NBA’de yaz aylarının “ölü sezon” diye tabir edilen dönemindeyiz. Ligdeki en az değer gören, adı fazla duyulmamış oyuncuları mercek altına almak için bundan daha iyi bir zaman olamaz.
Amacımız “herkesin bildiği” isimlerden uzak durmak. Bu, sadece All-NBA seviyesindeki yıldızları pas geçmek değil; yüksek profilli ama yıldız eşiğinde duran oyuncuları da dahil etmeyeceğiz. Bu oyuncular, elbette, değerinin altında görülebilir veya yeterince takdir edilmiyor olabilir ama “gizli cevher” tanımımıza uymuyorlar.
Çaylaklar, ikinci yılındaki oyuncular ve kariyerinin başında olanlar listeye girebilir. Ancak genel olarak lotaryadan seçilmiş isimlerden uzak duracağız. Buradaki “gizli” kısmını ciddiye alıyoruz.
En kötü ihtimalle, bu listeyi gelişim sürecindeki ya da sürekli göz ardı edilen rol oyuncularına bir bakış olarak düşünün.
Atlanta Hawks: Mouhamed Gueye
Eğer Kristaps Porziņģis, geçmişte olduğu gibi çok sayıda maç kaçırırsa, Atlanta Hawks’ta yedek uzun rotasyonu epey sıkıntılı bir hâl alabilir. Jalen Johnson ve Onyeka Okongwu’nun arkasında büyük bir belirsizlik var—tabii eğer çaylak Asa Newell, daha ilk günden katkı verebilir ve pivot pozisyonuna kadar rolünü büyütebilirse.
Mouhamed Gueye, bu ihtimali boşa çıkarabilecek potansiyele sahip.
Dakikalarının çoğunu 4 numarada geçiriyor olsa da 6’11” boyuyla 5 numaraya kayabiliyor. Geçen sezon potaya altı feet (1,83 m) içinden gelen atışlarda rakiplerini yüzde 8,4 daha düşük isabet oranında tuttu ve kariyerinin ilk iki yılında 36 dakika başına ortalama iki blok üretti.
Hücum tarafı hâlâ gelişim aşamasında ama potansiyel de barındırıyor. Bitiriciliği istikrarsız ve teması absorbe etmekte zorlanıyor, ancak zaman zaman şut menzilini gösterebildi.
Boston Celtics: Sam Hauser
Sam Hauser, gelecek sezondan itibaren dört yıl, 45 milyon dolarlık kontratına başlayacak ve bu da Boston dışındaki basketbolseverlerin radarına girmesini sağlayacak. Celtics’in nispeten dar kadrosu düşünüldüğünde, kendisine bu tartışmadan çıkmasını sağlayacak bir rol de verilecek.
Buna rağmen, takımın bir-iki yıllık “şampiyonluk arası” ve maaş kesintisi planlarında “maaş boşaltmak” için adı geçen isimlerden biri olmaya devam ediyor. Halbuki kesinlikle o kadar vazgeçilebilir bir oyuncu değil.
6’8” boyunda, yayın içinden yüzde 40’ın üzerinde, üçlüklerde ise yüzde 60 isabet oranıyla oynayan bir forvet bulmak kolay değil.
Brooklyn Nets: Noah Clowney
İstatistikler, Noah Clowney’nin ikinci sezonunu hayal kırıklığı olarak gösteriyor. Yüzde 52’nin altındaki true shooting yüzdesi, özellikle dış şut ağırlıklı bir uzun için çok düşük.
Göz testi de çok daha iyi şeyler söylemiyor. İnce fiziği, onu savunmada ve geçiş hücumlarında hareketli kılarken, hücumda temas aldığında bitirmekte zorlanmasına neden oluyor.
Tüm bu endişeleri tamamen rafa kaldırmak abartı olur. Ancak henüz 21 yaşında ve bu sezon birçok ayak bileği sakatlığı yaşadı. Bu yüzden gelecek sezon için ona hâlâ kredi tanımak mantıklı.
Hem hücum hem savunmada bu kadar rahat hareket eden uzunlar nadir bulunur. Üstelik 6’11” boyunda, hareketli bir şekilde üçlük atabilen bir uzun. Eğer güçlenip mobilitesini kaybetmezse, potansiyeli hâlâ çok yüksek.
Charlotte Hornets: Moussa Diabaté
Charlotte Hornets, Mason Plumlee’den daha fazla katkı verecek tecrübeli bir pivot eklese iyi olur ama Moussa Diabaté kesinlikle daha fazla denenmeyi hak eden bir oyuncu.
23 yaşındaki oyuncunun pota altı bitirişleri bazen sıkıntılı olsa da bu durum kısmen çevresindeki zayıf şutörler ve oyun kuruculardan kaynaklanıyor. Gelecek sezon, daha iyi bir ortamda neler yapabileceğini görmek için iyi bir fırsat olacak. Geçen sezon bile, pota altındaki atışlarında yüzde 65 ve yakın-orta mesafe atışlarında yüzde 48 isabet oranına ulaştı.
Diabaté, çember savunmasında bazı adımlar atsa da asıl farkı ribaundlarda yaratıyor—özellikle hücum ribaundlarında. Son üç sezonda en az 1.500 dakika süre alan yaklaşık 400 oyuncu arasında, hücum ribaund yüzdesinde altıncı sırada.
Chicago Bulls: Ayo Dosunmu
Ayo Dosunmu, bu listedeki diğer isimlere kıyasla daha bilinen bir oyuncu ama hâlâ “herkesin bildiği” bir isim olmaktan uzak. Hakkındaki konuşmalar genelde ne olmadığı üzerinden ilerliyor—mesela gerçek bir oyun kurucu ya da elit bir şutör olmaması gibi.
Fakat 6’5” boyunda, guard ve kanat arası bir oyuncu profiline sahip. Hücumu yönetmesi kısa sekanslar dışında ideal olmayabilir ama potaya gitme ve bitirme konusunda kendi boyundaki oyuncular arasında üst seviyede.
Perde çıkışlarında pas yeteneğini geliştirdiğine dair sinyaller verdi ve potaya giderken takım arkadaşlarını beslemeyi biliyor. Geçen sezon, Payton Pritchard ve Tyrese Haliburton ile birlikte, penetrelerde hem yüzde 57,1 isabet oranını hem de yüzde 12,4 asist yüzdesini yakalayan üç oyuncudan biri oldu.
Bulls’ta çoğunlukla 1 numara savunmasında görev aldı, bu da en uygun rolü. Ancak zaman zaman rakip 3 ve 4 numaralarla da mücadele edebileceğini kanıtladı.
Cleveland Cavaliers: Sam Merrill
Cleveland Cavaliers’ı son iki sezonda yakından izlemeyenler, Sam Merrill’in serbest oyuncu döneminde Ty Jerome’dan biraz daha fazla para (4 yıl, 38 milyon dolar) almasına şaşırmış olabilir. Ancak bu anlaşma hiç de tesadüf değil.
Merrill’in üçlükteki hacim ve verimlilik kombinasyonu ligde neredeyse eşsiz. Son iki sezonda onun kadar dakika alan oyuncular arasında (2.470 dakika), Stephen Curry, Klay Thompson, Donte DiVincenzo ve Malik Beasley dışında hiç kimse 36 dakika başına 10’dan fazla üçlük atıp en az yüzde 38 isabet yakalayamadı.
Üçlüklerini farklı şekillerde buluyor—perdelerden çıkarak, sabit pozisyondan ya da dribbling sonrası. İkilikleri çok fazla olmasa da, agresif savunmalara karşı topu yere vurup başka şutörleri besleyebiliyor.
Savunmada da kötü değil; kimseyi kilitleyemez belki ama perdelerin üzerinden savaşır ve sahada sürekli hareket hâlinde olan rakipleri takip edebilir.
Dallas Mavericks: Naji Marshall
Naji Marshall, üçlükleri daha istikrarlı olsa bu listenin çok üzerinde bir seviyede olurdu. Dış şut tehdidi net şekilde göz önünde olmayan pek çok kanat oyuncusu, bu eksiklik yüzünden çabuk gözden düşer ya da “sınırlı” oyuncu damgası yer.
Marshall’ın hem daha fazla üçlük denemesi hem de bunları daha yüksek yüzdelerle atması elbette iyi olurdu. Ama bu özellikleri olmadan da oldukça değerli bir oyuncu.
Savunmada üstlendiği görevler, guardlardan uzun forvetlere kadar çok geniş bir yelpazeye yayılıyor. Çoğu zaman, rakibin en iyi oyuncusuna karşı eşleşmesi için yönlendirilir.
Dış şut istikrarsızlığını, potaya yönelme becerisiyle telafi ediyor. Fizik gücüyle boyalı alana gidebilir ama tek silahı bu değil.
Dallas’taki ilk sezonunda, perdelerden çıkıp sabırlı bir şekilde hücumu yönlendiren, çeşitli tempo değişiklikleri ve ayak oyunlarıyla rakibini geçen bir oyuncu profili sergiledi. Üstelik verimliliğini de korudu. 500’den fazla penetre gerçekleştiren 75 oyuncu arasında, yüzde 56,1’lik isabet oranıyla yedinci sırada yer aldı.
Denver Nuggets: Julian Strawther
Denver Nuggets’ın Tim Hardaway Jr.’ı minimum kontrata imzalaması sonrası Julian Strawther, bu listenin doğal adayı oldu.
Evet, 1.95 boyundaki bir oyuncu için ciddi bir savunma zaafı söz konusu. Ayak çalışması dağınık, fiziksel olarak güçlü değil ve faul yapma eğilimi yüksek. Ancak hücumda sağladığı değer, verimlilik yüzdesine takılıp kalınamayacak kadar önemli.
İlk iki sezonunda henüz yüzde 35’in üzerinde üçlük isabeti yakalayamadı. Ancak geçen sezonki yüzde 34,9’luk oran, çaylak yılına kıyasla yüzde 5,2’lik bir gelişim demek ve bu artış, Denver rotasyonunun ihtiyaç duyduğu hacimle birlikte geldi.
Rakip savunmalar, onu sürekli tehlikeli bir şut tehdidi olarak görüyor. BBall-Index’e göre, geçen sezon Nuggets’ta en az 400 dakika oynayanlar arasında, sadece Michael Porter Jr. ve Nikola Jokić’in (tabii ki) yakaladığı spot-up üçlüklerdeki şut kalitesi, Strawther’ınkinden daha düşüktü.
Sadece üçlük tehdidi değil, topsuz hareketleri de savunmaları uyandırıyor. Zaman zaman baseline’a dğoru cutlar yapıyor ve potaya yönelip floater denemekten çekinmiyor (yüzde 45,2 isabet).
Detroit Pistons: Chaz Lanier
Chaz Lanier’in NBA kariyeri henüz “değeri bilinmeyen” kategorisine girecek kadar eski değil. Ancak Detroit Pistons’ta, Bobi Klintman ya da son iki yılın beşinci sıra seçimlerinden Ausar Thompson veya Ron Holland dışında iyi bir aday da bulunmuyor.
2024 Draft’ında 37. sıradan seçilen Lanier, Las Vegas Yaz Ligi’nde savunmalara sürekli baskı yapan oyunu ile dikkat çekti. Atış yüzdesi yüksek olmasa da, 36 dakikada ortalama 12,5 üçlük denemesiyle yüzde 34,1 isabet yakaladı.
En önemlisi, bu şutları hızlı, temiz, hareketli pozisyonlarda ve baskı altında çıkarabilmesi. Set hücumunda topsuz hareket ve geçiş hücumunda yerleşme becerilerinde Klay Thompson’a ufak da olsa benzerlikler gösteriyor.
Savunmadaki eksikleri, Pistons’ın kısa vadeli hedefleri ve kadro derinliği sebebiyle çaylak yılında fazla süre alamamasına yol açabilir. Ama Malik Beasley’nin yokluğunda, bu boşluğu kısmen doldurabilecek en uygun isimlerden biri.
Golden State Warriors: Quinten Post
Quinten Post’un Golden State Warriors rotasyonuna çaylak yılında girişi, çoğu zaman “mecburiyetten” olarak gösterildi. Aslında öyleydi de: Warriors’ın, sahayı açacak bir uzuna ihtiyacı vardı ve bu tanıma uyan tek isim Post’tu.
Ve beklentileri karşıladı.
Yedi footer, geçen sezon 179 üçlük denemesinde yüzde 40,8 isabet oranı yakaladı. Bu, bir çaylak uzun için benzeri görülmemiş bir verimlilik-hacim birlikteliği. 6’7” ve üzeri boyda olup, çaylak yılında bu oranları yakalayan tek diğer isimler Keegan Murray ve Jayson Tatum.
Daha büyük bir rol için savunmasını geliştirmesi gerekecek, özellikle de Al Horford San Francisco’ya gelirse. Warriors, geçen sezon onu çoğu eşleşmede iyi korudu ancak pick-and-roll savunmasında ve pota altında dikey savunmada iyi anlar da yaşattı.
Houston Rockets: Jae’Sean Tate
Houston Rockets, öyle derin bir rotasyon kurdu ki, neredeyse 10 oyuncusunun değerini herkes az çok biliyor. Reed Sheppard bu liste için fazla yüksek profilli. Geriye Aaron Holiday ve Jae’Sean Tate kalıyor.
Tate’i seçmemin sebebi, takımın en eski oyuncularından biri olması… Tam olarak değil ama bu hissi veriyor. Asıl konu şu: 6’4” boyunda, dört farklı pozisyonu savunabilen ve potaya giderken sertliğini hissettiren bir kanadın, ligde minimum kontrata imza atması “gizli cevher” tanımına tam uyuyor.
Holiday de iyi bir yedek guard ama tek pozisyonda oynayabilen biri için bu normal. Tate’in savunmadaki çok yönlülüğü ise çok daha değerli.
Indiana Pacers: Jay Huff
Jay Huff, muhtemelen gelecek sezon bu listeye giremeyecek. Çünkü Myles Turner’ın ayrılmasının ardından Indiana Pacers ona daha önce hiç almadığı büyüklükte bir rol verecek.
27 yaşına girmek üzere olan Huff’ı Turner’la birebir kıyaslamak adil olmaz. Turner’ın hücum repertuarı, Indiana’daki son döneminde bile yeterince takdir görmüyordu. Ancak Huff, Turner’ın ayrılığıyla kaybolan bazı özellikleri telafi edebilir.
Geçen sezon en az 50 blok ve en az 50 üçlük isabeti yakalayıp üçlükleri yüzde 40’ın üzerinde sokan sadece dört oyuncu vardı: Kevin Durant, Keon Ellis, Kristaps Porziņģis ve Nikola Vučević. Huff ayrıca, pota altında rakiplerini yüzde 57,1 isabet oranında tuttu ki bu, 200’den fazla atışı savunanlar arasında yaklaşık ilk 20’ye denk geliyor.
Buradaki tek not: Tüm bunları 750 dakikadan az sürede yaptı. Daha fazla süre aldığında adaptasyon süreci olacaktır. Ancak uzun süredir “beni daha çok oynatın” mesajı veren bir pivot için heyecan verici bir fırsat kapıda.
Los Angeles Clippers: Jordan Miller
Bu seçim, başka iki Los Angeles Clippers oyuncusuna da gidebilirdi: savunma potansiyeli çok yüksek olan Trentyn Flowers veya boyuna rağmen şut tehdidi sunan Kobe Brown. Ama Las Vegas Yaz Ligi’ndeki performansıyla Jordan Miller beni tekrar ikna etti.
İlk maçtaki dalgalı performansının ardından, geri kalan karşılaşmalarda daha dengeli bir oyun sergiledi. Top hakimiyeti biraz gevşek olduğundan potaya gidişlerinde top kaybı riski yüksek olsa da, teması absorbe ederek bitirdi ve faul çizgisine gitmeyi başardı. Üçlükleri hâlâ istikrarsız ama Vegas’ı yüzde 38,5’lik üçlük, yüzde 62,5’lik ikilik isabetiyle tamamladı.
Top Miller’ın elinden çıktığında hücumdaki etkisi azalabilir. Ancak topu aldıktan sonra kararlarını biraz hızlandırabilirse, 6’7” boyundaki bu kanat hem savunma hem potaya yönelme hem de dış şut (three Ds) alanında etkili olabilir.
Clippers’ın onu yaz ligi öncesinde serbest bırakması ve kimsenin talip olmaması ise şaşırtıcıydı.
Los Angeles Lakers: Jake LaRavia
Jake LaRavia’nın Lakers ile imzaladığı iki yıl, 12 milyon dolarlık kontrat, yazın en iyi pazarlıklarından biri olabilir. “Bağlayıcı” (connector) terimi artık çok kullanılıyor ama LaRavia, geçen sezon hem Memphis Grizzlies hem Sacramento Kings’te tam olarak bu rolü üstlendi.
Hücumda daha fazla hacim yaratmak zor olabilir ama perdelerden çıkarak üçlük atabilme potansiyeli gösterdi ve potaya yöneldiğinde ayak oyunlarıyla birlikte top hakimiyetinde de fena değil. Atletik hız eksikliğine rağmen, topu aldığında hızlı karar veriyor; topu asla öldürmüyor. Hatta geçen sezon asist yüzdesi, top kullanım yüzdesinden yüksekti.
Savunmada fizik ve atletizm dezavantajları yaşayabiliyor ama yardıma aktif gitmesi ve birebirde alanı iyi kapatmasıyla 1’den 4’e kadar birçok pozisyonu savunabiliyor.
Memphis Grizzlies: Cam Spencer
Scotty Pippen Jr., Memphis Grizzlies’in “gizli cevher” unvanını Cam Spencer’a devrediyor. 6’3” boyundaki guard, sahada rakibinin moralini bozmak için anaokulu basketbol maçında bile faul yapacakmış gibi oynuyor.
Şutörlüğü tam da beklendiği gibi: Yaz Ligi’nde maç başına 7,2 üçlük deneyip yüzde 46,5 isabet buldu. Bunu topsuz koşular, perdelerden çıkışlar, hand-off’lar, dribbling sonrası şutlar ve pindown setlerinden sonra da yapabiliyor. Grizzlies’in kalabalık guard rotasyonunda süre bulacaksa, en büyük kozu bu olacak.
Top hakimiyetini geliştirmesi ise sürelerini artırabilir. Hem yarı sahada hem geçiş hücumlarında çok iyi pas açıları yakalayabiliyor ama trafik içinde ya da topu erken yere vurduğunda zorlanıyor.
Miami Heat: Pelle Larsson
Pelle Larsson, California Classic ve Las Vegas Yaz Ligi’nde, özellikle potaya yönelme becerisiyle rotasyon oyuncusu gibi göründü.
Topla ya da topsuz, potaya yönelirken patlayıcı olmamasına rağmen açılardan çok iyi yararlanıyor. Hızlı değil ama köşe dönmeyi ve boşluk bulmayı biliyor.
Şimdilik pota altındaki bitiriciliğinin (geçen sezon 37. yüzdelik dilim) verimliliği çok önemli değil; önemli olan oraya ne sıklıkta ulaştığı ve faul çıkardığı. Yaz Ligi’nde maç başına 9 serbest atış denemesi yaptı ve Heat’te sınırlı sürede bile, sürüşlerde takımın en yüksek ikinci faul oranını yakaladı.
Bu temas alma yeteneğini orta mesafe floater’larında da gösteriyor. Top hakimiyeti biraz geniş olsa da dribbling sırasında sakin kalması, takım arkadaşlarına pozisyon yaratmasını sağlıyor. Genel olarak, “balayı dönemindeki Jimmy Butler” enerjisiyle oynuyor.
Heat, Tyler Herro ve Norman Powell’ın esnekliği sayesinde top yönlendirecek yeni oyunculara deney alanı yaratabilir. Larsson, bu fırsattan en çok yararlanabilecek isimlerden biri olabilir.
Milwaukee Bucks: AJ Green
Ryan Rollins de buraya yazılabilecek bir isim; çünkü hem savunması hem üçlük yüzdesi hem de pota altı bitiriciliğiyle dikkat çekti. Ama AJ Green, daha uzun süredir gözden kaçıyor ve ligin en isabetli ama en az kullanılan şutörlerinden biri.
25 yaşındaki Green, 2022’de lige girdiğinden beri 637 üçlük deneyip yüzde 42’nin üzerinde isabet buldu. Bu süre zarfında onu yakalayanlar sadece Grayson Allen, Sam Hauser ve Luke Kennard.
36 dakika başına deneme sayısına bakınca daha da öne çıkıyor: Kariyer şutlarının yüzde 85’ten fazlası üçlükten, çoğu da tepe bölgesinden geliyor. Hauser dışında, 36 dakikada en az sekiz denemeyle bu verimliliğe ulaşabilen başka oyuncu yok.
Bütün bunlara, bazı güçlü guardlara ve sürekli hareket eden şutörlere karşı savunmada ayakta kalabilmesini de ekleyin. Daha büyük bir rol hak ettiğini söylemek kolay.
Minnesota Timberwolves: Terrence Shannon Jr.
Terrence Shannon Jr., bu liste için fazla “bilinen” biri olmaya doğru gidiyor. G-Lig’de fazla iyiydi. Yaz Ligi’nde de fazla iyiydi.
Potaya yönelme konusunda doğal bir yeteneği var. Hem penetre savunmasında hem de topsuz oyunda rakibini geri adım attırabiliyor. Temas alıp bitirme konusunda rahat ve güçlü. Floater’larda bile temas anında dengesini kaybetmiyor. Savunmada ise LeBron James’ten Shai Gilgeous-Alexander’a kadar herkesin karşısına çıkıyor.
Nickeil Alexander-Walker’ın ayrılması, Minnesota rotasyonunda ona dakika açtı. Koç Chris Finch, NAW resmen ayrılmadan önce bile Shannon’a süre vereceğini açıklamıştı. Üçlüğü de gelişmeye devam ederse (çaylak yılında yüzde 35,5, yaz liginde ise yüzde 38,5), bu “gizli” dönem çabuk sona erecek.
New Orleans Pelicans: Karlo Matković
Karlo Matković geçen sezon New Orleans Pelicans’ta fazla süre almadı ve gelecek yıl da bütün uzunlar sağlıklı olursa sahaya çıkması zor olabilir. Ama eğer birileri onun hisselerini satıyorsa ben memnuniyetle alırım.
Herkes Zion Williamson’ın yanına ya sağlam bir çember savunucu ya da dış şut tehditi olan bir uzun eklenmesini istiyor. Matković, bu iki özelliği bir arada sunmaya en yakın isim.
Geçen sezon üçlükleri istediği yüzdeyle girmedi ama G-Lig’de yüzde 39’un üzerinde isabet bulmuştu. Bunun dışında da skor üretebilecek yolları var. Açık sahada iyi koşuyor, yarı sahada perde sonrası potaya devrilerek ya da transition’da pota üstünde bitirerek sayı bulabiliyor.
Ribaund performansı geliştirilmeli ama felaket durumda değil. Savunmada ise tam anlamıyla eşleşme bağımsız bir oyuncu değil ama geçen sezon pota altında rakiplerini yüzde 56,9’da tuttu. Sezon sonuna doğru Maxwell Lewis’e yaptığı chase-down bloğu hâlâ hafızalarda.
New York Knicks: Guerschon Yabusele
Guerschon Yabusele, beş yıl aradan sonra NBA’e dönüp Philadelphia 76ers ile oynadığı sezonun ardından kariyerinin en yüksek noktasında. Yine de radarın çok merkezinde olduğunu söylemek zor, özellikle de iki yıllık kontratı tam MLE seviyesinin biraz altında olduğu düşünülürse.
Kevin McCullar Jr. hâlâ imzalanmadı ve Knicks yönetimi Keith Smith’e yaptığı açıklamada Pacome Dadiet ile Tyler Kolek’in gelecek sezon çok fazla süre almasını beklemediklerini söyledi. Bu yüzden Yabusele, doğal aday oluyor.
36 dakika başına beşin üzerinde üçlük deneyip bunlarda yüzde 38 isabet bulması profilini yükselten en büyük unsur. Bunun kalıcı olup olmayacağı sorgulanabilir ama bu gelişim Real Madrid günlerinden beri devam ediyor.
Ekstra skor katmanları da değerli: Penetre eden oyuncuları yüzde 62,7 ile bitirerek durdurabiliyor, perde sonrası potaya devrilip orta mesafe isabeti bulabiliyor, transition’da iyi koşuyor (pozisyon başına 1,49 sayı) ve gerektiğinde birebir hücum da edebiliyor.
Oklahoma City Thunder: Ajay Mitchell
Bir çaylağın, şampiyonluk favorisinin normal sezon rotasyonuna girmesi başlı başına çılgınlık. Ajay Mitchell bunu yaptı, ta ki ocak başında ayak parmağı sakatlığı yaşayana kadar.
23 yaşındaki oyuncunun savunma yoğunluğu çok yüksek. Perdelerden çok iyi sıyrılıyor, şutları iyi contest ediyor ve yardım savunmasında oyun bozuyor. Thunder, onu genelde yıldız isimlere karşı kullanmasa da daha ağır görevleri kaldırabilecek seviyede.
Yaz Ligi’nde kendi skorunu yaratma ve pas dağıtma yeteneklerini de gösterdi. Bu, Thunder için bir lüks; çünkü bu yeteneğe pek ihtiyaçları olmayabilir.
Mitchell’in asıl değeri, rolünü küçültüp tamamlayıcı olması. Topsuz hareketleri iyi, çaylak yılında tepe üçlüklerinde yüzde 37 isabet buldu ve dribbling sonrası orta mesafeleri bile set düzeni içinde attı.
Kontratına bakmayı unutmayın: 2027-28 sezonuna kadar maaşı salary cap’in yüzde 2’sinden az.
Orlando Magic: Tristan Da Silva
Paolo Banchero ve Franz Wagner ile pozisyon çakışması, Tristan Da Silva’nın tam rolünü sınırlıyor. Ama geçen sezon Orlando’nun eksik kadrosunda önemli süreler aldı, hatta bazen ilk beş başladı ve savunmada birçok görünmeyen işi yaptı.
Orlando’nun yedek kanat rotasyonu çok derin değil, bu yüzden 6’8” boyu ona avantaj sağlıyor. Anthony Black’in bu tip eşleşmelere yükselmesindense Da Silva’nın sahada olması daha mantıklı.
Üçlük isabetini artırması şart. Geçen sezon bomboş üçlüklerde yüzde 34’ün altında kaldı ama Yaz Ligi’nde daha özgüvenliydi ve Toronto Raptors’a karşı bir step-back üçlük bile attı.
Magic, Yaz Ligi’nde ona birçok set başlatma görevi de verdi. Ama Da Silva’nın en çok, kendi rolü içinde kalarak parlayacağı kesin. Tyus Jones ve Desmond Bane’in gelişiyle bu tarz rol oyuncularının verimi artacaktır.
Philadelphia 76ers: Trendon Watford
“Guerschon Yabusele’in yerini doldurmak zor olacak” cümlesini bir yıl önce kuracağımı düşünmezdim. Ama şimdi durum bu.
Yabusele’nin hücum yönünü tamamen karşılamak zor olabilir; çünkü onun perdeden çıkıp yön değiştirme kabiliyeti daha gelişmiş. Ancak Trendon Watford, özellikle yarı fiyatına alınmış olmasıyla çok iyi bir alternatif.
Geçen sezon kötü bir takımda oynamasına rağmen, topu ribaunddan sonra sürüp hücumu başlatma yeteneği ve faul alma becerisi dikkat çekiciydi. Brooklyn Nets’te potaya yöneldiğinde yüzde 50’nin üzerinde isabet buldu.
Watford, boş üçlükleri sokabiliyor, 3 numaraları ve bazı 2 numaraları savunabilecek mobiliteye, 4 ve bazı 5 numaralarla mücadele edecek güce sahip. Kazanmaya yardımcı bir oyuncu ve şimdi bunu gösterebileceği bir ortamda.
Phoenix Suns: Jordan Goodwin
Collin Gillespie bu unvana çok yaklaştı. Ama Los Angeles Lakers’ın Jordan Goodwin’i Marcus Smart için serbest bırakmasıyla Suns, eski oyuncusunu tekrar kadrosuna kattı.
Şaka yollu sorarsak: 2025’te Smart, Goodwin’den gerçekten çok mu daha iyi? (Tamam, Smart çok daha fazla pozisyon savunabiliyor, ciddiyim.)
26 yaşındaki Goodwin, top rakibindeyken de değilken de baskı yapabilen bir guard. Perdelerden geçer, birebirde üst düzey skorerlere karşı durur, pas arası yapar ve 6’3” boyuna rağmen ribaund kovalar.
Oyun kurucu olarak tüm hücumu yönetmesi sorunlu olabilir. Smart’ın kötü versiyonu bile bu konuda daha iyi. Ama Lakers’ta 36 dakikada 4,5 üçlük deneyip yüzde 38,2 isabet buldu. Eğer bu istikrar devam ederse, değeri çok daha fazla artar.
Portland Trail Blazers: Yang Hansen
Özür dilerim Duop Reath, seni çok beğenmeme rağmen Portland Trail Blazers seni derinlerde tutmaya devam ediyor. Ama bu seçim Yang Hansen olmalı.
ESPN’den Jeremy Woo’nun draft sonrası yaptığı, 20 NBA yöneticisi ve scout’un katıldığı ankette, Hansen “En Büyük Sürpriz/Reach” kategorisinde ikinci oldu. Toplamda sadece dört oy aldı ama içerik dünyasında bu tarz detaylar hemen büyütülür. Hansen de sanki bu anketi önceden biliyormuş gibi Las Vegas Yaz Ligi’nde oynadı.
Pas yeteneği hemen göze çarpıyor. Topu eline aldığında takım arkadaşları sürekli hareketleniyor; çünkü onu bulacağından eminler.
Savunmada üzerine biraz ekstra ilgi gösterirseniz, mutlaka başka bir oyuncuyu boşa çıkarıyor. 7’1” boyuyla üçlük tehdidi var. Yaz Ligi’nde 12 üçlük denemesinin dördünü soktu. Potada yumuşak bir dokunuşa sahip ve topu yere vurup dışarıdan içeriye doğru hücum etmekten çekinmiyor.
Savunma tavanı henüz net değil ama boyuna göre sahayı iyi koşuyor, drop savunmada geri adım atarken topa çok fazla alan bırakmıyor ve blok potansiyeli yüksek.
Sacramento Kings: Nique Clifford
Genelde çaylakları bu listeye eklemek istemiyorum ama Sacramento Kings’te başka iyi bir aday yok. Keon Ellis artık hem takım içinde hem dışarıda hak ettiği değeri görüyor, Devin Carter ise bu liste için biraz erken.
Kings’in 24. sıradan Clifford’ı seçmesi birçok kişiyi şaşırttı ama Yaz Ligi’ndeki performansıyla bu şüpheleri büyük ölçüde dağıttı.
Üçlüğünün kolej kariyerinin ilerleyen dönemlerinde gelişmiş olması, NBA’de sürdürülebilir olup olmadığı sorusunu doğuruyor. Las Vegas’ta neredeyse yüzde 50 isabetle attı ama düşük hacim ve tek maçta (Bulls ve Suns’a karşı) 6/7 isabet gibi istatistikler bu oranı şişirdi.
Buna rağmen, skor repertuarı göz testini geçti. Bazı üçlüklerindeki zorluk derecesi çok yüksekti. Cleveland Cavaliers’a karşı taban çizgisinden hand-off alıp, crossover-stepback üçlük atışı hâlâ akıllarda.
Point guard rolü fazla almayabilir ama topu yere vurduğunda kontrolünü kaybetmiyor. Zor açılardan bitirişler, post-up oyunları ve birebir savunmada rakibin en iyi skorerini tutma isteği, profilini değerli kılıyor.
San Antonio Spurs: Julian Champagnie
Julian Champagnie, Lindy Waters III ve Devin Vassell’i bile geride bırakarak bu unvanı aldı.
Hem zor savunma görevleri üstlenip hem de yüksek hacimde üçlük atan kanatlar genelde büyük ilgi görür. Champagnie, sessiz sedasız ligin en güvenilir “3&D” oyuncularından birine dönüştü.
Geçen sezon, kariyerinin zirvesini yaşadı. 36 dakikada sekizden fazla üçlük denedi ve bunlarda yüzde 37’nin üzerinde isabet buldu. BBall-Index’e göre savunmada eşleştiği oyuncuların zorluk derecesinde 80. yüzdelik dilimdeydi.
Ayrıca oyun tarzında istikrar var. Şutlarının yüzde 91,1’i ya üçlükten ya da pota altından geldi; bu, 1.000 dakikanın üzerinde oynayan 275 oyuncu arasında yedinci en yüksek oran.
Toronto Raptors: Jonathan Mogbo
Jonathan Mogbo, savunmada pozisyon bağımsızlığı konusunda ligin sayılı uzunlarından biri. Raptors Republic’ten Samson Folk’un dediği gibi:
“Mogbo, NBA’deki en iyi switch uzunlarından biri oldu. Pick-and-roll savunmalarında başka herhangi bir savunma türüne kıyasla sekiz kat daha fazla switch yaptı. Top handler’ları 150’den fazla pozisyonda savunup pozisyon başına 0.700 sayının altında tutan sadece üç oyuncu vardı: Alex Caruso, Jonathan Mogbo ve Kris Dunn.”
Mogbo’nun 7’2” kanat açıklığı, tahminlerden bile uzun duruyor. Oyunu bozuyor, rakipleri sıkıştırıyor ve çok geniş bir kapsama alanı var.
Hücumda ise daha tutarlı bir paket geliştirmesi gerekiyor. Transition’da iyi, açık alanda top sürebiliyor ve orta mesafeden pas çıkarabiliyor. Ama istikrarsız ve dış şut tehdidi neredeyse yok. Yaz Ligi’nde iki üçlük denedi; biri bloklandı, diğeri potadan çok tribüne yaklaştı.
Yine de Raptors, etrafında yeterli şutör varken, yarı sahada perde sonrası devrilme ve potaya yönelme rolünde ondan verim alabilir.
Utah Jazz: Kyle Filipowski
“Yaz Ligi MVP’si Kyle Filipowski” demek lazım.
Bu unvan için Yaz Ligi MVP’si seçilmesinden hemen sonra onu buraya eklemek garip olabilir ama çaylak yılında ligin en iyi hücum performanslarından birini gösterdiği hâlde All-Rookie takımına seçilmedi.
Bu konuda “kim yerine olmalıydı” tartışması yapmak kolay ama Filipowski’nin Kel’el Ware, Bub Carrington ve Yves Missi yerine İkinci Takım’da olması gerektiğini savunmak mantıklı.
Kariyerine çaylak olarak başlayıp hem onun kadar etkili saha içi yüzdesi yakalayan hem de 75’ten fazla üçlük sokan 6’9” ve üzeri boyda sadece bir oyuncu var: Chet Holmgren (2023-24).
Filipowski sadece dış şutör değil. Pas zamanlaması ve top tekniği iyi, yarı sahada floater ve bitirişlerde elit. Geçen sezon onun kadar potaya yönelen 211 oyuncu arasında, yüzde 58,7 ile altıncı sırada. Üstelik önündeki dört oyuncu sadece guard.
Savunma tarafı zayıf, muhtemelen saf bir 4 numara. Ama 6’11” boyunda bu hücum becerilerini 32. sıradan almak müthiş bir değer.
Washington Wizards: Justin Champagnie
Evet, bir başka Champagnie. Tristan Vukčević’i unutmamak lazım ama buradaki seçim Justin.
Wizards’a geldiğinden beri ağır savunma görevleri aldı ve bunları iyi yaptı. Bilal Coulibaly dışında, rakiplerin bir numaralı silahını en çok savunan oyuncu o. Yardım savunmasında, özellikle pota etrafında iyi.
Üstelik spot-up üçlüklerde yüzde 42’ye yakın isabet buluyor ve bu kontratının salary cap’in yalnızca yüzde 1,5’ini kapladığı düşünülürse büyük değer.
BBall-Index’e göre geçen sezon en az 1.000 dakika oynayıp hem catch-and-shoot üçlük yüzdesinde hem de pota savunmasında 85. yüzdelik dilim veya üzerinde olan sadece iki oyuncu vardı: Kristaps Porziņģis ve Justin Champagnie.