Του Γιάννη Ράμμα/ irammas@eurohoops.net
Εφτά φορές Πρωταθλητής Ευρωλίγκας σε 12 συμμετοχές σε Final Four (1994, 1995, 1996, 2000, 2001, 2002, 2005, 2007, 2009, 2011, 2012, 2024 + 2025). Ο Παναθηναϊκός κυριαρχεί σχεδόν όποτε δίνει το “παρών” σε τελική φάση της κορυφαίας ευρωπαϊκής διασυλλογικής διοργάνωσης.
Τα συναισθήματα ακολουθούν και κυριαρχούν εξίσου, έχοντας δώσει πολλές στιγμές που έχουν μείνει στην ιστορία.
Το Eurohoops θυμάται εφτά iconic στιγμές του εφτάστερου Παναθηναϊκού, μία σε καθένα από τα Final Fours που στέφθηκε Πρωταθλητής Ευρωλίγκας.
ΠΟΙΟΣ: Στόγιαν Βράνκοβιτς
ΠΟΥ: Accor Arena, Παρίσι
ΠΟΤΕ: 11 Απριλίου 1996
ΓΙΑΤΙ: Παναθηναϊκός – Μπαρτσελόνα 67-66 | Τελικός
“Έχασε τη μπάλα ο Γιαννάκης, έπεσα για να τη σώσω και παραλίγο να τον ρίξω!”. Ο Τζον Κόρφας δεν έριξε ποτέ τον Στόγιαν Βράνκοβιτς στον τελικό της Ευρωλίγκας το 1996, που συνέχισε να τρέχει μέχρι να κόψει -ναι, αντικανονικά- τον Χοσέ Αντόνιο Μοντέρο της Μπαρτσελόνα (67-66) στα κολλημένα -4,9″ (67-66) στο Palais de Bercy στην Accor Arena.
Όρθιος ο “Δαλματός Γίγαντας”, όρθιος κι ο “Πράσινος Γίγαντας” σε Final Four της Ευρωλίγκας για πρώτη φορά στην ιστορία.
ΠΟΙΟΙ: Θανάσης Γιαννακόπουλος, Ζέλικο Ρέμπρατσα
ΠΟΥ: PAOK Sports Arena, Θεσσαλονίκη
ΠΟΤΕ: 20 Απριλίου 2000
ΓΙΑΤΙ: Μακάμπι Τελ Αβίβ – Παναθηναϊκός 67-73 | Τελικός
Ο Ζέλικο Ρέμπρατσα είχε σηκώσει στις πλάτες του τον Παναθηναϊκό, MVP του Final Four το 2000 γαρ, δεν είχε πρόβλημα να σηκώσει και τον αείμνηστο Θανάση Γιαννακόπουλο, όταν ο αείμνηστος παράγοντας της ομάδας και του συλλόγου όλου πήδηξε πάνω του για να πανηγυρίσουν μαζί τη νίκη επί της Μακάμπι Τελ Αβίβ (67-73) στον τελικό της Ευρωλίγκας στην PAOK Sports Arena.
Ανίκητος ο “Ζέλε”, αλησμόνητος ο “Τυφώνας”.
ΠΟΙΟΣ: Ιμπραήμ Κουτλουάι
ΠΟΥ: Unipol Arena, Μπολόνια
ΠΟΤΕ: 5 Μαΐου 2002
ΓΙΑΤΙ: Κίντερ Μπολόνια – Παναθηναϊκός 83-89 | Τελικός
Ο Παναθηναϊκός ήταν έτοιμος να νικήσει τη Κίντερ Βίρτους Μπολόνια μέσα στην έδρα της στον τελικό της Ευρωλίγκας το 2002, χρειαζόταν ακόμη ένα μεγάλο σουτ, ΤΟ σουτ. Enter Ιμπραήμ Κουτλουάι. Τρίποντο για το 80-85 κι η ολική επαναφορά από το -14 (45-31 στο 18′) απείχε μόλις 49″.
Ο πανηγυρισμός του “Ίμπο”, πρώτα μόνος του και στη συνέχεια με τον Ζέλικο Ομπράντοβιτς, σήμαναν την έναρξη της αντίστροφης μέτρησης στο PalaMalaguti στη Unipol Arena, όσο πολλά κι αν είναι στο μπάσκετ τα 49″.
ΠΟΙΟΣ: Ντέγιαν Τομάσεβιτς
ΠΟΥ: ΟΑΚΑ, Μαρούσι
ΠΟΤΕ: 6 Μαΐου 2007
ΓΙΑΤΙ: Παναθηναϊκός – ΤΣΣΚΑ Μόσχας 93-91 | Τελικός
Ο Παναθηναϊκός πλησίαζε όλο και περισσότερο στο τέταρτο αστέρι στην Ευρωλίγκα κι ο κόσμος της ομάδας δονούσε όλο και περισσότερο το ΟΑΚΑ στον τελικό με την ΤΣΣΚΑ Μόσχας (93-91) το 2007. Ο Ντέγιαν Τομάσεβιτς ήθελε ακόμη περισσότερη φασαρία και το κατέστησε σαφές όταν επανέφερε τη διαφορά σε διψήφιο αριθμό στο 37′ (83-73).
Η χαρακτηριστική κίνηση με τα χέρια στα αυτιά ανέβασε κατακόρυφα τα ντεσιμπέλ, όπως έγινε και στο άκουσμα της κόρνας της λήξης 3:44 αργότερα.
ΠΟΙΟΙ: Ντρου Νίκολας, Μάικ Μπατίστ
ΠΟΥ: Uber Arena, Βερολίνο
ΠΟΤΕ: 3 Μαΐου 2009
ΓΙΑΤΙ: ΤΣΣΚΑ Μόσχας – Παναθηναϊκός 71-73 | Τελικός
Ο Ραμούνας Σισκάουσκας μόλις έχει αστοχήσει στο τρίποντο της πιθανής νίκης για την ΤΣΣΚΑ Μόσχας (71-73) κι ο Παναθηναϊκός ήταν ξανά Πρωταθλητής Ευρωλίγκας, και για το 2009. Μέχρι οι “πράσινοι” να πανηγυρίσουν όλοι μαζί, ο Ντρου Νίκολας, που είχε βρεθεί να μαρκάρει τον “Σίσκα” στην αλλαγή στην άμυνα με τον Δημήτρη Διαμαντίδη, πανηγύριζε μόνος ξαπλωμένος στο παρκέ της Mercedes-Benz Arena Uber Arena με υψωμένες γροθιές, την ώρα που ο εκστασιασμένος Μάικ Μπατίστ έχει υψώσει τις δικές του προς την εξέδρα με τον κόσμο της ομάδας.
Χαλάλι το καρδιοχτύπι από το +23 στο 21′ (28-51).
ΠΟΙΟΙ: Ζέλικο Ομπράντοβιτς, Δημήτρης Διαμαντίδης
ΠΟΥ: Palau “Sant Jordi”, Βαρκελώνη
ΠΟΤΕ: 8 Μαΐου 2011
ΓΙΑΤΙ: Μακάμπι Τελ Αβίβ – Παναθηναϊκός 70-78
“Ποιο είναι το κορυφαίο δίδυμο στην ιστορία του Παναθηναϊκού;”, θα σας ρωτήσει κάποιος. “Δημήτρης Διαμαντίδης & Μάικ Μπατίστ”, θα απαντήσετε και θα είστε σωστοί… κατά το ήμισυ. Η σωστή απάντηση είναι “Ζέλικο Ομπράντοβιτς & Δημήτρης Διαμαντίδης”!
Η αγκαλιά τους στα τελευταία δευτερόλεπτα του τελικού της Ευρωλίγκας το 2011 με τη Μακάμπι Τελ Αβίβ (70-78) στο Palau “Sant Jordi” ήταν χαρακτηριστική της σχέσης τους.