun, kimisi kısaydı; bir avuç içerik üreticisi ve birkaç tane de sıkı Sixers taraftarı vardı.

Kendi kendime, “Sixers kıyafetleri ve en yeni LeBron James formasını giymenin kendilerini diğerlerinin önüne geçireceğini mi sandılar?” dedim.

Hall başka bir oyuncuyla sohbet etmeye başladı ve beyaz kapüşonlu bir oyuncuya daha önce hiç seçmelere katılıp katılmadığını sordu. Oyuncu, daha önce Dallas Mavericks‘in G League takımı Texas Legends’ın seçmelerine katıldığını, orada bazı oyuncuların “iyi olmadığını” ve seçmeler sırasında “onlara basketbolu öğretmek zorunda kaldığını” söyledi.

Bir katılımcı ise Sixers ceketi giyen bir kameramana, “YouTube, bu iş bizde,” dedi.

Katılan 140 oyuncu arasında, Newark, Delaware’li tam zamanlı içerik üreticisi olan ve her zaman NBA’de oynama hayali kuran Brandon Dwyer da vardı. Florida Gulf Coast üniversitesine burs almadan (walk-on) girmiş ve ilk sayılarını beşinci yılında atmıştı. Şimdi ise yeni bir hayalin peşindeydi: G League’de oynamak.

Eski adıyla NBA Development League olan G League, açılış sezonunu 2001-02’de gerçekleştirdi. Temel amacı, ligin “araştırma ve geliştirme laboratuvarı” gibi hareket ederken, oyuncuların, koçların ve yöneticilerin sonunda NBA’e geçiş yapmalarına yardımcı olmaktır.

Çoğu zaman, NBA’den gönderilen veya çift yönlü (two-way) sözleşmeye sahip oyuncular aynı takıma bağlı kalır. Ancak NBA hakları herhangi bir takımda bulunmayan oyuncular NBA’de serbest oyuncu sayılır ve hangi G League takımında oynarlarsa oynasınlar herhangi bir NBA takımı tarafından kadroya çağrılabilirler. İlk 25 sezonunda G League’den NBA’e tam 1.173 oyuncu çağrıldı. İlki 2001 yılında Denver Nuggets‘ın Fayetteville Patriots’tan Chris Andersen’ı kadrosuna katmasıyla gerçekleşti. Andersen NBA’de 15 sezon oynadı.

Yani G League’e girmeyi başarabilirseniz, NBA’e ulaşmanın gerçekten bir yolu var demektir.

NBA G League Başkanı Shareef Abdur-Rahim, ESPN’e yaptığı bir Zoom röportajında, açık seçmeler fikrinin her takım için topluluk oluşturmaya ve onları sürece dahil etmeye yardımcı olurken, şans verilmeyen oyunculara (underdog) da fırsat tanıdığını söyledi.

Abdur-Rahim, “Takımlarımız, işin gelişim boyutu ve yetenek tespiti açısından bu seçmeler, tarihsel olarak takımların yetenekleri belirlemesi ve gözden kaçmış olabilecek oyuncuları bulması için bir yol olmuştur,” dedi. “Bu konuda oldukça iyi bir başarı yakaladık.”

Açık G League seçmelerine katılmak için kendi cebinden para ödeyen iki oyuncu, 2026-27 NBA sezon öncesinde sayı atmayı başardı. 2024’te Motor City Cruise seçmelerine katılmadan önce Eastern Kentucky’de iki sezon oynayan John Ukomadu, Detroit Pistons formasıyla sayı üretti. Philip Wheeler ise 2025’te Philadelphia 76ers ile ilk NBA maçına çıktıktan sonra Phoenix Suns adına sayı kaydetti. Wheeler, 2021’de Rio Grande Valley Vipers seçmelerine katıldığında hiç kolej basketbolu deneyimi yoktu. Vipers onu kadrodan kesti ancak ücretsiz antrenman oyuncusu olarak geri çağırdı ve sonunda bir sözleşme kazandı.

Abdur-Rahim, “Bence ligimizin bu yönünü gerçekten özel kılan şey bu; kendi parasını ödeyip açık seçmelere giden bir adam görüyorsunuz. Hafta sonu savaşçılarıyla gerçekten ciddi basketbolcuların bir arada olması çok ilginç,” dedi.

Dwyer ESPN’e, “Hangi çocuk NBA’de oynamak istemez ki?” diye konuştu. “Üzerimde bir NBA gelişim takımının amblemini taşıyan bir forma olması gerçeği bile bana buna bir şans vermem, denemem gerektiğini söylüyor; bu yüzden bence bu sadece o çocukluk hayalinin peşinden koşmak.”

26 yaşındaki Mekhi Young, 2022-23 sezonunda Madrid’de profesyonel olarak yurt dışında oynamıştı bile. Onun hayali ise imkânsızı başarmaktı.

Young, “Çocukluğumdan beri basketbol oynuyorum ve hep göz ardı edildim; bana hiç bakmadılar, beni dışarıda bıraktılar,” dedi.

Christian Lyons’ın yolu onu son üç yıldır seçmelere katılmaya itmişti. Lise üçüncü sınıfta ilk kez okul takımına girmesinden, yıllarca süren sakatlıkların onu sahalardan uzak tutmasına kadar geçen süreçte, daha küçük liglerde ve YouTube’daki maçlarda oynayarak basketbola geri dönüş yolunu buldu. Eylül ayında Rowan Üniversitesi’nde düzenlenen bir Blue Coats seçmesine zaten katılmıştı. Wilmington’a geldiğinde teknik ekip onu tanıyordu.

Lyons ESPN’e, “Bu yıl farklı hissettirdi. Tanrı bana ilham veriyor ve oraya gitmem, seçmelere katılmam ve performans göstermem için bana yol gösteriyordu,” dedi. “Beni tanıyorlardı, bu yüzden daha büyük bir işaret gibiydi. Sanki onlara çok tanıdık gelmiştim.”

KAPILAR SABAH 07.37’DE AÇILDI ve içeri giren altıncı kişi bendim. Kaydımı doğrulamak ve gün boyu giyeceğim formayı almak için iki kontrol noktasından geçerken taze patlamış mısır kokusu burnuma çarptı.

Üzerinde 42 numara yazan çift taraflı siyah-beyaz file bir forma ve 2 numaralı sahada oynama görevi beni bekliyordu. Bir yer buldum, Nike G.T. Zoom Cut 2 ayakkabılarımın bağcıklarını bağladım ve formayı üzerime geçirdim.

Vakit gelmişti.

Ben esneme hareketleriyle başlayıp şut mekaniği çalışmalarına geçtiğim normal ısınma rutinimi yaparken, katılımcılar da sonraki bir saat boyunca yavaş yavaş salona doluştu.

Sahalar doldukça oyuncular üçlükler göndermeye, smaçlar vurmaya ve akrobatik bitirişler yapmaya başladı. Lyons adeta salondan dışarı zıplıyor ve atletizmini sergileyerek daha en baştan çemberleri sarsıyordu. Ben ise bacaklarımı ve kollarımı rekabet zamanına saklamayı tercih ettim. Merkez saha olan 1 numaralı sahanın batı yarısında ısınma şimdiden tam temaslı bire bir maçlara dönüşmüştü. Diğer sahalardaki oyuncular şut aralarında göz ucuyla orayı izliyordu.

Dwyer yanımdan geçerken, “O sahaya çıkıp rekabet etmenin bir yolunu bulmalıyım, görülmem lazım,” dedi.

Tıpkı Lyons gibi bu, Dwyer’ın da ilk G League seçmesi değildi. Eylül ayında Orlando Magic‘in G League takımı Osceola Magic’in seçmelerine katılmış ve orada çok daha az katılımcı olduğunu söylemişti.

Dwyer ESPN’e, “Bununla Magic seçmeleri arasındaki temel fark, burada çok daha fazla insan olmasıydı. Muhtemelen LeBron [James] etkisi,” dedi.

Lyons ise daha büyük kalabalığı memnuniyetle karşıladı: “Üzerimde çok fazla göz vardı.”

Kısa bir süre sonra Blue Coats genel menajer yardımcısı CJ Marchesani ve yardımcı antrenör Reggie Redding bizi orta sahaya çağırdı. Mesaj basitti: Eğer antrenman kampına davet edilme şansı istiyorsanız, doğru oyunu oynayın ve takım arkadaşlarınıza güvenin.

Chase Fieldhouse’da “Üç deyince Blue Coats: 1… 2… 3… Blue Coats!” sesleri yankılandı.

Grup ısınmasının ardından Redding, geçiş hücumu, karar verme ve savunmaya odaklanan ilk drili göstermek için bizi tekrar yanına çağırdı. Oyun 3’e 3 geçiş hücumu olarak başlıyor ve her iki taraftan birer oyuncunun orta sahaya dokunmak için depar atıp oyuna dahil olmasıyla 4’e 4’e dönüyordu. Koçlar savunmada konuştuğumuzu duymak ve kimin rakibi durdurabileceğini görmek istiyordu.

Planım agresif olmak ve akıllı oynamaktı. İlk pozisyonumda topu süren oyuncunun arkasına gizlice yaklaşıp topu çaldım; bu, çocukken babamla defalarca çalıştığımız bir hareketti. Benimle gurur duyardı. Henüz terlememiştim bile ama o top çalma bana gerçeği idrak ettirdi: Gerçekten buradaydım.

Yaklaşık 20 dakika geçtiğinde, çembere giden temiz şutlardan çok yerdeki toplar için yapılan boğuşmalar yaşanmıştı. Koçlar sahaya iyi yayılmamızı ve savunmada konuşmamızı hatırlatmak için drili durdurdu, ardından bizi su molasına gönderdi. Sonrasında olacaklara hiç hazır değildim.

ESKİ BİR SETON HALL uzunu ve Full Court International’ın sahibi olan Dan Dunne, Porto Riko kökenli oyuncular arıyordu. Su molası sırasında 2.08 boyundaki koç yanıma yaklaştı ve bana uyruğumu sordu. Ona Siyahi ve Hispanik kökenlerimden bahsettim.

İstersem Meksika’da profesyonel olarak oynamam için beni menajerlerle görüştürebileceğini söyledi ve daha fazla bilgi için seçmelerden sonra kendisiyle buluşmamı istedi. Aynı bilgiyi Young’a da iletti.

Hayatımın basketbol hayallerimin gerçeğe dönüşmeye başladığı kısmı bu muydu? Seçmelerde daha aşmam gereken çok şey olduğu için bu konuya fazla kapılmamaya çalıştım.

Redding ve diğer Blue Coats yardımcıları bize oynayacağımız üç hücum setini gösterdiler, ardından bizi sahalarımıza geri gönderip takımlara ayırdılar. Benim sahamda toplam altı takım vardı; harika bir grup adamla birlikte 3 numaralı takıma düştüm. Kısa bir takımdık —en uzunumuz yaklaşık 1.93 boyundaydı ve 1.90’lık boyumla takımın en uzun ikinci oyuncusuydum— ama etkiliydik.

Her takımın sekizer dakikalık tek çeyrekten oluşan iki maç garantisi vardı.

İlk maçımızı beklerken, ısınmalarda attığı her şutu sokuyor gibi görünen bir adamın baskı altında üst üste üç hücumda çizgiye basıp topu dışarı çıkardığını izledim. Koç onu oyundan aldığında, çantasının yanına yürüdü, kıyafetlerini değiştirdi ve maçın ortasında salonu terk etti.

Ne yapmamamız gerektiğine dair canlı bir örneğimiz vardı artık.

Takım hedefimiz kazanmak… ve bunu yaparken birbirimizin iyi görünmesini sağlamaktı. İlk maçta hücumda doğru setleri oynadık ve sert savunma yaptık.

Birden fazla zorlama şuta, ölü topa ve hatta bazı top kayıplarına sebep olunmasına yardımcı oldum.

1.70 boyundaki oyun kurucumuz Young sahada her yerdeydi. Top çaldı, topsuz oyunlar üretti ve devlerin arasından çember altında bitirişler yaptı. Yürekli oynuyordu.

Young, “Kısa olduğum —boyum— yüzünden beni hâlâ küçümsüyorlar,” dedi. “Kısa olmam oynayamayacağım anlamına gelmez.”

Young, kurnazlığı ve perdelemelerden çıkış şekliyle bana eski Delaware oyun kurucusu Aquille Carr’ı hatırlattı.

İlk maçımızı kazandık.

Maç aralarında, seçmelerden önce de birbirini tanıyan bir takım gibi hareket ettik. Dostluklar kuruldu, basketbol zekası paylaşıldı ve bir sonraki rakibimizi analiz etmeye devam ettik.

KENARDAN İZLERKEN, siyah formalı takımlardan birinde yer alan, yaklaşık 1.70 boyundaki bir katılımcı, üzerine bol gelen retro 76ers şortu, Sixers tişörtü ve kırmızı ayakkabılarıyla bariz bir Sixers taraftarı olarak göze çarpıyordu. Topu her aldığında çembere iyi bir atış açısı arıyor ama savunmacıları daha uzun ve agresif olduğu için bulamıyor, bu yüzden boştaki arkadaşına pas veriyordu.

Ancak birkaç hücum sonra, kanadın hemen dışında durdu ve şut stilinin ne kadar iyi ya da kötü göründüğüne aldırmadan hiç tereddüt etmeden şutunu gönderdi. Şut çemberden geçti ve büyük bir heyecanla, diğer katılımcıların gülüşmeleri eşliğinde ok ve yay sevinci yaparak sahada geriye koştu.

Sahaya geri dönmek için sabırsızlanıyorduk.

İkinci rakibimizde yaklaşık 2.06 boyunda, 104 kilo ağırlığında bir uzun ve ilk maçında Stephen Curry mesafesinden üçlükler gönderen Dwyer vardı. Onların uzunuyla eşleşeceğimi biliyordum ve takımın en uzunlarından biri olarak bu, savunma agresifliğimi tekrar göstermek için bir şanstı.

Şaşırtıcı bir şekilde hava atışını biz kazandık. Ve maçın ilk oyununda topu tepede yakaladığım an ters eşleşmeyi (mismatch) fark ettim.

Üçlü tehdit pozisyonunda, savunmacımın yutup yutmayacağını görmek için ona bir aldatma adımı (jab step) attım. İçimden kendime, “Eğer yutarsa, üzerine git. Acımak yok,” dedim.

Yuttu. Bir crossover ve tereddüt hareketi (hesitation), tepeden şuta kalkmama yetecek kadar geri adım atmasını sağladı; bileğimi büktüm ve topu elimden çıkardım —parmak uçlarımdan çıkarken harika hissettirmişti.

Top çemberin arkasına ve filenin dibine değerek maçın ilk sayılarını kazandırdı.

Hemen savunmaya koştum ve bir dizi perdelemenin arasından sıyrılarak tam zamanında elimi kaldırıp kanattan gelen şutu bozdum ve şutörün kaçırmasını sağladım.

Ateşlenmiştim.

Sahada birkaç kez gidip geldikten sonra, sanki birisi ciğerlerime acı sos dökmüş gibi hissettim.

Ertesi hafta sonu Hartford’da bir yarı maraton koşmak için antrenman yapıyordum ve şimdi sekiz dakikalık bir hazırlık maçında nefes almaya çalışıyordum.

Zihnimin gerisinde Watson’ın “basketbol kondisyonunda” olmakla ilgili sesi yankılandı. Oyuncu değişikliği istemeyi düşündüm ama o antrenman kampı davetini istiyordum. Derin bir nefes aldım ve birkaç saniye sonra ikinci nefesim açıldı.

Sahada gidip gelerek, hızlı hücumları ve top çalmaları önleyerek geçen yaklaşık dört dakikanın ardından, skor 4-4 berabereyken bitiş düdüğü çaldı. Uzatma yoktu.

Ve işte böylece seçmemiz sona ermişti. Aklımdaki tek düşünce koçlara yeterince şey gösterip gösteremediğimdi.

Hall, Young’a, “Bugün harika oynadın dostum,” dedi. Young ise, “Eyvallah kardeşim, sen de çok iyisin,” diye karşılık verdi.

Benzer bir sohbetin ardından Hall elimi sıktı. Bana, “Kardeşim, gerçekten basketbol oynuyorsun. Çok iyisin,” dedi. Ona teşekkür ettim ve onun oyunundan ne kadar etkilendiğimi söyledim.

Young ayrıca seçme performansından etkilenen Dunne ile de görüştü. Dunne bize iletişim bilgilerini verdi ve profesyonel olarak oynamak istersek bizi Meksika’daki menajerler ve koçlarla buluşturabileceğini yineledi.

Young heyecanla bana, “O Meksika parasını birlikte kapabiliriz!” dedi.

2 numaralı sahadaki son maçı izlemek için takım olarak tekrar bir araya oturduk. Bir top kaybının ardından, bir oyun kurucu koçların söylediği seti oynamadıkları için takım arkadaşlarına sert çıktı.

Oyuncu, “Bu o—— çocukları basketbol oynamayı bilmiyor dostum!” diye bağırdı.

Hall bize dönerek, “Burada bunu yapamaz, burası mahalle arası spor salonu (LA Fitness) değil,” dedi.

Maçtan sonra oyun kurucu hâlâ öfkeli bir şekilde gelip takımımızın yanına oturdu. Yanına yürüyüp çömeldim ve NBA, G League ve diğer profesyonel gözlemcilerin her hareketine ve soğukkanlılığına baktığını hatırlattım.

“Takdir ediyorum kardeşim. Sadece koçun onlara söylediğini yapmıyorlar ve bu s— beni deli ediyor çünkü elimden fazla bir şey gelmiyor,” diye yanıtladı.

Benim cevabım mı? “Burada kontrol edebileceğin şeye, yani kendi oyununa odaklan.”

SAAT 11.00’E YAKLAŞIK 30 dakika kala Marchesani, kalan tüm katılımcıları bir konuşma yapmak üzere orta sahadaki Blue Coats ambleminin üzerinde topladı.

O ve Clark, geldikleri için herkese teşekkür etti ve gördükleri çabadan dolayı minnettarlıklarını dile getirdikten sonra, bazı basketbol hayallerini rayından çıkaracak, bazılarınınkini gerçekleştirecek, bazıları içinse umut bırakacak bir sonraki adımları anlattı.

Marchesani, öne çıkan oyunculardan oluşan son bir maç —bir all-star maçı— için 16 kişilik bir liste okudu.

Okunan her numarayla birlikte salon daha da sessizleşti. Kendi numaramı duymak için kulak kesildim ama okunmadı. Son bir kez “Blue Coats” tezahüratıyla dağıldık ve çemberleri sarsan smaçlarla dolu son hazırlık maçını izledik.

Katılımcıdan takım arkadaşına ve dosta dönüşen oyuncular ayrı yollara gitmeden önce, koçlar tesisi boşaltmalarını söyleyene kadar yaklaşık 10 dakika sohbet ettiler.

Hall oturdu, iPhone’unu çıkardı ve Instagram hikayesinde paylaşmadan önce salonun bir fotoğrafını çekti. O gece uçağına gerçekten değmişti.

Chase Fieldhouse’dan ayrıldığımda vücudum hemen sızlamaya başladı. Tişörtümü çıkardığımda sebebi ortaya çıktı: Sol pazumun iç kısmını tamamen siyah ve mora çeviren bir çürük ve kaburgalarım boyunca bir haftadan fazla kalan morluklar.

Bir Blue Coats sözcüsü, antrenman kampı daveti kazanan oyunculara seçmeden bir hafta sonra telefon açıldığını söyledi. Üç oyuncu o telefonu aldı. Dwyer, Young ve ben almadık.

Lyons içinse bu seçme, onu Wilmington’a gelme sebebi olan hayaline bir adım daha yaklaştırdı.

ESPN’e yaptığı açıklamada Blue Coats’un kendisini muhtemelen antrenman oyuncusu olarak tekrar görmek istediğini söyledi.

“Kendimi kanıtladım,” dedi.

Oradan, açık seçmeler yoluyla G League kadrosuna girmenin neler gerektiğine dair daha iyi bir fikirle ayrıldım. Ve sonraki bir hafta boyunca, kolumu her kaldırdığımda denemenin bedelini hâlâ hissedebiliyordum.

Bir önceki geceyi “Dreamin'” şarkısını dinleyerek ve çocukken kurduğum basketbol hayallerini düşünerek geçirmiştim. Wilmington’da geçirdiğim üç saat boyunca, o hayallerden birinin peşinden tekrar koşmanın nasıl bir his olduğunu öğrenmiş oldum.

Basketbol gündemindeki en son gelişmeler için tıklayın!
EuroLeague gündemindeki son haberler için tıklayın!
NBA gündemindeki son haberler için tıklayın!

Eurohoops.net'u Favori Basketbol Kaynağınız Olarak Kullanın.

Google LogoEurohoops'u Google'a Ekleyin