Του Γιάννη Ράμμα/ irammas@eurohoops.net
Η οποία επίδοση τον έχει ακόμα στο όριο της πρόκρισης στο Play-In Showdown. Ούτε έστω απ’ ευθείας πρόκρισης στα playoffs με μειονέκτημα έδρας. OOOK…
Από ήττα σε ήττα οι βασικές ανταγωνίστριες ομάδες για μία θέση στην postseason, από ήττα σε ήττα κι ο Παναθηναϊκός. Τέσσερις διαδοχικές έφτασε. Για πρώτη φορά τέτοιο αρνητικό σερί υπό τον Εργκίν Αταμάν (2023-σήμερα).
✈ Παρτιζάν 78-62
🏟 Φενέρμπαχτσε 83-85
🏟 Παρί 99-104
🚍 Ολυμπιακός 86-80
Ενδιάμεσα απ’ αυτές τις ήττες υπήρξε η κατάκτηση του Κυπέλλου Ελλάδας, που είχε κάνει άπαντες να πιστέψουμε πως ήταν επιτέλους αυτό το “turning point”, που όλο ακούγαμε (όχι από εμένα) και διαβάζαμε (όχι από εμένα), αλλά όλο δε βλέπαμε.
Όπως επίσης είχαμε πιστέψει άπαντες πως η εκείνη νίκη επί του Ολυμπιακού (68-79) στο ΚΓ Νέας Αλικαρνασσού θα ήταν οδηγός για τα επόμενα ντέρμπι “αιωνίων”, πόσω μάλλον για ένα μετά από μόλις 13 ημέρες, έστω στο ΣΕΦ, έστω για την Ευρωλίγκα.
Κι όμως, η εικόνα που παρουσίασαν οι δύο ομάδες ήταν λες κι ήταν αντίστροφα στην κατάταξη.
Ήταν σχεδόν σίγουρο πως οι παίκτες του Γιώργου Μπαρτζώκα θα τα έδιναν όλα για να καλύψουν τις σημαντικές απουσίες των Σάσα Βεζένκοφ & Τόμας Ουόκαπ, αλλά ούτε ο πιο απαισιόδοξος φίλος του Παναθηναϊκού δεν περίμενε πως αυτοί του Εργκίν Αταμάν θα έδιναν οτιδήποτε λιγότερο.
Προφανώς φταίνε οι παίκτες για την εμφάνιση στο πρώτο ημίχρονο (36-19 στο 18′), φταίει κι ο 60χρονος Τούρκος προπονητής τόσο γενικά όσο κι ειδικά.
Αδυνατώ να καταλάβω την απουσία του Παναγιώτη Καλαϊτζάκη από τη 12άδα, όταν η απάντηση σε κάθε “DNP” του Βασίλη Τολιόπουλου είναι η ίδια κάθε φορά, πως υπάρχουν άλλοι, πιο σημαντικοί, μπροστά στο rotation και δεν υπάρχει χώρος και χρόνος γι’ αυτόν. Ε, τότε μην τον συμπεριλάβεις καν στη 12άδα κι έχε στον πάγκο έναν παίκτη που μπορεί να προσδώσει ενέργεια στην άμυνα, μέσω της οποίας και μόνο ξέρει πως θα χωρέσει στην πεντάδα.
Περισσότερο αδυνατώ να καταλάβω την απουσία του Νάιτζελ Χέιζ-Ντέιβις από την αρχική πεντάδα. Σάσα Βεζένκοφ απόντος, ο “NHD” θα έπρεπε να ήταν starter κι όλες οι επιθέσεις του Παναθηναϊκού να πηγαίνουν σε αυτόν, μέχρι ο Γιώργος Μπαρτζώκας να πει “Αρκετά!” και να βγάλει τον Άλεκ Πίτερς από το παιχνίδι.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Περί διαιτησίας
Και μόνο αυτές οι δύο αποφάσεις με εκνεύρισαν περισσότερο από όσο εκνεύρισαν τους παίκτες του Παναθηναϊκού συγκεκριμένες αποφάσεις των διαιτητών στο πρώτο ημίχρονο.
Υπάρχει η παρανόηση πως οποιαδήποτε αναφορά στη διαιτησία αφαιρεί κάτι από τη νίκη μίας ομάδας και δίνει δικαιολογία στην ήττα της άλλης. Δηλαδή, δε μπορεί να νικήσει δίκαια η μία και να χάσει δίκαια άλλη, αλλά να υπάρχουν και κακές αποφάσεις των διαιτητών;
Ο Χουάντσο Ερνανγκόμεθ εξέφρασε στη συνέντευξη στο ημίχρονο τον εκνευρισμό για 3-4 εξόφθαλμα φάουλ των παικτών του Ολυμπιακού, τα οποία οι διαιτητές δεν καταλόγισαν. Το γεγονός πως ο Παναθηναϊκός δε σούταρε καμία ελεύθερη βολή στα πρώτα 20:00 λεπτά (έναντι 5/10) επέτρεψε παρερμηνείες, άλλωστε, στην Ελλάδα ζούμε, αλλά ο εκνευρισμός του κι όλων στον Παναθηναϊκό θα ήταν ίδιος ακόμη κι αν είχε σουτάρει διπλάσιες, δεδομένης και της διαφοράς που υπήρχε.
Όταν μία ομάδα δεν παίζει κι είναι πίσω στο σκορ, πόσω μάλλον σε ντέρμπι “αιωνίων”, ανεξαρτήτως έδρας, το αμέσως επόμενο χειρότερο που μπορεί να της τύχει εκείνη τη στιγμή είναι να αισθανθεί πως την εμπαίζουν οι διαιτητές.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Αν είχε πει οποιοσδήποτε άλλος πλην Χουάντσο Ερνανγκόμεθ αυτά που είπε ο ίδιος, π.χ. ο Εργκίν Αταμάν που πιθανότατα να το απέφυγε καθότι σε αναστολή (μία αγωνιστική), δε θα είχα ασχοληθεί καν. Μισώ εξίσου και προσπαθώ να αποφεύγω κάθε αναφορά στη διαιτησία. Ο μόνος λόγος που το κάνω είναι για αιτιολογήσω -κι όχι για να δικαιολογήσω- αυτό το ξέσπασμα στην τηλεόραση της Ευρωλίγκας.
Αν υπάρχει άλλος, φίλαθλος ή οπαδός, με την ίδια άποψη, έχει καλώς. Αν όχι, πάλι καλώς. Ούτε εγώ συμφωνώ με πολλά που ακούω και διαβάζω.
Για παράδειγμα, δε συμφωνώ με τις συνεχείς επαναλήψεις δηλώσεων για σίγουρη πρόκριση στο Final Four (22-24/5) στο ΟΑΚΑ από μία ομάδα που είναι στη δέκατη θέση κι έχει εφτά διαδοχικά παιχνίδια υψηλής επικινδυνότητας από τα εναπομείναντα οχτώ.
Υπάρχουν κι άλλοι τρόποι να δείξεις πως δε σε πτοεί τίποτα. Για παράδειγμα, οι… νίκες.
Άιντε!
🏟 Ζαλγκίρις Κάουνας 12/3
🏟 Ερυθρός Αστέρας 20/3
✈ Ντουμπάι 24/3
🏟 Μονακό 27/3
✈ Χάποελ Τελ Αβίβ 2/4
✈ Μπαρτσελόνα 7/4
✈ Βαλένθια 9/4
🏟 Αναντολού Εφές 17/4
ΥΓ. Είμαι σχεδόν σίγουρος πως ό,τι δε μπορέσει να δώσει ο Ματίας Λεσόρ στην επιστροφή στη δράση μετά από τόσους μήνες θα το βρουν οι υπόλοιποι σε αυτοπεποίθηση και μόνο από την παρουσία του ο ξανά στο παρκέ.
ΥΓ2. Εννοείται πως δε συμφωνώ με κινήσεις όπως το κατέβασμα του λαβάρου για την κατάκτηση της Ευρωλίγκας το 2000, που φέρει τη φιγούρα του προέδρου της Ευρωλίγκας, Ντέγιαν Μποντιρόγκα, σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τη διαιτησία. Τα ευκόλως εννοούμενα παραλείπονται, αλλά μία αναφορά δεν είναι ποτέ περιττή έτσι όπως έχουν καταντήσει τα πράγματα στη δημοσιογραφία, στον αθλητισμό, στην Ελλάδα, παντού.
Διαβάστε ακόμη: