by Eurohoops Team / info@eurohoops.net
Eurohoops Türkiye’yi YouTube’da takip etmek için tıklayın!
Eurohoops Türkiye’yi Instagram’da takip etmek için tıklayın!
Bu yazı Fadeaway World’de yayınlandı ve uyarlanarak çevirildi.
Her NBA rekoru kutlanacak bir şey değildir. Bazı rekorlar büyüklüğü gösterir, ama bazıları bir kariyerin en kötü tarafını ortaya çıkarır. Bu rekorlar kaçan şutlardan, top kayıplarından, faullerden, kötü savunmadan, kaybedilen sezonlardan ya da playoff başarısızlıklarından gelebilir. Arkasında genellikle daha fazla bağlam olsa bile, hiç kimse bu sayılarla hatırlanmak istemez.
Bu rekorların garip yanı da budur. Bir oyuncunun bunlara ulaşabilmesi için çoğu zaman uzun bir kariyere, çok fazla süre almaya ve gerçek bir sorumluluğa sahip olması gerekir. Kötü bir oyuncu o kadar çok şut kaçırmaz, çünkü zaten o kadar fazla şans bulamaz. Kötü bir top yönlendirici o kadar çok top kaybı yapmaz, çünkü top ona emanet edilmez. Çirkin rekorlar bile önemli oyunculardan çıkabilir.
Yine de rekor orada kalır. Taraftarlar onu hatırlar. Medya tekrar tekrar gündeme getirir. Oyuncunun kariyerinin geri kalanı çok daha iyi olsa bile, bu rekor onun isminin bir parçası hâline gelir. Bu rekorların bazıları efsanelere ait. Bazıları ise sadece bir korkunç gece ya da berbat bir sezon yaşamış oyunculara. Ama hepsinin ortak bir sorunu var: Bunlar, hiçbir oyuncunun kariyerinin yanında görmek istemeyeceği istatistiklerdir.
Bir Maçta En Fazla Top Kaybı
- Mike Bantom: 16 top kaybı
- Jason Kidd: 14 top kaybı
- John Drew: 14 top kaybı
Bu, bir oyuncunun sahip olabileceği en kötü rekorlardan biridir, çünkü bunu saklamanın iyi bir yolu yoktur. Kaçan bir şut sert savunmayla açıklanabilir. Kötü bir şut gecesi zor denemelerden kaynaklanabilir. Ama 16 top kaybı, bir oyuncunun topu sürekli rakibe verdiği anlamına gelir ve her hata rakibe yeni bir fırsat sunar.
Mike Bantom, 2 Ocak 1982’de Pacers formasıyla Bullets’a karşı oynadığı maçta yaptığı 16 top kaybıyla bu rekorun sahibidir. Maçı 24 sayı ve 12 ribaundla tamamlayarak verimli bir istatistik kağıdı ortaya koymuştu, ama gecenin ana konusu top kayıpları oldu. Bu rekorun problemi de budur. Diğer her şeyi gölgede bırakabilir. Bantom sayı attı, ribaund aldı, serbest atış çizgisine gitti ve 37 dakika oynadı, ama akılda kalan sayı 16 top kaybıydı.
Buradaki daha ünlü isim ise Jason Kidd. Kidd, 17 Kasım 2000’de Suns formasıyla Knicks’e karşı oynarken 14 top kaybı yaptı. İşin garip tarafı, maçı triple-double ile tamamlamasıydı: 18 sayı, 12 ribaund ve 10 asist. Bu kulağa harika bir maç gibi geliyor, ta ki top kaybı hanesi bütün tabloyu mahvedene kadar. Kidd harika bir pasördü, ama bu maç, topun 45 dakika boyunca elinde olmasının diğer yüzünü gösterdi.
John Drew da 1 Mart 1978’de Hawks formasıyla Nets’e karşı oynarken 14 top kaybına ulaştı. Bireysel top kaybı istatistiği resmi olarak yalnızca 1977-78 sezonundan beri tutulduğu için, Drew’un maçı bu istatistiğin kaydedilmeye başlandığı dönemin hemen başına denk geldi.
Bu rekoru bugün kırmak daha zor, çünkü işler bu kadar çirkinleşmeden önce koçlar genellikle oyuncuyu kenara alıyor. Modern hücum sistemleri de oyun kurma görevini daha fazla oyuncuya yayıyor. Yine de, bir yıldız oyuncu bütün gece baskılı savunmaya karşı topu elinde tutarsa bu yaşanabilir. Ve yaşanırsa da, kimse önce asistleri ya da sayıları konuşmaz. Hikâyenin merkezinde top kaybı sayısı olur.
Bir Maçta En Fazla Kaçan Üçlük
- James Harden: 16 kaçan üçlük
- Damon Stoudamire: 16 kaçan üçlük
- Dalano Banton: 15 kaçan üçlük
Bu acımasız bir rekor, çünkü genellikle tek bir anlama geliyor: Oyuncu şut atmaya devam etti ve gece hiçbir zaman dönmedi. James Harden ile Damon Stoudamire, normal sezonda bir maçta en fazla kaçan üçlük rekorunu 16 ile paylaşıyor. Kaçan üçlüklere ait detaylı maç verileri 1983-84 sezonuna kadar uzandığı için, bu modern dönemin resmi olarak takip edilen rekoru kabul ediliyor.
Buradaki ana isim Harden, çünkü bu tarz bir rekor onun Rockets dönemindeki oyun tarzına tam olarak uyuyor. Hücumun tamamen kontrolü ondandı, çok geriden step-back üçlükler kullanıyordu, eşleşme değişimlerine saldırıyordu ve aşırı yüksek hacimle oynuyordu. 13 Ocak 2019’da Magic’e karşı oynanan ve Rockets’ın 116-109 kaybettiği maçta üç sayı çizgisinin gerisinden 17’de 1 isabet buldu, ama yine de maçı 38 sayıyla tamamladı. Bu, o dönemin tam Harden deneyimini gösteriyordu: devasa skor üretimi, sürekli baskı, serbest atışlar, asistler ve geceyi çirkin gösteren tek bir şut istatistiği.
Diğer iki maç ise farklıydı, çünkü Rockets her ikisini de kazandı. 30 Mart 2019’da Kings’e karşı Harden üçlüklerde 23’te 7 isabet buldu, ama 119-108’lik galibiyette maçı 50 sayı, 11 ribaund ve 10 asistle tamamladı. Bu kötü bir üçlük yüzdesi gecesiydi, kötü bir maç değil. 26 Ekim 2019’da Pelicans’a karşı ise kaçan şutlar daha da kötü görünüyordu. Harden üçlüklerde 18’de 2, saha içinden ise 29’da 8 isabetle oynadı, ama Rockets yine de 126-123 kazandı. 12 serbest atışın 11’ini sayıya çevirerek 29 sayı üretti, fakat bu maç baskınlıktan çok hayatta kalma mücadelesine benziyordu.
Damon Stoudamire bu rekoru ilk kez 15 Nisan 2005’te Trail Blazers formasıyla Warriors’a karşı oynarken kırdı ve üçlüklerde 21’de 5 isabet buldu. Bu garip bir istatistik kağıdı, çünkü beş üçlük isabeti genellikle iyi bir sayı olarak görülür. Ama buna 16 kaçan şut eşlik ettiğinde verimlilik korkunç hale geliyor. Şut atmaya devam etti, denemeler sürdü ve kaçan şutlar gecenin hikâyesine dönüştü.
Dalano Banton genel rekoru paylaşmıyor olabilir, ama onun maçı daha da kötü görünebilir. 14 Nisan 2024’te Trail Blazers formasıyla Kings’e karşı 15 üçlük kaçırdı ve hiçbirini sokamadı. Bu çok farklı bir rekor türüydü, çünkü NBA tarihinde daha önce hiçbir oyuncu bir maçta bu kadar fazla üçlük deneyip hiç isabet bulamamıştı.
Bu rekora ulaşmak artık eskisine göre daha kolay, çünkü lig genelinde daha fazla üçlük kullanılıyor. Yine de bir oyuncunun 16 üçlük kaçırmasını savunmak zor. Bu, koçun buna izin verdiği, hücumun buna ihtiyaç duyduğu ve oyuncunun sıradaki şutun gireceğine inanmayı hiç bırakmadığı anlamına geliyor.
Kariyerde En Fazla Kaçan Smaç
- DeAndre Jordan: 301 kaçan smaç
- Dwight Howard: 225 kaçan smaç
- Shaquille O’Neal: 188 kaçan smaç
Bu rekor ilk bakışta kötü görünüyor, ama aslında bir hacim rekoru. DeAndre Jordan, kariyerinin büyük bölümünü pota üstünde bitiricilik üzerine kurmuş bir oyuncu için çılgınca görünen 301 kaçan smaçla listenin zirvesinde yer alıyor. Ama zaten burada olmasının nedeni de bu. Jordan yıllarca, özellikle Clippers döneminde, ligin en iyi alley-oop tehditlerinden biri oldu. Sürekli kısıtlı alanın içinde oynadı, potaya sert devrildi, hücum ribaundlarına saldırdı ve topu bırakmak yerine temasın içinden smaç basmayı denedi.
İşin garip tarafı ise Jordan’ın verimsiz bir bitirici olmaması. Tam tersine. Jordan, 2025 yılında Pelicans ile sözleşme imzalamadan önce kariyerinde %67.4 saha içi isabet oranıyla NBA tarihinin en yüksek kariyer saha içi yüzdesine sahip oyuncusuydu. Bu da rekoru bir aşağılamadan çok, rolünün doğal bir sonucu gibi gösteriyor. Jordan herkesten fazla smaç kaçırdı, çünkü neredeyse herkesten fazla zor bitiriş denedi.
Dwight Howard 225 kaçan smaçla ikinci sırada ve onun adı da burada tamamen mantıklı duruyor. Zirve döneminde Howard yumuşak dokunuşlara sahip bir uzun değil, güç odaklı bir bitiriciydi. Alley-oop pasları yakalıyor, pota altında derin pozisyon alıyor, hızlı hücumlarda koşuyor ve doğrudan savunmacıların içinden geçiyordu. Ayrıca NBA’de 1.242 maça çıktı ve kariyerini kendi jenerasyonunun en iyi ribaundcularından ve çember koruyucularından biri olarak tamamladı; sekiz All-Star seçimi, sekiz All-NBA seçimi ve üç Yılın Savunmacısı ödülü kazandı.
Shaquille O’Neal ise 188 kaçan smaçla üçüncü sırada, ama onun sayısının bağlama ihtiyacı var. İlk dört sezonu detaylı istatistik takibi kapsamında tamamen yer almıyor, bu yüzden gerçek sayının neredeyse kesin şekilde daha yüksek olduğu düşünülüyor. Bu önemli, çünkü Orlando Magic’teki ilk yılları kariyerinin en patlayıcı dönemlerinden bazılarıydı. Buna rağmen Shaq hâlâ üçüncü sıradaysa, bu zaten yeterince şey anlatıyor. Bu kötü smaçörlerin rekoru değil. Bu, pota altında yaşayan ve bitiriş temiz olmasa bile saldırmaya devam eden uzun oyuncuların rekoru.
NBA Tarihindeki En Uzun Cezalar
- Ron Artest: 86 maç
- Latrell Sprewell: 68 maç
- Gilbert Arenas: 50 maç
Ron Artest, NBA tarihindeki maç sayısına göre en uzun cezaya sahip oyuncudur. Lig, onu “Malice at the Palace” olayının ardından 2004-05 sezonunun geri kalanı için cezalandırdı ve bu ceza toplamda 86 maça ulaştı: 73 normal sezon maçı ve 13 playoff maçı. Bu hâlâ bu tür listelerdeki en uzun ceza olarak duruyor ve NBA tarihindeki en ağır cezalar konuşulduğunda herkesin kullandığı sayı bu oluyor; çünkü bazı oyuncular tamamen ligden men edilip bir daha geri dönmedi.
Olay tek bir oyuncudan çok daha büyüktü. Pacers–Pistons kavgası, oyuncular ile taraftarlar arasındaki sınırın aşılması nedeniyle lig tarihinin en kötü gecelerinden biri hâline geldi. Artest’e tribünden bir içecek atıldı, o da tribünlere çıktı ve olay tamamen kaosa dönüştü. NBA toplamda 140’tan fazla maçlık ceza dağıttı, ama açık ara en büyük cezayı Artest aldı. Stephen Jackson 30 maç ceza aldı, Jermaine O’Neal’ın cezası başlangıçta 25 maçtı fakat sonradan düşürüldü, ancak Artest sezonun geri kalanının tamamını kaçırdı.
Latrell Sprewell ise 68 maçla ikinci sırada. Onun olayı farklıydı, çünkü maç sırasında değil, antrenmanda yaşandı. Sprewell, 1997 yılında Warriors koçu P.J. Carlesimo’ya saldırdı ve ilk verilen ceza, tahkim süreciyle düşürülmeden önce daha da ağırdı. Sprewell’in 68 maçlık cezası, NBA’i mahkemeye vermesinin ardından azaltıldı ve bu süreç ona yaklaşık 6 milyon dolar maaş kaybettirdi.
Gilbert Arenas üçüncü sırada, 50 maçlık cezayla yer alıyor. Onun cezası, 2009-10 sezonunda Javaris Crittenton ile yaşadığı soyunma odasında silah bulundurma olayı sonrası geldi. NBA önce Arenas’ı süresiz olarak uzaklaştırdı, ardından cezayı sezon sonuna kadar devam edecek şekilde belirledi. Sonuç olarak NBA cezası nedeniyle normal sezonun son 50 maçını kaçırdı.
Bu, hiçbir oyuncunun istemeyeceği bir rekor, çünkü mesele hiçbir zaman basketbol olmuyor. Artest harika bir savunmacıydı, Sprewell güçlü bir skorerdi ve Arenas zirve döneminde elit bir hücum guardıydı. Ama ceza bu kadar uzun olduğunda, o sayı sonsuza kadar oyuncunun kariyerinin bir parçası hâline geliyor.