Της Eurohoops Team / info@eurohoops.net
Μία στιγμή είναι αρκετή. Ακόμη και αν χρειάζεται ένα δευτερόλεπτο για να καταγραφεί, μπαίνει στα κιτάπια της ιστορίας (της Ευρωλίγκας στην περίπτωσή μας) με γράμματα πελώρια. Ολόχρυσα. Και δεν πρόκειται να ξεφτίσει, όσα χρόνια και αν περάσουν.
Η φετινή σεζόν συμπληρώνει 26 χρόνια από την ημέρα που το Κύπελλο Πρωταθλητριών παρέδωσε την ιστορία του στην Ευρωλίγκα.
Και τα Final Four διαθέτουν τη δική τους ιστορία. Μέσα από μία εμβληματική στιγμή. Κάποιες θα φέρουν το χαμόγελο στους φίλους του Παναθηναϊκού και του Ολυμπιακού. Άλλες θα προκαλέσουν ένα μειδίαμα, συνοδευόμενο από ένα πελώριο “όχι ρε φίλε… όχι ξανά”.
Είστε έτοιμοι; Βαθιά ανάσα, υπομονή και ξεκινάμε.
Γιουλ εκτελεστής!
Ο Ολυμπιακός έχει το προβάδισμα με 78-77 απέναντι στη Ρεάλ Μαδρίτης, στον τελικό του Final Four του Κάουνας.
Η τελευταία επίθεση έγινε από τα χέρια ενός από τους πλέον κυνικούς παίκτες του ευρωπαϊκού μπάσκετ. Εκείνο το βράδυ ο Σέρχιο Γιουλ βάλθηκε να υπενθυμίσει ότι είναι ακόμα εδώ. Είναι (σχεδόν) ίδιος με τον killer, πριν το σοβαρό τραυματισμό (με τη φανέλα της Εθνικής Ισπανίας).
Και τα κατάφερε. Ένα jump shot, το σήμα κατατεθέν του, καμπύλη στην μπάλα και 79-78! Η Ρεάλ χτύπησε τα χέρια του Ολυμπιακού – σαν μία αυστηρή μαμά που δίνει ένα σκληρό μάθημα στο παιδί της – επειδή τα είχε τοποθετήσει επάνω στην κούπα. Και την έκανε δική της με… διάταγμα Γιουλ!
Το πεταχτάρι του Πρίντεζη!
Βρισκόμαστε στην Κωνσταντινούπολη. Τον Μάιο του 2012. Το ζευγάρι του τελικού απαρτίζεται από το μεγάλο φαβορί, την ΤΣΣΚΑ Μόσχας. Και το αουτσάιντερ, τον Ολυμπιακό.
Μέχρι το 28ο λεπτό του αγώνα, ο κανόνας επιβεβαιωνόταν πανηγυρικά: Η ρωσική ομάδα ήταν στο +19 (53-34).
Εκείνη τη στιγμή ίσως να γεννήθηκε η νοοτροπία του Ολυμπιακού, αυτό που ονομάζουμε “refuse to loose”.
Το επί μέρους 28-8 του Ολυμπιακού και οι χαμένες βολές του Ραμούνας Σισκάουσκας, έφεραν τον Γιώργο Πρίντεζη εκεί που έπρεπε.
Στη φάση της ζωής του. Πεταχτάρι και… Το “έργο τέχνης” απεικονίζει στις περισσότερες φωτογραφίες πολλές και διαφορετικές αντιδράσεις στην εξέδρα. Από φιλάθλους, από δημοσιογράφους. Όλες έχουν την έκπληξη “ζωγραφισμένη” στο πρόσωπο τους.
Ο Πρίντεζης ευστόχησε (62-61) και ο Ολυμπιακός πήρε την πρώτη κούπα, μετά την παρθενική του 1997.
Μία αγκαλιά, μία ιστορία
Το τελευταίο αστέρι του Παναθηναϊκού, πριν από τον προπέρσινο θρίαμβο του Βερολίνου, διέθετε την πιο iconic στιγμή ανάμεσα στα έξι (πρώτα) ευρωπαϊκά τρόπαια των “πρασίνων”.
Ο τελικός απέναντι στην Μακάμπι Τελ Αβίβ (78-70) έφτασε στο τέλος του. Ήταν 8 Μαΐου του 2011.
Ο Ζέλιμιρ Ομπράντοβιτς άνοιξε τα χέρια του, για να υποδεχτεί τον Δημήτρη Διαμαντίδη. Και ο αρχηγός του Παναθηναϊκού, σε μία από τις σπάνιες στιγμές που… ξεχάστηκε και λειτούργησε με το συναίσθημα, αφέθηκε επάνω στον προπονητή του.
Η στιγμή έγινε “αθάνατη” μέσα από φωτογραφίες και φυσικά από το βίντεο του αγώνα
Ο MVP Ντόντσιτς!
Η τελευταία μεγάλη εμφάνιση του Λούκα Ντόντσιτς με τη φανέλα της Ρεάλ Μαδρίτης. Και η τέλεια εκδίκηση! Περισσότερο απέναντι στον εαυτό του και λιγότερο κόντρα στους (όποιους) επικριτές του.
Επιτρέψτε μας μία μικρή παρένθεση. Το θέμα συζήτησης μας είναι το Final Four του 2018. Αλλά η αφήγησή μας πρέπει να ξεκινήσει ένα χρόνο νωρίτερα.
Η Ρεάλ αντιμετώπισε τη Φενέρ στον ημιτελικό. Και την παραμονή του αγώνα, πάνω από τον πιτσιρικά Ντόντσιτς είχαν πέσει δεκάδες δημοσιογράφοι. Με κάθε πιθανή ή απίθανη ερώτηση. Το άγχος μπορεί να… πνίξει ακόμα και παίκτες του επιπέδου του Σλοβένου. Για λίγο. Το πάθημα του 2017, έγινε μάθημα το 2018.
Και ο “Luka Magic” ήταν έτοιμος. Το Βελιγράδι έγινε τόπος θριάμβου για τον ίδιο και τη Ρεάλ, η οποία έφτασε στην κατάκτηση της κούπας απέναντι στη Φενέρ (15π., 3 ριμπ., 4 ασίστ), έχοντας προηγουμένως αποκλείσει την ΤΣΣΚΑ Μόσχας (16π., 7 ριμπ., 2 ασίστ).
Ο Ντόντσιτς αναδείχθηκε σε MVP και στη συνέχεια αποχώρησε (στο τέλος της σεζόν) για το ΝΒΑ.
Το μαγικό χέρι του Χριάπα
Ήταν απόλυτα ταιριαστό. Ένας Ρώσος παίκτης στη διάσωση μιας ομάδας που έκανε… νόμο την αγορά ακριβών ξένων παικτών στο δρόμο προς τη δόξα.
Στο Final Four του 2016 ο Βίκτορ Χριάπα οδήγησε την ΤΣΣΚΑ Μόσχας στην παράταση (χάνοντας νωρίτερα διαφορά 21 πόντων), στον τελικό απέναντι στη Φενέρμπαχτσε. Και στο έξτρα πεντάλεπτο η ρωσική ομάδα πήρε τη νίκη και το τρόπαιο (101-96).
Με τον Δημήτρη Ιτούδη να κερδίζει τη μάχη των πάγκων απέναντι στον Ζέλιμιρ Ομπράντοβιτς.
Ο Ράις και η “ομάδα του Λαού”
Στον τελικό του 2014, η Ρεάλ Μαδρίτης ήταν το φαβορί. Μόνο που ο Ταϊρίς Ράις δεν είχε τη διάθεση να αφήσει την ευκαιρία να πάει χαμένη.
Η Μακάμπι Τελ Αβίβ έμοιαζε να έχει εκείνη την αύρα της ομάδας που κανείς δεν περίμενε, αλλά βρέθηκε στο Μιλάνο (όπου έγινε το Final Four) για να τα πάρει όλα. Εκείνη το έδειχνε, αρκεί να το έβλεπαν και οι κοινοί οφθαλμοί.
Στον ημιτελικό απέναντι στην ΤΣΣΚΑ Μόσχας, ο Ράις έκανε το 68-67, πέντε δεύτερα πριν το τέλος, δίνοντας τη νίκη και την πρόκριση στη Μακάμπι.
Και στον τελικό, παρά το γεγονός ότι η Ρεάλ Μαδρίτης ήταν το μεγάλο φαβορί, ο Αμερικανός γκαρντ επέδειξε την κλάση του. Ξανά. Τι και αν έχασε την ευκαιρία να δώσει τη νίκη στους Ισραηλινούς στην κανονική διάρκεια;
Σκόραρε 21 από τους 26 πόντους του στην 4η περίοδο και την παράταση (14 μόνο στο έξτρα πεντάλεπτο) και οδήγησε την Μακάμπι στη νίκη με 98-86.
Τσίλντρες … to the rescue!
Βρισκόμαστε στο Final Four του Παρισιού (2010). Στον ημιτελικό. Ο Ολυμπιακός είναι εκεί. Με τον Παναγιώτη Γιαννάκη στον πάγκο. Και τον Τζος Τσίλντρες στο παρκέ. Μία από τις ακριβότερες κινήσεις στον ευρωπαϊκό χώρο εκείνη την εποχή.
Αντίπαλος σε εκείνο το βήμα πριν τον πρώτο τελικό μετά από 13 χρόνια ήταν η Παρτιζάν. Ο Μίλος Τεόντοσιτς ανέλαβε την κρίσιμη επίθεση του Ολυμπιακού, με τους Σέρβους να προηγούνται με 67-65.
Το τρίποντό του ήταν άστοχο. Αλλά ο Τσίλντρες ήταν στο σωστό σημείο, την κατάλληλη στιγμή. Εύστοχο φόλοου κάρφωμα και 67-67, μόλις 2.6 δεύτερα πριν το τέλος.
Το ματς οδηγήθηκε στην παράταση, με τον Ολυμπιακό να παίρνει τη νίκη με 83-80 και να φτάνει στον τελικό, όπου ηττήθηκε από την Μπαρτσελόνα με 86-68.
Ο κύριος Κουτλουάι μία νύχτα στην Μπολόνια
Εκείνη την εποχή υπήρχε η Κίντερ Μπολόνια. Ο χορηγός της ήταν εκείνες οι σοκολατένιες λιχουδιές. Μόνο που η ιταλική ομάδα μόνο γλυκιά δεν ήταν. Το αντίθετο. Έμοιαζε με ένα πλάσμα που είχε… δηλητήριο σε κάθε άκρο του: Μανού Τζινόμπιλι, Αντουάν Ριγκοντό, Ματίας Σμόντις, Μάρκο Γιάριτς, Αντόνιο Γκρέιντζερ…
Την ίδια στιγμή, ο τελικός του Final Four ήταν στο “σπίτι” της, στο PalaMalaguti.
Ο Παναθηναϊκός, ο οποίος είχε αποκλείσει την Μακάμπι στον ημιτελικό (83-75) διέθετε έναν από τους κορυφαίους killer των ευρωπαϊκών γηπέδων, τον Ντέγιαν Μποντιρόγκα.
Τόσο ικανό, ώστε να έχει την οξυδέρκεια να πασάρει, όταν η αντίπαλη άμυνα έριχνε πάνω του όλο το βάρος της.
Με το σκορ στο 82-80, υπέρ των “πράσινων”, ο “Ντέκι” πάσαρε στον Ιμπραήμ Κουτλουάι. Ο Τούρκος προσποιήθηκε και εκτέλεσε με εκείνο το αρχοντικό στυλ! Το σκορ έγινε 85-80 και λίγα δευτερόλεπτα αργότερα (89-83 το τελικό σκορ) ο Παναθηναϊκός στρογγυλοκάθισε στην κορυφή (του).
Σισκάουσκας από την κορυφή…
Γίνεται ένα άστοχο σουτ να είναι ανάμεσα στις κορυφαίες στιγμές των Final Four; Η απάντηση είναι “ΝΑΙ!”, αφού πρόκειται για ένα άστοχο τρίποντο που έφερε άλλη μία κούπα στον Παναθηναϊκό και το ελληνικό μπάσκετ.
Βρισκόμαστε στο 2009 και οι “πράσινοι” διαθέτουν ένα από τα κορυφαία (αν όχι το κορυφαίο) ρόστερ τους: Διαμαντίδης, Νίκολας, Πέκοβιτς, Φώτσης, Σπανούλης, Γιασικεβίτσιους, Τσαρτσαρής, Μπατίστ, Χατζηβρέττας, Αλβέρτης και πάει λέγοντας.
Στον τελικό της Ευρωλίγκας, αντίπαλος είναι η ΤΣΣΚΑ Μόσχας. Ένα κανονικό μεγαθήριο και αυτή, με Χόλντεν, Ζήσης, Σισκάουσκας, Λάνγκντον, Σμόντις, Χριάπα.
Ο τελικός κρίθηκε σε ένα σουτ. Σε ένα άστοχο σουτ. Με το χρόνο που χρειάστηκε από το διάστημα που έφυγε από τα χέρια του Σισκάουσκας, μέχρι η μπάλα να χτυπήσει σίδερο να μοιάζει με μία ατελείωτη σκηνή γυρισμένη σε slow motion!
Το έπος του Σπανούλη!
Το 2015, στον ημιτελικό του Ολυμπιακού με αντίπαλο την ΤΣΣΚΑ Μόσχας, όσοι δεν γνώριζαν τον Βασίλη Σπανούλη, τον έμαθαν. Για τα καλά.
Μόλις ο ημιτελικός συμπλήρωσε 31 λεπτά, το σκορ ήταν 61-52, υπέρ των Ρώσων. Οι περισσότεροι δημοσιογράφοι είχαν αρχίσει – ειδικά αυτοί στις εφημερίδες – να γράφουν το παιχνίδι με τον Ολυμπιακό ηττημένο.
Μόνο που ο “V-Span” είχε άλλη άποψη. Μέχρι το 37ο λεπτό είχε μετρήσει πέντε πόντους με 1/11 σουτ, αλλά στα τρία τελευταία λεπτά σημείωσε οκτώ (ένα δίποντο και δύο τρίποντα).
Με την κορυφαία φάση να είναι το τρίποντο στα 10 δευτερόλεπτα που έκανε το σκορ 69-66 και… έκοψε τα πόδια της ΤΣΣΚΑ μια και καλή.
Όταν o Εβάν δάκρυσε κι ο Βασίλης τον παρηγόρησε…
Ο περσινός ημιτελικός του Ολυμπιακού με τη Μονακό άφησε μόνο πληγές στους “ερυθρόλευκους” του Πειραιά.
Και τι να πεις κιόλας για να βγάλεις το άχτι σου κατά των Μονεγάσκων, που στην άλλη πλευρά του πάγκου καθόταν ο εμβληματικός αρχηγός του Ολυμπιακού, Βασίλης Σπανούλης.
Κύριος με τα όλα του ο κόουτς της Μονακό τότε και της Εθνικής μας ομάδας, είδε τον Εβάν Φουρνιέ δακρυσμένο μετά την συγκλονιστική του εμφάνιση (31 από τους 68 όλους κι όλους του Ολυμπιακού) και για αρκετά δευτερόλεπτα τον έπιασε αγκαλιά και του ψιθύρισε λόγια που μόνο δύο σούπερ σταρ του ευρωπαϊκού μπάσκετ θα μπορούσαν να μοιραστούν.
ΟΙ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΕΣ ΕΥΡΩΠΗΣ
| Ομάδα | Τρόπαια | Τελικοί |
| Ρεάλ Μαδρίτης | 11 | 21 |
| ΤΣΣΚΑ Μόσχας | 8 | 14 |
| Παναθηναϊκός | 7 | 8 |
| Μακάμπι Τελ Αβίβ | 6 | 15 |
| Βαρέζε | 5 | 10 |
| Ολυμπιακός | 3 | 9 |
| Αρμάνι Μιλάνο | 3 | 5 |
| VEF Ρίγα | 3 | 4 |
| Γιουγκοπλάστικα | 3 | 4 |
| Μπαρτσελόνα | 2 | 8 |
| Βίρτους Μπολόνια | 2 | 5 |
| Φενέρμπαχτσε | 2 | 4 |
| Αναντολού Εφές | 2 | 3 |
| Καντού | 2 | 2 |
| Τσιμπόνα | 2 | 2 |
| Ντιναμό Τιφλίδας | 1 | 1 |
| Μπανταλόνα | 1 | 1 |
| Ζαλγκίρις | 1 | 1 |
| Μπόσνα | 1 | 1 |
| Βίρτους Ρόμα | 1 | 1 |
| Παρτιζάν | 1 | 1 |
| Λιμόζ | 1 | 1 |
Οι ομάδες και το έτος που κατέκτησαν το τρόπαιο:
1958: VEF Ρίγα (Λετονία)
1959: VEF Ρίγα (Λετονία)
1960: VEF Ρίγα (Λετονία)
1961: ΤΣΣΚΑ Μόσχας (Ρωσία)
1962: Ντιναμό Τιφλίδας (Γεωργία)
1963: ΤΣΣΚΑ Μόσχας (Ρωσία)
1964: Ρεάλ Μαδρίτης (Ισπανία)
1965: Ρεάλ Μαδρίτης (Ισπανία)
1966: Αρμάνι Μιλάνο (Ιταλία)
1967: Ρεάλ Μαδρίτης (Ισπανία)
1968: Ρεάλ Μαδρίτης (Ισπανία)
1969: ΤΣΣΚΑ Μόσχας (Ρωσία)
1970: Βαρέζε (Ιταλία)
1971: ΤΣΣΚΑ Μόσχας (Ρωσία)
1972: ΤΣΣΚΑ Μόσχας (Ρωσία)
1973: ΤΣΣΚΑ Μόσχας (Ρωσία)
1974: Ρεάλ Μαδρίτης (Ισπανία)
1975: Βαρέζε (Ιταλία)
1976: Βαρέζε (Ιταλία)
1977: Μακάμπι Τελ Αβίβ (Ισραήλ)
1978: Ρεάλ Μαδρίτης (Ισπανία)
1979: Μπόσνα Σαράγεβο (Βοσνία/Ερζεγοβίνη)
1980: Ρεάλ Μαδρίτης (Ισπανία)
1981: Μακάμπι Τελ Αβίβ (Ισραήλ)
1982: Καντού (Ιταλία)
1983: Καντού (Ιταλία)
1984: Βίρτους Ρόμα (Ιταλία)
1985: Τσιμπόνα (Κροατία)
1986: Τσιμπόνα (Κροατία)
1987: Αρμάνι Μιλάνο (Ιταλία)
1998: Αρμάνι Μιλάνο (Ιταλία)
1989: Γιουγκοπλάστικα (Κροατία)
1990: Γιουγκοπλάστικα (Κροατία)
1991: Γιουγκοπλάστικα (Κροατία)
1992: Παρτιζάν (Σερβία)
1993: Λιμόζ (Γαλλία)
1994: Χοβεντούτ Μπανταλόνα (Ισπανία)
1995: Ρεάλ Μαδρίτης (Ισπανία)
1996: Παναθηναϊκός (Ελλάδα)
1997: Ολυμπιακός (Ελλάδα)
1998: Βίρτους Μπολόνια (Ιταλία)
1999: Ζαλγκίρις Κάουνας (Λιθουανία)
2000: Παναθηναϊκός (Ελλάδα)
2001 (Σουπρολίγκα): Μακάμπι Τελ Αβίβ (Ισραήλ)
2001 (Ευρωλίγκα): Βίρτους Μπολόνια (Ιταλία) Best-of-three
2002: Παναθηναϊκός (Ελλάδα)
2003: Μπαρτσελόνα (Ισπανία)
2004: Μακάμπι Τελ Αβίβ (Ισραήλ)
2005: Μακάμπι Τελ Αβίβ (Ισραήλ)
2006: ΤΣΣΚΑ Μόσχας (Ρωσία)
2007: Παναθηναϊκός (Ελλάδα)
2008: ΤΣΣΚΑ Μόσχας (Ρωσία)
2009: Παναθηναϊκός (Ελλάδα)
2010: Μπαρτσελόνα (Ισπανία)
2011: Παναθηναϊκός (Ελλάδα)
2012: Ολυμπιακός (Ελλάδα)
2013: Ολυμπιακός (Ελλάδα)
2014: Μακάμπι Τελ Αβίβ (Ισραήλ)
2015: Ρεάλ Μαδρίτης (Ισπανία)
2016: ΤΣΣΚΑ Μόσχας (Ρωσία)
2017: Φενέρμπαχτσε (Τουρκία)
2018: Ρεάλ Μαδρίτης (Ισπανία)
2019: ΤΣΣΚΑ Μόσχας (Ρωσία)
2020: Ακύρωση χρονιάς λόγω πανδημίας
2021: Αναντολού Εφές (Τουρκία)
2022: Αναντολού Εφές (Τουρκία)
2023: Ρεάλ Μαδρίτης (Ισπανία)
2024: Παναθηναϊκός (Ελλάδα)
2025: Φενέρμπαχτσε (Τουρκία)
Διαβάστε ακόμη
- Μπαρτζώκας: Γράφει ιστορία ως ο Έλληνας προπονητής με τις περισσότερες παρουσίες σε Final Four
- Ευρωλίγκα: Ο Παναθηναϊκός κι οι υπόλοιπες Πρωταθλήτριες ομάδες μέσα στη χώρα τους
- Ευρωλίγκα: Οι… παλαιότερες εξαιρέσεις του κανόνα της “καταραμένης” 1ης θέσης στη regural season
- Ευρωλίγκα: Στο Ζάππειο η Fan Zone του Final Four
- Ευρωλίγκα: Οι διαιτητές του Final Four της Αθήνας