by Eurohoops Team / info@eurohoops.net
Eurohoops Türkiye’yi YouTube’da takip etmek için tıklayın!
Eurohoops Türkiye’yi Instagram’da takip etmek için tıklayın!
13 Nisan 2026 tarihinde ESPN’de yayınlanan bu yazı, uyarlanarak Türkçe’ye çevrilmiştir.
Kobe Bryant’ın 20 yıllık NBA kariyerinin son maçında attığı ilk beş şutun sonucu aynıydı: İsabet yok.
Sol forvetten kullandığı üçlük kısa kaldı. Bir orta mesafe şutu girmedi. Boyalı alandan denediği üçüncü ve dördüncü atışlar da girmedi. Beşinci şutu, yani uzak mesafeli bir orta mesafe, çemberden geri döndü.
Her kaçırılan şutta, Los Angeles’taki seyirci 13 Nisan 2016’da duyulabilir bir hayal kırıklığı gösterdi. Ancak ilk isabeti geldiğinde—ilk çeyreğin bitimine 5:12 kala attığı şutla birlikte her şey yeniden yoluna girmiş gibiydi.
“İlk şutu girince bunun akmaya başlayacağını biliyorduk,” dedi Bryant’ın takım arkadaşı Jordan Clarkson ESPN’e.
Bryant, ardından art arda beş şutunu sokarak tribünlerdeki homurdanmayı “Kobe” tezahüratlarına çevirdi.
“İlk şutu girdikten sonra ve tribünlerden gelen o destek dalgasını hissettikten sonra… Bu bir rahatlama gibiydi,” dedi Naismith Basketball Hall of Fame fotoğrafçısı Andrew Bernstein ESPN’e. “Sanki ‘tamam, açıldı, ritmini buldu’ gibiydi. O gece sadece 4 sayı atıp sahadan ayrılsa bile kimse artık bunu umursamazdı.”
Aradan geçen yaklaşık 10 yıl sonra, Julius Randle’ın o maça dair hatırası hâlâ canlı. Şu anda Minnesota Timberwolves forması giyen Randle, Bryant ile iki sezon birlikte oynamış ve onun son maçında 33 dakika sahada kalmıştı.
O veda performansında hâlâ aklında kalan tek bir detay var:
“Çok hızlı bir şekilde ‘Black Mamba’ moduna geçti,” dedi Randle. “Gözlerinde bunu görebiliyordunuz. O maçı sanki bir şampiyonluk maçıymış gibi kazanmak istiyordu.”
Gecenin sonunda arenadaki herkes — saha kenarındaki Jay-Z ve Shaquille O’Neal’dan, Bryant’ı durdurmaya çalışan Utah Jazz oyuncularına kadar — Black Mamba’nın “zehrini” hissetmişti.
Bryant, Lakers’ın kulüp tarihindeki en kötü derece olan 17-65 ile bitirdiği normal sezonun ardından, Jazz’i 101-96 yendikleri maçta 50’de 22 isabetle tam 60 sayı üretti. Belki estetik değildi, ama birçok Lakers taraftarı için bu performans, kötü sezonun bıraktığı tadı biraz olsun tatlandırdı.
Bir gece, bir maç için; başka hiçbir şeyin önemi yoktu. Sadece ligin tüm zamanların en büyük oyuncularından birinin bir kutlamayı bir taç giyme törenine çevirmesini izlemek vardı. Bu performansın üzerinden on yıl geçmesine rağmen, tribünde olanların çoğu hâlâ ne gördüklerine inanamıyor.
“Bunu beklediğimizi söyleyemem. Ama bu Kobe,” dedi takım arkadaşı Larry Nance Jr. ESPN’e. “Bir şey bekliyordun zaten.”
Fotoğrafçı Andrew Bernstein, beş kez NBA şampiyonu olan oyuncunun ilk portresini Ekim 1996’da çekmişti. 13 Nisan 2016, sadece Bryant’ın kariyerinde bir bölümün değil, Bernstein’ın kendi kariyerinde de bir dönemin kapanışıydı. Ve bu anı en iyi şekilde değerlendirmek istiyordu.
O dönem NBA’in kıdemli fotoğrafçısı olan Bernstein, Bryant’ın yönetim ekibiyle gün boyunca onunla birlikte olabilmek için görüştü ve izin aldı. Bernstein sabah 4’te evinden çıktı, arenaya gitti ve ardından rideshare ile Newport Beach’teki Bryant’ın ofisine geçti. Bryant zaten o sırada çalışıyordu.
Saatler sonra Bryant, kamera ekibi ve Bernstein ile birlikte kendi helikopterine binerek arenaya doğru yola çıktı. Bu olağanüstü günün erken anları, Bryant’ın sakinliğini ortaya koyuyordu.
Yolculuğun beşinci dakikasında Bryant uyuyakaldı.
“Bu adamın kalp atış hızı sanki sürekli serin bir durumda gibiydi,” dedi Bernstein ESPN’e. “Böyle bir günde bile bu kadar rahat ve huzurlu olması inanılmazdı. Aslında görmek güzeldi.”
Bryant arenaya siyah bir takım elbise ve güneş gözlükleriyle geldi; soyunma odasına doğru yürürken gülümsüyordu. Rahatlığı soyunma odasında da devam etti; imza dağıttı ve insanlara karşı son derece nazikti. Bernstein, onda hiçbir gerginlik ya da baskı hissi görmedi.
Lakers’ın 29. sezonundaki renkli yorumcusu Stu Lantz, maç öncesi soyunma odasına gittiğinde Bryant’ı buldu ve ona bir mesaj iletti: “Bu gece biraz eğleneceğim.”
“Kobe böyle şeyler söylediğinde, özel bir şey olacağını bilirdin,” dedi Lantz ESPN’e.
Maçın başlamasına kısa süre kala, Jazz forveti Joe Ingles ısınmak için konuk takım soyunma odasından çıktı. Sıradan bir maç gecesinin bölümü, tamamen alışılmadık bir atmosfere dönüşmüştü.
Ingles ve Jazz’deki takım arkadaşları, Bryant’ın son maçında “karşı tarafta” olmanın garip pozisyonundaydı.
“Kimse bizim salonda olduğumuzu bile umursamadı, ki bu anlaşılabilir,” dedi Ingles ESPN’e.
Lakers’ın anonsörü Lawrence Tanter (şu anda 43. sezonunda), ESPN’e yaptığı açıklamada maç öncesi ortamın “oldukça kaotik” olduğunu hatırladı. Clarkson ise o kadar çok insan olduğunu, bunun oyuncuların düzgün ısınmasını bile zorlaştırdığını söyledi.
Yaklaşık 450 ila 500 medya mensubu akreditasyon aldı; bu sayı, NBA Finalleri’ni andıran bir ortam yaratmıştı. Getty Images
Maçın hakemlerinden biri olan David Guthrie, ESPN’e şunları söyledi: “Arenaya geldiğimizde normalden biraz daha kalabalıktı diyebilirim. Ama sahaya çıktığımız anda, sanki bina zaten dolmuş gibiydi. Her yerde ünlüler vardı. Her yerde medya vardı, sahanın her yerinde.”
Maç, hava atışından önce özel törenleri hak edecek bir atmosfer taşıyordu.
Magic Johnson yaptığı konuşmada Bryant’ı “tüm zamanların en büyük Laker’ı” olarak nitelendirdi. Video töreninde Shaquille O’Neal, LeBron James ve Steph Curry gibi isimler yer aldı. Lakers taraftarı ve Red Hot Chili Peppers bas gitaristi Flea, milli marşı seslendirdi.
Tanter, Utah’ın ilk beşini anons etti; Lakers’ın sırası geldiğinde ise oyuncuların Bryant’a olan minnettarlığını içeren başka bir video gösterildi. Uzun açılış seremonisi sonrası nasıl hazırlandıkları sorulduğunda Nance dürüstçe yanıtladı: “Hazırlanmadık.”
“Sadece o anın tadını çıkardık… Bu onun gecesiydi,” dedi Nance. “Eğer bizden devre arasında oynamamızı isteselerdi, devre arasında oynardık. Bu gece onu onurlandırma gecesiydi.”
ESPN’den Lisa Salters, saha kenarı yayınında Bryant için planlanan sürenin maçın gidişatına ve onun hislerine bağlı olarak 36 dakika olduğunu aktardı.
Los Angeles maça sanki 16 galibiyetlik bir takım gibi başladı. Neyse ki Utah — maç başlamadan hemen önce playoff yarışının dışında kaldığını öğrenmişti — onlar da iyi başlamadı. Jazz 6-4 öne geçti, ardından Bryant Trevor Booker’a bir blok yaptı ve hemen sonra ilk basketini buldu.
Beş isabet serisinin dördüncüsü — Jazz forveti Rodney Hood üzerinden gelen, zor dengesiz bir köşe üçlüğü — Lakers bench’inin önünde zıplayarak şutu kutlamasına yol açtı.
Lakers yorumcusu Lantz için bu basket bir işaret gibiydi.
“İçimden ‘Bu şutun girme ihtimali yok’ dedim. Ama girdi,” dedi. “Ve şunu düşündüm: ‘Bu onun gecesi. Bu Kobe Bryant’ın gecesi.’”
Utah hemen karşı hücuma çıktı ve Hood, boş durumdaki Joe Ingles’a bir üçlük pası hazırladı; Ingles şutu soktu. Lakers guardı Marcelo Huertas topu oyuna soktu ve hızla Bryant’a uzun pas attı. Bryant topu kontrol etti ve bir üçlük daha göndererek hem tribünleri hem de Lakers bench’ini adeta çılgına çevirdi.
Ingles şutu savunmuştu ve sonrasında olanları hâlâ net şekilde hatırlıyor.
Bryant küçük bir gülümsemeyle Ingles’a baktı.
“Şimdi, özellikle de Bryant’ın 2020’deki vefatından sonra, bu anları hep hatırlarsınız,” dedi Ingles. “NBA’de oynayacağımı bile düşünmüyordum, onun son maçında oynamak bir yana. Gerçekten çok, çok özel bir andı.
Bryant ilk çeyreğin tamamını oynadı ve 13’te 5 isabetle 15 sayı üretti. İkinci çeyreğin başında kenara geldiğinde, takım arkadaşı neredeyse kendi highlight anını yaratıyordu.
Çeyrekte 7:18 kala Nance, Jazz pivotu Jeff Withey’e karşı smaç denemesi yaptı. Bu hamle, tribünlerden o kadar yüksek bir tepki aldı ki Jack Nicholson, ESPN yayını için röportaj verilirken aniden başını çevirdi.
O pozisyon hatırlatıldığında Nance gülerek geçiştirdi.
“Hiç hatırlamıyorum bile. O gecenin benimle hiçbir ilgisi yoktu,” dedi ve Bryant’ın takım arkadaşlarının duygusunu özetledi.
Lakers’ın oyun planını anlamak için bir basketbol dahisi olmaya gerek yoktu. Sonuçta bu gece Bryant’ın gecesiydi.
Başantrenör Byron Scott her molaya aynı mesajla gidiyordu. Lakers’ın uzun süreli kondisyoneri Gary Vitti — emeklilik öncesindeki son maçında — Scott’a taktik tahtasını uzatıyordu. Koç ise hücuma şu basit mesajla giriyordu: “Tamam, oyun şu: top Kobe’de. Diğer herkes s*ktir olup kenara çekilsin,” dedi Scott, Los Angeles’taki Power 106’ya Şubat ayında.
“Dedim ki: ‘Kobe, pick-and-roll istiyorsan çağır yeter.’ Dedim ki: ‘Herkes kenara çekilsin.’ Bu kadar basit.”
Bryant ikinci çeyrekte oyuna geri döndü ve 7’de 2 isabetle 7 sayı üretti. Devre arasından sonra ritmini buldu; üçüncü çeyrekte 15 sayı attı ve toplamda 30 dakikada 37 sayıya ulaştı. Dördüncü çeyrek öncesi Lisa Salters ile yapılan röportajda Byron Scott, Bryant’ın kendisine “Koç, bırak beni, iyiyim” dediğini aktardı.
Buna rağmen Bryant yorgunluk belirtileri gösteriyordu; zaman zaman nefes nefese kaldığı anlar oldu. İkinci yarının tamamını oynadı ve sezonun en yüksek süresi olan 42 dakikaya, ayrıca Kasım 2014’ten bu yana en uzun süresine ulaştı.
Lantz, Bryant’la sık sık şakalaşarak yıldız oyuncunun asla yorulmadığını, sanki “üçüncü bir akciğeri varmış gibi” oynadığını söylerdi. O gece bunun bir istisna olduğunu gösterdi. Lantz, maç sonrası Bryant’a “nefes nefese kaldığını” söylediğinde onun maçı bitiremeyeceğini düşündüğünü anlattı. Bryant ise “Ölüyordum” diye cevap verdi; ancak yine de sahada her şeyini bırakmanın bir yolunu buldu.
Ve takım arkadaşları da ne yapmaları gerektiğini anlamıştı.
50 şut kullanmasına rağmen, Bryant’a topu ulaştırmak için kolektif ve fedakâr bir çaba gerekiyordu.
“Yapılan tek şey ribaund alıp topu ona vermekti,” dedi Nance. “Sadece ona pas vermek için savunma yapıyorduk. Sadece ona şut hazırlamak için perde kuruyorduk. Ortada tek bir amaç vardı ve o da bu adamdı.”
Bryant’ın 46. ve 47. sayılarını getiren bir turnike, Utah’ın farkını 3:05 kala sekize indirdi ve hakem Guthrie’nin “çok yoğun bir final bölümünün başlangıcı” dediği anı başlattı.
Bryant iki serbest atışı soktu, Utah skor üretti ve ardından Bryant’tan iki turnike daha geldi; fark 1:27 kala dörde indi. O gece Golden State Warriors Oracle Arena’da NBA rekoru olan 73 galibiyetlerinden birini alıyordu, ancak tüm gözler Los Angeles’taydı.
Bir sonraki Lakers savunma stopunun ardından Nance — verdiği sözü tutarak — ribaundu aldı ve hızla Bryant’ı buldu. Bryant topu ileri taşıdı, sol kanatta Randle’dan perde aldı, sola doğru üç kez dripling yaptı ve Lyles’ın üzerinden bir üçlük göndererek dolu tribünleri şok etti ve farkı bire indirdi.
Nicholson heyecanla geriye yaslandı, ellerini havaya kaldırıp alkışladı. Kameralar Jay-Z’yi kaşlarını kaldırmış, dudaklarıyla “wow” derken yakaladı. Snoop Dogg tribünlerde dans ediyordu. ESPN yayınında Hubie Brown defalarca “Oh!” diye bağırdı ve Lantz kendini tamamen farklı bir atmosferde buldu.
“Tam anlamıyla hayal alemindeydim. ‘Bunu görmüyorum, bu olmuyor’ diyordum. Bu çocuğun NBA’de oynadığı her maçı izlemiştim ama kariyerinin son maçında buna benzer bir şey hiç görmedim,” dedi. “Yani onun yaptığını tekrar yapabilmesi gerçekten akıl almazdı.”
Utah o sezon ligin savunma verimliliğinde yedinci sıradaydı, ancak en iyi savunmacısı olan pivot Rudy Gobert bu maçta kadroda değildi.
“Bazı şutlar vardı ki… beş kişi de göndersek fark etmiyordu, yine de sokuyordu,” dedi Ingles. “Açıkçası ikinci yarıda ne kadar çok sokmaya devam ederse, bir noktadan sonra ‘artık kaçırmıyor’ hissine kapıldık. O moddaydı artık.”
Bryant’ın son saha içi basketi, 19 feet’lik bir orta mesafe şut, Lakers’ı öne geçirdi ve tribünleri adeta çılgınlık seviyesine taşıdı. Utah mola aldı. Ardından Jazz bir turnike kaçırdı ve Bryant 59. ve 60. sayıları için serbest atış çizgisine gitti.
Lakers’ın son 17 sayısını tek başına atmıştı; 47’den 60’a sadece 1:12 içinde ulaştı.
Maçın sonunda sahada olan Ingles, 37 yaşındaki Bryant’ın, vücudunun geçirdiği tüm yıpranmalara rağmen yaptığı şeye hayran kaldı.
Kariyerinin 20. sezonunun 82. maçında 60 sayı atması bir şeydi. Oraya nasıl geldiği ise bambaşka bir şeydi.
Bryant’ın kariyerinin son yılları ciddi sakatlıklarla gölgelendi. 2012-13 sezonunun sonlarına doğru yırtılan Aşil tendonu, sonraki iki sezonda toplam sadece 41 maç oynayabildiği bir dönemin başlangıcı oldu.
Scott’ın Kobe’nin son sezonu için basit bir hedefi vardı: onu 82. maça sağlıklı şekilde ulaştırmak. Nance, Bryant’ın dizlerini, dirseklerini, bileklerini ve “aklına gelebilecek her eklemini” buzladığını hatırlıyordu. Buna rağmen Bryant çizgiyi geçti ve 66 maçta forma giydi.
Ingles, NBA’e 2014-15 sezonunda girmişti ve Bryant’ı en zirve döneminde görme şansı olmamıştı. Maçın ikinci yarısı ona kaçırdığı şeyi net şekilde gösterdi.
Aynı şekilde, Bryant’ın prime döneminde onunla oynamamış genç Lakers oyuncuları da Black Mamba’yı hissetme fırsatı buldu.
“Neler yapabileceğini zorluyordu kendini. Çünkü bütün sezon boyunca onu o noktaya getiren sakatlıkları, ağrıları ve sızıları görmüştük,” dedi Nance. “Ama kilitlendiğinde başka bir vitese geçtiğini anlayabiliyordun.”
Bryant’ın kariyerindeki son istatistik, Clarkson’a yaptığı bir outlet pas ve asist oldu. Bu pas Lakers’ı bitime dört saniye kala beş sayı öne geçirdi.
Bryant göğsüne dokuz kez vurdu, ardından Nance’a kollarını açtı. Kısa süre sonra Lakers’ın diğer genç oyuncuları — Randle, Clarkson ve D’Angelo Russell — da bu unutulmaz sarılmaya katıldı.
On yıl sonra Clarkson bu anı bir “ön işaret” olarak tanımladı. Randle, Clarkson ve Russell’ın, Bryant’la yan yana oynarken ondan öğrendikleri sayesinde başarılı kariyerler inşa ettiklerini söyledi. Bryant’ın son istatistiğine katkı vermek de ayrıca anlamlıydı.
“Orada olan biz gençlere bıraktığı bir şey var; bence bunun sembolizmi buydu,” dedi Clarkson. “Onun bilgisi ve her şeyi… Benim için gerçekten çok özel. Bunu hep saklayacağım, değerini bileceğim.”
Utah’ın son molasından sonra Bryant, tribünleri ayağa kaldıran bir alkış tufanı eşliğinde oyundan çıktı. Fotoğrafçı Bernstein, Bryant’ın kenara geldiği o an için Lakers bench’inin yanında en iyi açıdaydı.
“Oyuncular ve seyirci çıldırmıştı,” dedi. “Ve şunu düşündüğümü hatırlıyorum: Onu bir maçtan son kez kenara gelirken görüyorum. Gerçekten çok buruk bir andı.”
Bryant’ın olağanüstü performansının büyüklüğü, o ana kadar maçı yönetmekle meşgul olduğu için tam olarak hissedemeyen hakem Guthrie üzerinde de etkisini gösterdi. Maçın sonunda meslektaşları Monty McCutchen ve Haywoode Workman ile el çakıp sarıldı; o anın bir parçası olmaktan gurur duyuyordu.
Ardından birisi ona maçın box score’unu getirdi — Guthrie’nin 21 yıllık NBA hakemlik kariyerinde sakladığı tek box score oldu.
“Bu maçtan elimde kalan tek şey o box score,” dedi. “Ve gerçekten de ondan tek istediğim şey de bu. Aslında her maçta aldığınız sıradan bir şey ama bu biraz daha özel.”
Diğerleri de aynı fikirdeydi.
Ingles, bunun oynadığı en iyi maçlardan biri olduğunu söyledi. Nance için ise bu gece, NBA’de kardeşine karşı oynadığı maçlar dışında 1 numaraydı. Clarkson NBA Finalleri’nde oynamıştı ama “enerji ve herkesin tek bir kişiye sevgisini gösterdiği bir ortam” açısından bunun eşini görmediğini söyledi.
Son düdükten sonra Bryant takım arkadaşlarına sarıldı ve baseline’da Shaquille O’Neal ile bir an paylaştı. Eski takım arkadaşı ona, binlerce kişinin merak ettiği soruyu sordu:
“Bunu nasıl yaptın be adam?”
Bryant’ın cevabı kısaydı:
“Hiçbir fikrim yok.”
Mikrofonu eline almadan önce yaklaşık dört dakikalık bir konuşma yapan Bryant, ailesiyle sarıldı; ikinci büyük kızı Gianna ile kısa bir el sıkışma gerçekleştirdi. Eski takım arkadaşları sahada toplanmıştı.
Ardından, ter içinde kalmış 24 numaralı formasını hâlâ üzerinde taşıyarak seyirciye seslendi. Lakers taraftarlarına teşekkür etti, 20 yıllık yolculuğunu hatırladı ve ailesine minnettarlığını ifade ederek konuşmasını tamamladı.
60 sayılık performansıyla spor dünyasını da benzer şekilde suskun bırakan o gecede, kelimeler tükenince Bryant final cümlesini sade tuttu:
“Ne diyebilirim ki? Mamba out.”
Ve son performansını noktalarken mikrofonu bıraktı.
Basketbol gündemindeki en son gelişmeler için tıklayın!
EuroLeague gündemindeki son haberler için tıklayın!