Του Γιάννη Ράμμα/ irammas@eurohoops.net
Ολυμπιακός, Φενέρμπαχτσε ξανά, Βαλένθια ή Ρεάλ Μαδρίτης; Η αντίστροφη μέτρηση για την ανάδειξη της Πρωταθλήτριας ομάδας στην Ευρωλίγκα φτάνει στο τέλος.
Ποιος παίκτης θα την οδηγήσει στο βάθρο της απονομής; Ποιος θα αναδειχθεί MVP του Final Four και θα προσθέσει το όνομά του σε μία λίστα γεμάτη κορυφαίους στην ιστορία της διοργάνωσης με πρώτους και καλύτερους τον Βασίλη Σπανούλη και τον Τόνι Κούκοτς των τριών βραβείων;
FINAL FOUR (22-24/5, ΟΑΚΑ)
ΗΜΙΤΕΛΙΚΟΙ
- Ολυμπιακός – Φενέρμπαχτσε 22/5 18:00
- Βαλένθια – Ρεάλ Μαδρίτης 22/5 21:00
ΤΕΛΙΚΟΣ
- Ολυμπιακός / Φενέρμπαχτσε – Βαλένθια / Ρεάλ Μαδρίτης 24/5 21:00
Το Eurohoops θυμίζει τους Final Four MVPs από τον Μπομπ ΜακΑντου μέχρι τον επόμενο, με έμφαση στους Έλληνες των εφτά βραβείων.
Εν αρχή ην ο Παπαλουκάς
Οι ελληνικές ομάδες πρωταγωνιστούν επί δεκαετίες στην κορυφαία ευρωπαϊκή διασυλλογική διοργάνωση. Ο Ολυμπιακός των τριών τίτλων (1997, 2012, 2013) έφτασε στις 15 συμμετοχές, ο Παναθηναϊκός των εφτά αστεριών (1996, 2000, 2002, 2007, 2009, 2011, 2024) έμεινε στις 13, ο Άρης έχει συμμετάσχει τρεις φορές, η ΑΕΚ δύο κι ο ΠΑΟΚ μία.
Παρόλα αυτά, ο πρώτος Έλληνας MVP του Final Four έπαιζε σε ρωσική ομάδα. Ο λόγος για τον EuroLeague Legend Θοδωρή Παπαλουκά επί ΤΣΣΚΑ Μόσχας το 2006.
Ο “Τεό” έλαμψε στον ημιτελικό (19π. με 7/9δίπ., 0/1τρίπ., 5/7β., 3ρ., 2ασ., 4κλ., 2λ. σε 28:15) επί της Μπαρτσελόνα (75-84) στην O2 Arena στην Πράγα, το επανέλαβε στον τελικό (18π. με 3/4δίπ., 2/4τρίπ., 6/8β., 3ρ., 7ασ., 2κλ., 2λ. σε 30:00) επί της Μακάμπι Τελ Αβίβ (73-69).
Η πρώτη φορά του Διαμαντίδη
Ήταν την αμέσως επόμενη χρονιά που ο Θοδωρής Παπαλουκάς αναδείχθηκε Season MVP, αλλά μέχρι εκεί. Το 2007 ανήκε στον Παναθηναϊκό και στον Δημήτρη Διαμαντίδη.
Ήδη Best Defender (πρώτη φορά από τον αριθμό-ρεκόρ των έξι!) ο “Μήτσος” έκανε λίγα και καλά στον ημιτελικό (3π. με 0/1δίπ., 1/4τρίπ., 6ρ., 4ασ., 1κλ., 3λ. σε 29:45) επί της Μπασκόνια (67-53) και πολλά και καλύτερα στον τελικό (15π. με 2/2δίπ., 2/2τρίπ., 5/6β., 3ρ., 3ασ., 2κλ., 2λ. σε 28:45) επί της ΤΣΣΚΑ Μόσχας (93-91).
Η διεξαγωγή του Final Four στην Αθήνα και στο ΟΑΚΑ συμπλήρωσε ιδανικά το σκηνικό.
Η δεύτερη φορά του Διαμαντίδη
Ο “3D” το πήγε στο επόμενο επίπεδο το 2011, όντας και Season MVP & Best Defender.
Ο επίσης EuroLeague Legend τα έκανε όλα στο Palau “Sant Jordi” στη Βαρκελώνη κι οδήγησε τον Παναθηναϊκό (8π. με 1/3δίπ., 5/6β., 4ρ., 9ασ., 2κλ., 1λ. σε 32:02) στην πρόκριση επί της Σιένα (77-69) και μετά (16π. με 3/5δίπ., 1/5τρίπ., 7/8β., 5ρ., 9ασ., 2κλ., 4λ. σε 32:54) στην κατάκτηση της κορυφής επί της Μακάμπι Τελ Αβίβ (70-78).
Η πρώτη φορά του Σπανούλη (ήταν στα πράσινα)
Ο Παναθηναϊκός του 2009 φέρει για πολλούς τον χαρακτηρισμό της superteam, γεγονός που καθιστά ακόμη πιο ξεχωριστή την ανάδειξη του Βασίλη Σπανούλη σε Final Four MVP στο Βερολίνο.
Ο “VSpan” σάρωσε στον ημιτελικό (18π. με 4/8δίπ., 2/2τρίπ., 4/4β., 3ρ., 2ασ., 1κλ., 3λ. σε 36:13) επί της μετέπειτα ομάδα του, του Ολυμπιακού (82-84), τα έδωσε όλα και στον τελικό (13π. με 2/5δίπ., 3/5τρίπ., 1λ. σε 23:07) επί της ΤΣΣΚΑ Μόσχας (73-71) στην Uber Arena.
Η δεύτερη φορά του Σπανούλη
Μία φορά δεν είναι ποτέ αρκετή κι ο Βασίλης Σπανούλης κέρδισε ξανά το βραβείο του MVP του Final Four το 2012. Σημαντική σημείωση: Ήταν στον Ολυμπιακό πια. Κι αρχηγός.
Ο “Kill Bill” δεν τους “έβλεπε” στον ημιτελικό (21π. με 3/9δίπ., 4/10τρίπ., 3/3β., 3ρ., 6ασ., 6λ. σε 32:39) επί της Μπαρτσελόνα (68-64) και στον τελικό (15π. με 2/4δίπ., 2/5τρίπ., 5/8β., 3ασ., 2λ. σε 29:41) επί της ΤΣΣΚΑ Μόσχας (61-62) κι επέστρεψε από το “Sinan Erdem” Dome με ό,τι “ασημικό” βρήκε μπροστά του στην Κωνσταντινούπολη.
Δική του κι η ασίστ στον Γιώργο Πρίντεζη για το “πεταχτάρι” τίτλου σχεδόν στην εκπνοή.
Η τρίτη φορά του Σπανούλη
Όπως οι ελληνικές ομάδες, οι Έλληνες παίκτες δεν άφηναν τίποτα για κανέναν εκείνα τα χρόνια κι ο Βασίλης Σπανούλης το πήρε σερί το στα βραβεία του Season όσο και του Final Four MVP το 2013.
Από “σβηστός” στον ημιτελικό (8π. με 3/6δίπ., 0/6τρίπ., 2/3β., 5ρ., 4ασ., 1κλ., 3λ. σε 32:01) επί της ΤΣΣΚΑ Μόσχας (52-69) ο EuroLeague Legend με τη σειρά του έγινε “καυτός” στον τελικό (22π. με 0/3δίπ., 5/9τρίπ., 7/10β., 2ρ., 4ασ., 4λ.) στον τελικό επί της Ρεάλ Μαδρίτης (100-88) στην O2 Arena στο Λονδίνο και πρόσθεσε στην τροπαιοθήκη του Ολυμπιακού και στην προσωπική του συλλογή.
Να κι ο Σλούκας (αλλά στον Παναθηναϊκό πια κι αρχηγός)
Είναι δύσκολο να μεταγραφεί κανείς από τον έναν “αιώνιο” αντίπαλο στον Ολυμπιακό, ακόμη περισσότερο να τον οδηγήσει στην κορυφή της Ευρωλίγκας, πόσω μάλλον από την πρώτη χρονιά κιόλας. Ο Κώστας Σλούκας το έκανε το 2024 ως αρχηγός του Παναθηναϊκού πια.
Δε χρειάστηκε να κάνει πολλά στον ημιτελικό (4π. με 1/2δίπ., 0/3τρίπ., 2/2β., 2ρ., 3ασ., 2λ. σε 17:45) επί της Φενέρμπαχτσε (73-57), τα έκανε όλα, τα έβαλε (σχεδόν) όλα, τα πήρε όλα στον τελικό (24π. με 2/2δίπ., 4/4τρίπ., 8/8β., 2ρ., 3ασ., 2λ. σε 25:00) επί της Ρεάλ Μαδρίτης (80-95).
Ο Πάσπαλι κι η εξαίρεση
Όπως ο Θοδωρής Παπαλουκάς είναι ο μοναδικός Έλληνας Final Four MVP σε ξένη ομάδα κι ο Ζάρκο Πάσπαλι στον Ολυμπιακό το 1994 ο μοναδικός από τους υπόλοιπους τέσσερις των ελληνικών ομάδων χωρίς κατάκτηση του τροπαίου. Ο Κορνίλιους Τόμπσον κι η Χοβεντούτ Μπανταλόνα του(ς) έκαναν χαλάστρα στον τελικό (57-59) στη Menora Mivtachim Arena στο Τελ Αβίβ.
| ΧΡΟΝΙΑ | ΠΑΙΚΤΗΣ | ΟΜΑΔΑ |
| 1988 | Μπομπ ΜακΑντου | Τρέισερ Μιλάνο |
| 1989 | Ντίνο Ράτζα | Γιουγκοπλάστικα |
| 1990 | Τόνι Κούκοτς | Γιουγκοπλάστικα |
| 1991 | Τόνι Κούκοτς (x2) | ΠΟΠ 84 (Γιουγκοπλάστικα) |
| 1992 | Πρέντραγκ Ντανίλοβιτς | Παρτιζάν |
| 1993 | Τόνι Κούκοτς (x3) | Μπενετόν Τρεβίζο |
| 1994 | Ζάρκο Πάσπαλι | Ολυμπιακός |
| 1995 | Άρβιντας Σαμπόνις | Ρεάλ Μαδρίτης |
| 1996 | Ντόμινικ Ουίλκινς | Παναθηναϊκός |
| 1997 | Ντέιβιντ Ρίβερς | Ολυμπιακός |
| 1998 | Ζόραν Σάβιτς | Κίντερ Μπολόνια |
| 1999 | Τάιους Έντνι | Ζαλγκίρις Κάουνας |
| 2000 | Ζέλικο Ρέμπρατσα | Παναθηναϊκός |
| 2001 (Σουπρολίγκα) | Άριελ ΜακΝτόναλντ | Μακάμπι Τελ Αβίβ |
| 2002 | Ντέγιαν Μποντιρόγκα | Παναθηναϊκός |
| 2003 | Ντέγιαν Μποντιρόγκα (x2) | Μπαρτσελόνα |
| 2004 | Άντονι Πάρκερ | Μακάμπι Τελ Αβίβ |
| 2005 | Σαρούνας Γιασικεβίτσιους | Μακάμπι Τελ Αβίβ |
| 2006 | Θοδωρής Παπαλουκάς | ΤΣΣΚΑ Μόσχας |
| 2007 | Δημήτρης Διαμαντίδης | Παναθηναϊκός |
| 2008 | Τρέιτζαν Λάνγκντον | ΤΣΣΚΑ Μόσχας |
| 2009 | Βασίλης Σπανούλης | Παναθηναϊκός |
| 2010 | Χουάν Κάρλος Ναβάρο | Μπαρτσελόνα |
| 2011 | Δημήτρης Διαμαντίδης (x2) | Παναθηναϊκός |
| 2012 | Βασίλης Σπανούλης (x2) | Ολυμπιακός |
| 2013 | Βασίλης Σπανούλης (x3) | Ολυμπιακός |
| 2014 | Ταϊρίς Ράις | Μακάμπι Τελ Αβίβ |
| 2015 | Αντρές Νοτσιόνι | Ρεάλ Μαδρίτης |
| 2016 | Νάντο ντε Κολό | ΤΣΣΚΑ Μόσχας |
| 2017 | Έκπε Γιούντο | Φενέρμπαχτσε |
| 2018 | Λούκα Ντόντσιτς | Ρεάλ Μαδρίτης |
| 2019 | Ουίλ Κλάιμπερν | ΤΣΣΚΑ Μόσχας |
| 2021 | Βασίλιε Μίτσιτς | Αναντολού Εφές |
| 2022 | Βασίλιε Μίτσιτς (x2) | Αναντολού Εφές |
| 2023 | Έντι Ταβάρες | Ρεάλ Μαδρίτης |
| 2024 | Κώστας Σλούκας | Παναθηναϊκός |
| 2025 | Νάιτζελ Χέιζ-Ντέιβις | Φενέρμπαχτσε |