by Zach Buckley / Çeviri: M. Bahadır Akgün
Bu çevirinin tüm hakları Eurohoops Ltd. Şti.’ye aittir ve tamamının veya bir kısmının izinsiz kullanılması kesinlikle yasaktır.
Bu yazı ilk olarak 8 Ağustos 2019 tarihinde Bleacher Report‘ta yayınlanmış ve uyarlanarak çevrilmiştir.
NBA’de yeniden yapılanan her takımın bir şeye ihtiyacı var.
İhtiyaçları olmasa yeniden yapılanma süreçleri bitmiş olurdu zaten, değil mi?
Bu kulüpler kadrolarını yeniden inşa etme sürecindeler. Birçoğu berbat sezonlar geçirmiş olsa da 2018-2019’da drafta yatan her takım artık yeniden yapılanma sürecinde değil. New Orleans Pelicans ve Dallas Mavericks gibi playoff oynamayan takımlar, artık yapılanma sürecinden ziyade inşayı bitirmiş olmaya daha yakınlar.
Aşağıdaki sekiz takım ise hâlâ altyapısını inşa etmeye çalışıyor. Bazılarının temeli sağlam ancak destekleyici doğru parçalara ihtiyaçları var. Bazıları ise boş kanvas üzerinde iş yapmaya çalışıyor ve tepeden tırnağa değişim gerekiyor.
Geçmişteki durumları ile gelecek tahminlerini bir araya getirip her takım için en kritik ihtiyacı derledik.
Atlanta Hawks: Pivot
Atlanta Hawks, kalkışa neredeyse hazır. Aşağı yukarı her pozisyonda iyi ila harika arasında potansiyeli olan bir oyuncuları var.
Oyun kurucu Trae Young, All-Star arası sonrası süper yıldız dönüşü yapmış gözüküyor: 24,7 sayı ve 9,2 asist ortalamaları yakaladı. Uzun forvet John Collins, daha şimdiden maç başına neredeyse 20 sayı ve 10 ribaund istatistikleri üretiyor. Şutör guard Kevin Huerter, ölümcül bir dış şut katkısı veriyor. Kanat rotasyonunda De’Andre Hunter gibi bir 3-and-D oyuncusu ile tavanı yüksek bir Cam Reddish olabilir.
Pivot pozisyonuna bakana kadar her şey çok parlak gözüküyor.
2013’te ilk beş sıradan seçilen Alex Len, son altı sezonunu bir nevi “vasat” bir oyuncu kıvamına gelmeye çalışarak geçirdi. Damian Jones ligde üçüncü sezonunu bitirdi, 49 maça çıkabildi. İkinci turdan seçilen çaylak Bruno Fernando’nun bazı hünerleri var ancak yetenekleri belirsiz.
Oyuncu etkisi istatistiklerine bakınca geçen yıl Atlanta’nın pivotları ligde 26. sırayı aldı. Bu sezon Dewayne Dedmon’ın da gidişi ile bu mevkii daha da geriye gidebilir. Hawks, kısa beşlere fazla yüklenmeyi düşünmüyorsa yeniden yapılanmayı tamamlamak için 5 numarada bir iyileştirmeye ihtiyaç duyuyor.
Charlotte Hornets: Yıldız Potansiyeli
Terry Rozier’da süperyıldız potansiyeli gören bir kişi söyleyin.
Hatta şöyle deneyelim: Adı Terry Rozier (veya menajeri Aaron Turner) olmayan ve Terry Rozier’da süperyıldız potansiyeli gören bir kişi söyleyin. Söyleyemezsiniz.
Kariyeri boyunca saha içinden %38,0 ile şut atan ve 12,8 verimlilik ortalamasına sahip bir oyuncu için genel yargı, fark yaratacak bir yetenek olması bir yana, NBA’de ilk 5 oyun kurucusu olabileceği kanısına hayli uzak. Rpzier’a üç yıllık 58 milyon dolar değerindeki kontratı veren Charlotte Hornets genel menajeri Mitch Kupchak bile konferans görüşmesinde ancak şunları söyleyebildi: “Bu ligde sayı atabileceğine inanıyorum.”
Rozier hiçbir takımın en büyük yeteneği olmamalı ancak Buzz City’de bu unvanı başka kim alabilir?
Nicolas Batum, yıldız parası alan ortalama bir oyuncu. Malik Monk, verimli skor üretmeyen skorer bir guard. Miles Bridges ve PJ Washington da iyi yan parçalar olarak zirve görebilirler.
Takımın sahibi Michael Jordan dizginleri sıkı tutmazsa bu takımın ne bugününde ne geleceğinde bir süperyıldızı olacak.
Chicago Bulls: Oyun kurucu
Chicago Bulls, gelecekteki oyun kurucusunu Coby White’ın 2019 NBA Draftı’nda yedinci sıradan kucaklarına düşmesi ile bulmuş olabilir ancak iyi bir pasör açıklarının kapanmadığını görmeleri de çok geç olmayabilir.
White, açık sahada parlak bir oyuncu ve dış şutu da çok iyi. Bu yetenekleri Chicago’da fayda sağlar. Zach LaVine ile birlikte geçiş hücumu resitalleri sunabilirler ancak bu yetenekler, bu takımın ligin en kötü pasör takımlarından biri olduğu gerçeğini değiştirmeyecek. 2018-2019 sezonunda Bulls, asist yüzdesinde, asist toplamında 27. sırada, olası asistlerde 29, hokey asistlerinde 30. sırada yer aldı.
White, ikincil bir oyun kurucu olabilir ve bu aslında LaVine’in de en büyük umudu. Lauri Markkanen, kendi şutlarını bulabilir ancak başkasına şut yaratamaz. Takıma yeni eklenen Tomas Satoransky pas vermeyi seviyor ancak ilk 5 başlasa bile muhtemelen White lige ısınana kadar yerini ısıtmış olacak.
Bulls’un geçen sezonu 29. sırada bitiren hücuma oranla daha çok skor seçeneği var aslında. Yalnızca noktaları birleştirmek içn doğal bir saha içi liderine ihtiyaçları var.
Cleveland Cavaliers: Savunmacılar
Geçen sezon Golden State Warriors, hücum verimliliğinde lig tarihinin rekorunu kırdı. %49,1 ile saha içi, %38,5 ile üçlük isabet oranları kaydettiler.
Etkileyici, değil mi?
Ancak skor üretme konusunda neredeyse aynı etkinliği yakalayan başka kim vardı biliyor musunuz? Cleveland Cavaliers‘ın rakipleri. Aslına bakılacak olursa Cavs’in rakipleri saha içinde %49,5 isabet oranı bularak Warriors‘ı geçti, dış şutlarda da %38,0 isabet oranı buldu. Cavs’in savunma verimsizliğinde organizasyon rekorunu kırması da tesadüf değil tabii ki.
Bu durumda Cavs’in geçen yaz drafta yatarak bu yaz kanamayı durduracak hamleyi yaptığı düşünülebilir ama yapmadılar.
Cavs’in bu yaz yaptığı en büyük ekleme beşinci sıradan seçilen Darius Garland’dı ama onun da savunmaya hiçbir şey katması beklenmiyor. Onun dışında 26. sıradan Dylan Windler’ı aldılar ki kendisi NBA seviyesinde güce ve çabukluğa sahip olmaması nedeniyle eleştirilebilir. Hem pota civarında hem de dış savunmada aksayan Kevin Love ile yollarını da ayırmadılar.
Bu savunmanın daha kötüye gitmesi imkansız olabilir ancak temelden değişimler yapmadan daha iyiye gitmeyeceği de aşikar.
Memphis Grizzlies: Çift yönlü kanatlar
Hayatta değişmeyen bazı şeyler vardır. Ölüm, vergiler ve Memphis Grizzlies‘in fark yaratacak kanat arayışı gibi…
Beale Street, Ja Morant ve Jalen Jackson Jr. ikilisi ile olası bir değişim sürecine girmiş olsa da kanatlar hâlâ sürüncemeli geçen dönemde olduğu gibi yumuşak noktalar. İyi haber ise takımın içindeki adayların bu sorunla ilgilenebilecek olması. O kadar da iyi olmayan haber ise tüm bu oyunculara dair soru işaretleri olması.
Dillon Brooks, sakatlıklarla dolu bir sezon geçirdi ve hâlâ çift haneli verimlilik üretebildiği bir sezon oynamadı. Josh Jackson, dördüncü sıradan seçildikten yalnızca iki sezon sonra Phoenix Suns tarafından paketlenip buraya geldi. Grayson Allen istatistiksel olarak geçen sezonun en kötü beş oyuncusundan biriydi. Bruno Caboclo ise beş yıllık NBA kariyerinde iki ay ya gözüktü ya gözükmedi.
Kyle Anderson ve Jae Crowder, mecburiyet nedeniyle kanat rotasyonuna dahil olacaklar ama ikisinin de en iyi kullanım şekli kısa beşlerin 4 numarası olarak kullanılmaları. Fenerbahçe Beko’dan alınan Marko Guduric ise bu seviyede kendisini hiç kanıtlamadı. Andre Iguodala bu takım için takas piyasasından getirecekleri ile değerli.
Morant – Jackson ikilisi elit bir ikili olsa bile Memphis, dış oyuncu pozisyonlarını güçlendirmediği sürece batakta kalabilir.
Minnesota Timberwolves: Uzun vadeli oyun kurucu
Jeff Teague 31 yaşında ve yaklaşık 10 yıllık bir süreçte en kötü verimlilik ortalamasını geçen sezon gösterdi. Elbette bu durumda sakatlıklar da rol oynadı ancak bir düşüşün başında da olabilir.
Olmasa bile Minnesota Timberwolves‘un yeniden yapılanmanın geleceğine liderlik edebilecek daha genç bir saha içi liderine ihtiyacı var.
Hem Derrick Rose hem de Tyus Jones, yaz döneminde takımdan ayrıldı ve ikisinin de yeri tam anlamıyla doldurulmadı. Takıma garanti kontrat ile gelen tek oyun kurucu, pozisyonuna göre küçük kalan fiziği ve %39,3 saha içi isabet oranıyla Shabazz Napier. Tyrone Wallace’ın garanti olmayan kontratı var ancak o da şutu kısıtlı bir isim. Keza Jordan McLaughlin gibi çift yönlü katkı verebilecek bir oyuncuları var ve o da geçen sezonu G-League’de geçirdi.
Karl-Anthony Towns beşinci sezonuna giriyor ve Minnesota’nın bu sorunu bir an önce çözmesi gerekiyor.
New York Knicks: Yetenek
New York Knicks‘in bu yaz kendisini amorti etme süreci buraya kadarmış…
Knicks, daha büyük bir yaz hayali kuramazdı. Kevin Durant ve Kyrie Irving’in yanına Zion Williamson veya Anthony Davis ekleme şansları sıfır falan değildi.
Ancak gerçekler, Knicks’in yüzüne en iyi dönemindeki bir Mike Tyson’dan daha sert çarptı ve yaz döneminin başında hasar kontrolü yapmak zorunda kaldı. Süperyıldız planları ellerinde patlayınca rotayı 2014’te 10. sıradan seçilip son üç yılda ikinci kez takım değiştiren Julius Randle’a ve piyasadaki diğer tüm uzun forvetlere çevirdiler. Gelecek yıllardaki esneklik şanslarını sabote etmediler ancak herhangi bir yıldız da alamadılar.
Genç çekirdeklerinde en azından önemli bir isim olmalı ancak takımın en büyük potansiyeli Mitchell Robinson gibi gözüküyor ve o da şut menzilini belli bir noktanın dışını hiç taşıyamayabilir.
Başka bir deyişle ellerinde net bir yıldız yok ve RJ Barrett’ın şut menzili ve bire bir oyunu da sıkıntılıyken elit bir yetenekleri de olmayabilir.